Komt een dokter… – III/VI Verloren sms’jes
“Oh nee… Oh néééééééé!!! Dit kan niet wáár zijn…!” roep ik wanhopig. De grond zakt onder mijn voeten vandaan. Ik kijk voor mij uit over een terrasje in het centrum van Barcelona, verslagen. Mijn telefoon is gestolen.
In de telefoon staan de belangrijkste sms’jes die Jur mij stuurde. Zo’n 200 stuks. Van een van de eerste in het begin van onze relatie, tot de allerlaatste. Ze zijn onvervangbaar… Deze sms’jes tezamen zijn een weerspiegeling van ons samenzijn.
Waarom heb ik niet meer mijn best gedaan om dat kabeltje te bemachtigen? Dat kabeltje waarmee ik al die sms’jes op mij computer kon zetten…
Barcelona
Het is enkele maanden na Jurs overlijden. Ik ben met Jurs familie en vrienden in Barcelona. Mijn zwager en een vriend rennen de oude straatjes in, om te kijken of zij het zigeunermeisje nog ergens zien. Het meisje dat mijn telefoon heeft gestolen. Tevergeefs.
Nooit meer Jurs sms’jes lezen, onderweg of ’s avonds in bed. Mooie en filosofische woorden, ‘op zijn Jurriaans’. In mijn telefoon. Ze zijn weg. En komen nooit meer terug. Nooit meer een sms’je van Jur op mijn scherm.
Vasthouden aan het tastbare
Sinds Jur niet meer hier is, probeer ik wanhopig vast te houden aan al het tastbare dat met hem te maken heeft. Wekenlang slaap ik met zijn trui in bed, die nog naar hem ruikt, maar waarvan de geur langzaam verdwijnt.
Ik fotografeer zijn enorme collectie sneakers, om daar een poster van te maken. Die geef ik aan zijn vrienden. De schoenen waar hij de wereld mee over liep. Het doet wat met me, die schoenen.
Als ik het moeilijk heb, of als ik de deur uitga voor iets bijzonders, draag ik zijn Tibetaanse ketting of stop ik ‘m in mijn tas. De ketting geeft me steun. Toch weet ik dat ik de ketting beter thuis kan laten, zodat ik hem niet verlies.
Is het verlies van Jurs sms’jes een teken dat ik los moet laten? En niet wanhopig vast moet blijven houden aan alles wat tastbaar is?
Liefde is niet tastbaar
Loslaten, een van de moeilijkste dingen die er is. Ik ben er nog niet uit hoe het precies werkt. Wel weet ik, het gaat niet om tastbare dingen. Het gaat om fijne herinnering en het gevoel dat Jur er altijd is. Wat Jur voor mij betekent en ik voor hem. Liefde. Tastbaar is het niet.
Die telefoon, hij kan me gestolen worden…
Zes weken lang blog ik op dinsdagmiddag over mijn liefde Jur… Over liefde, geluk, verdriet en herinneringen.
Blog I – Komt een dokter bij de dokter
Blog II – Komt een dokter bij de dokter – Jurs kookkunsten
Blog IV – Komt een dokter bij de dokter – Gisteren
Blog V – Komt een dokter bij de dokter – De brievenbus
Blog VI – Komt een dokter bij de dokter – Jurs leven vieren
Blog VII – Komt een dokter bij de dokter – Zeven
13 reacties
*slikt brok weg*
wow, Marleen, je bent een kanjer van een vrouw, ik vind je heel wijs gesproken en zal je woorden memoriseren : Liefde. Tastbaar is het niet, wel fijne herinneringen en het gevoel...
Dank je voor deze dinsdagmiddag-wijze-woorden-blog!
ach, wat hartverscheurend :(
*knippert de tranen weg*
wat prachtig beschreven, heel 'tastbaar'. Dikke knuffel!
Oh meid, verschrikkelijk hartverscheurend. Ik moest even slikken. Ook een dikke knuffel van mij!
dikke vette knuffel van mij! wat fijn om weer even met twee voeten op de grond gezet te worden.. dank je wel en ik kijk uit naar as dinsdag
Zo kom je erachter he dat herinneringen blijven ook al verlies je al het tastbare. Heftig en kut en tegelijkertijd ook waardevol;
Heel mooi blog....
mijn brok wil maar niet zakken... ik snap zo wat je bedoelt!
In mijn dashboardkastje ligt de mobiele telefoon van mijn vader. Aanzetten kan ik hem niet. Bang om te lezen wat er in staat, bang om het gevoel te krijgen dat hij nog leeft.... maar die telefoon weg doen??? Nee... laat hem voorlopig maar even lekker in mijn dashboardkastje liggen.. dan heb ik hem nog een beetje bij me.
Mijn zus is al 5 jaar dood. Haar huistelefoon nummer (nu dus van neef en zwager) staat nog steeds onder haar naam op mijn simkaart. En wanneer zwager of neef bellen vanaf dat nummer komt haar naam in beeld. Ik krijg het niet over mijn hart om het te veranderen, maar mijn hart staat wel elke keer stil :)
mooi stukje....(net als je andere "Jurstukjes", trouwens)
hartverscheurend prachtig
allemachtig
Wat een bijzondere en hartverwamend berichten allemaal... Erg fijn.
@ biol en HPL: Zeer herkenbaar van de telefoon en het telefoonnummer.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren