Het probleem Kerst
Zoals ik ieder jaar weer opzie tegen Kerst, zo geniet ik er uiteindelijk toch altijd weer van. De nachtmis was prachtig, mijn vader had heerlijk gekookt, mijn zusje had maffe spelletje bedacht voor tussen de gangen door, ik had mij in mijn lievelingsjurk gestoken. Kortom, – ik geef het toe – ik heb genoten.
Verbroedering in de supermarkt
Toch ben ik, gestimuleerd door de reacties op mijn vorige blog, gaan nadenken over wat mij nou zo dwars zit wat Kerst betreft. Ik geloof niet dat het de boodschappenstress is, en ook niet de verplichte gezelligheid. Mijn familie weet het oprecht gezellig te maken, en die overvolle supermarkten, ach, dat heeft ook wel weer wat.
Egoïstisch geloven
Er is iets anders aan de hand. Het heeft met mijn geloof te maken, geloof ik. De bijbelverhalen hebben voor mij betekenis zolang ik mij er een voorstelling bij kan maken. Een priester zei mij eens daarover: “Je kunt niet egoïstisch genoeg zijn in het betrekken van de verhalen op je eigen leven”.
Ver weg en lang geleden
Als het beschrijvenissen blijven van gebeurtenissen die lang geleden hebben plaatsgevonden, van mensen die lang geleden leefden, dan hebben ze niets met mij te maken. Wanneer ik me persoonlijk aangesproken voel, de boodschap op mijn eigen leven betrek, dan wordt het geloof.
Meevoelen met de apostelen
Hoe oud de bijbelverhalen ook zijn, er zijn er veel waar ik wat mee kan. Ik herken me in de karakters uit het Oude Testament die met veel vallen en opstaan God zoeken, ik begrijp de volgelingen van Jezus, die in hem een machtig interessante man zien, maar vaak ook twijfelen. Het is voor mij invoelbaar, herkenbaar.
Een redder op aarde?
Maar het kerstverhaal van God die mens wordt? Een redder die ons komt verlossen? (Want zo staat het in de Bijbel.) Zelfs als ik het niet al te letterlijk zou nemen, dan nog weet ik niet goed wat ik ermee aanmoet. Hoe betrek ik dit gegeven op mijn dagelijkse bestaan? D··r zit ‘m het probleem.
Moeilijk doen als het makkelijk kan
Ik moet misschien niet zo moeilijk doen, en me gewoon overgeven aan de feestvreugde. En dat doe ik dan ook. Maar toch… Toch blijft Kerst voor mij, in gelovig opzicht, een lastig feest.
2 reacties
Ik ging pas echt van de kersttijd genieten toen ik afstand had genomen van de geloofsdingen die er omheen hangen. Ik vier kerst in z'n oorspronkelijk bedoelde vorm: als het midwinterfeest waarop we vieren dat de dagen weer gaan lengen en de natuur weer groen zal worden. En de kerstman is daarbij natuurlijk ook welkom.
Het is een beetje off topic maar... heb met kerst 'de wereldgeschiedenis in twittervorm' (oid) gekregen. De tweets tussen Maria en Jozef vond ik geweldig grappig... (Er zat geen kwaad in, het gesprek was 'gewoon' naar annu nu getild.)
Denk dat ik het onbewust net zo heb gevierd/vier als elninjoo: als een mindwinterfeest. Waarbij kerstcadeaus onder een boom heel welkom zijn :)
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren