week 51 | 18.12.09 | 13:01 | Elvan |Gezondheid |Kinderen |Tijdschrift Viva Mama | Door ElvanB

Ontzwangeren

Ik ben officieel ontzwangerd, want de negen maanden zijn we ruimschoots voorbij. Op de markt liep ik de verloskundige tegen het lijf die mij vertelde dat negen maanden niets voorstelt. Wat?!

Met in mijn ene hand twee kilo goudrenetten en in mijn andere hand een pondje ansjovis voelde ik me en beetje een te vroeg vrijgesproken tbs-er. Even dacht ik dat ze zei, “U mag voorlopig weer deelnemen aan het maatschappelijk verkeer. U bent veilig voor uw omgeving”. Zijn zwangere vrouwen een gevaar voor hun omgeving? De term ontzwangeren klinkt alsof er een bom onschadelijk moet worden gemaakt.

Verse moeders schijnen losgeslagen onbegrepen projectielen te zijn. Deels klopt dat. Mijn eerste autorit na de bevalling, mondde uit in een volledige black out. Ik stond voor het stoplicht. Naast mij huilde Irem om eten, terwijl ik met lekkende borstjes probeerde op te trekken.Een onmogelijke taak. Autorijden is op dat moment het laatste waar je aan denkt. Je hoopt dat mensen dan uitstappen en vragen of alles goed gaat, of ze kunnen helpen. Maar ik herinneren me alleen venijnig getoeter, veel handgebaren en tranen die mijn zicht vertroebelden.

Plots zette de fysieke ontzwangering zich in, verdwenen de zwangerschapskilo’s en kreeg ik mijn platte buik terug. Dat gebeurde overigens niet op datzelfde moment in de auto, maar een paar weken later. Hormonaal raakte ik weer goed in balans en kon ik fatsoenlijke gesprekken voeren, zonder dat ik mensen te lijf ging en de volgende dag flarden gesprekken volledig kwijt was. En soms vraag me af of dat niet allemaal te snel is gegaan. Want wat viel er de overige maanden nog te ontzwangeren?

“Volgens mij ben ik aardig snel opgeknapt hoor,” zei ik tegen de verloskundige. “Ga daar maar niet te snel van uit, het lichaam heeft een flinke klap opgelopen en moet de tijd krijgen om te herstellen,” zei ze met een zuinig lachje. En dat zuinige lachje bezorgt mij de rillingen. Met dat lachje bracht ze ooit hardhandig twee vingers in om te voelen hoeveel ontsluiting ik had. Ineens voelde ik de behoefde mijn duurbetaalde vis in haar gezicht te slingeren en “Nou niet iedereen doet er twintig jaar over om te ontzwangeren, zure muts!!!” te roepen. Maar aangezien ik sinds kort ook de gevolgen van dit soort acties kon schatten, hield ik me gedeisd.

Bij het avondeten raakte ik toch een beetje in paniek. Mijn eierstokken hangen er weer fatsoenlijk bij, mijn concentratievermogen is scherper dan ooit en ik kan weer op een fietszadel klimmen zonder dat ik volledig doorzak.

Wat staat me nog te wachten?!

Foto update Iremdot