Die mooie zomer
Als gastblogger word ik geacht te bloggen over mijn leven in Bolivia. Dan móet ik dus wel schrijven over ons weekendje naar de tropen.
Heel vervelend; met meer dan dertig graden bewoog ik me voort tussen aapjes, op motortaxi’s en met de zonnebrand bij de hand.
Al zijn in Nederland de handschoenen en mutsen niet aan te slepen, hier in Bolivia is het hoogzomer. Met een paar dagen vrij voor Pablo in het vooruitzicht en mijn eerste weken achter de rug, is het tijd voor een uitstapje. En dat betekent hier al gauw een uur of twaalf in de nachtbus over een onverharde, stoffige weg. O ja: zonder werkend toilet.
Glimmend voorhoofd
Na de nachtelijke busrit, een kort verblijf in de stad én een taxirit van dik drie uur, hobbel ik met mijn koffertje over de straatstenen van het dorp van bestemming in de zware tropenlucht. Het zweet glijdt inmiddels in straaltjes over mijn rug en ook het voorhoofd van Pablo begint aardig te glimmen.
De taxichauffeur had ons namelijk net zo lief in het eerstvolgende dorp, 33 kilometer verderop, afgezet. Door onze oplettendheid blijft het gelukkig bij een flinke wandeling op slippers terug naar Villa Tunari.
Kip, rijst, kip en rijst
Wat een heel mooi dorp moest zijn, als ik de verhalen van te voren zou geloven. En waar héél makkelijk een hotel te vinden zou zijn.
Wat dat dorp betreft: het is één lange stoffige straat, met aan weerszijden vervallen hotelletjes en restaurantjes die slechts kip, rijst, kip en rijst serveren. Dat hotel vonden we na twee uur lopen, één vol hotel, één doorgedraaide eigenaar die in zijn onderbroek ons te woord stond en meer dan één hysterische lachbui.
Als een oase dook er een Bed&Breakfast op, met zwembad, palmboom en bijzonder aardige, normale eigenaren. Waar we écht een leuk weekend hadden, ondanks mijn rood verbrande schouders en een nieuw record aan muggenbulten.
Zwaar, het leven van een gastblogger.
© foto: privébezig Maaike
Reacties
Er zijn nog geen reacties.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren