De belangrijkste mens op aarde: ik
Zoals de meesten onder ons wel zullen weten, is het momenteel advent. Het zijn de weken voor Kerstmis waarin wij ‘de komst van Gods Zoon verwachten’. Dat is in ieder geval zoals de kerk deze tijd omschrijft. Maar ik? Tja…
Een adventskalender met luikjes
Toen ik klein was, was het nog makkelijk. Bij ons thuis werd niets aan het geloof gedaan, maar er was wel een adventskalender, waarbij mijn zusje en ik iedere dag om en om een luikje mochten openen. Totdat we, o heerlijke opwinding, op Kerstmis bij het grootste luikje in het midden aangekomen waren. Dat waren nog ’s tijden van hoopvol uitzien naar Kerst! Maar nu, hoe zit dat nu? Verlang ik vurig naar de komst van Christus? Ik zou liegen als ik zou zeggen dat dat het geval is.
De neef van Jezus
Gisteren in de kerk ging het over Johannes de Doper. Hij was de neef van Jezus, en erg geliefd onder de mensen. Ze liepen hem achterna, wilden bij hem horen. Maar Johannes zei dat ze niet hem moesten hebben, maar iemand die na hem zou komen: Jezus.
De lieveling van het publiek
Johannes kan, als hij dat wil, als een voetballer die net de Europacup gewonnen heeft, op de schouders van de menigte gedragen worden. Hij kan de mensen uit zijn handen laten eten. Maar hij doet het niet. Hij maakt met liefde plaats voor een ander.
Alles draait om mij
Als je het mij vraagt, is dat precies waar het om gaat in het geloof: plaats kunnen maken voor een ander. Ik hoef echt niet slaafs te gehoorzamen aan de wetten van God, of op mijn knieën om onderdanigheid te leren. Wel is het goed dat ik me af en toe realiseer dat ik mezelf soms wat al te belangrijk vind. Het verhaal van Johannes werkt als een spiegel: niet alles draait om mij, om wat ik vind, wat ik wil, waar ik recht op meen te hebben.
Wie is de belangrijkste?
Johannes was bereid af te zien van zijn eigen belang. Advent zou voor mij een tijd moeten zijn waarin ik stilsta bij de vraag op welke plaats de ander komt. Zou ik, als het erop aankwam, werkelijk een stap opzij kunnen zetten voor iemand anders? Ook als dat betekende dat ik daar iets voor moet laten schieten wat ik graag wil?
De luikjes in mij
De kalender met de luikjes is er niet meer. Ik ben groot geworden, en het is tijd om de luikjes in mijn hoofd en in mijn hart open te zetten en eerlijk te kijken wat daar allemaal achter verborgen zit.
5 reacties
Suzanne, een groot compliment voor je blogs! Het is een verademing om eens stukjes te lezen die geloofsgerelateerd zijn maar wel realistisch. En nuchter. En vanuit een 'niet tegen maar mét anderen'- houding.
En oh wat herken ik mezelf in dat eeuwige worstelen met de waarheid. Als ik het tenminste zo mag omschrijven. Anyway; ga door, mij heb je.
Van mij ook een groot compliment. Verademend, blogs met inhoud.
Heel erg eens met Bambi!
Ook ik lees je stukjes met veel plezier!
Quote: Ik ben groot geworden, en het is tijd om de luikjes in mijn hoofd en in mijn hart open te zetten en eerlijk te kijken wat daar allemaal achter verborgen zit.
Prachtig gezegd...! En hier ook complimenten voor je blogs.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren