De laatste
Zaterdagavond. Buiten valt de sneeuw in dikke vlokken neer. Ik zit lekker warm binnen, bij een vriendin. Ik heb me genesteld in een comfortabele stoel, een goed glas wijn binnen handbereik. Haar man is de heerlijkste dingen voor ons aan het koken.
De Middeleeuwse God
We zijn ’s middags in een museum in Nijmegen een Middeleeuws gebedenboek wezen bekijken. Pagina na pagina versierd met de prachtigste miniaturen. Wat ziet de wereld er daar overzichtelijk uit: de (schatrijke) eigenaresse van het boek staat afgebeeld terwijl ze aalmoezen aan de armen uitdeelt. Ongetwijfeld zal zij na haar dood naar de hemel gaan. De slechteriken verdwijnen op een ander plaatje in de muil van de hel, waar een groot vuur oplaait.
God is overbodig geworden
’s Avonds mijmeren we nog wat na. ‘We hebben God gewoon niet meer nodig’, zegt vriendin A. ‘Wij zijn bekend met de omvang van het heelal, weten dat wij opgebouwd zijn uit cellen en kunnen alles verklaren met de moderne wetenschap.’ Nee, God hebben we niet meer nodig om de wereld om ons heen te verklaren.
Toch verlangen naar God
‘Bovendien,’ vervolgt ze, ‘heb ik God ook niet nodig voor troost of om mij zekerheid te bieden. Ik heb gewoon geen behoefte aan God.’ Waarom heb ik dat dan wel? Het is een vraag die ik mezelf al duizend keer gesteld heb, en het valt me niet mee, daar een goed antwoord op te vinden. Het is een verlangen dat ik niet echt kan uitleggen. Een soort verliefdheid, maar dan anders.
Niets is zeker
‘Weet je,’ antwoord ik, ‘je kunt alles in je leven proberen te plannen, en te beïnvloeden, maar tegelijkertijd is er een deel van je leven dat je niet in eigen hand hebt. Ik kan ziek worden, of iemand van wie ik houd. Ik kan onder de tram komen. Er is zo veel dat we niet zelf kunnen bepalen. Mijn leven, het feit dàt ik leef, heb ik niet zelf bepaald. Er is dus iets of iemand aan wie ik dat deel moet overlaten.’
Het grotere buiten mijzelf
Geen God dus om het onverklaarbare te verklaren, geen God om cadeautjes bij af te dwingen, of als schouder om op uit te huilen. God is voor mij dat deel van mijn leven waar ik zelf geen invloed meer op heb. Omdat ik mijzelf niet gemaakt heb. Of zoiets. God is in ieder geval óók altijd een boeiend gespreksonderwerp!
Dag!
Dit was mijn laatste blog voor Viva. Ik heb het heel leuk gevonden om te doen, niet in de laatste plaats vanwege al jullie enthousiaste reacties. Veel dank daarvoor! Ik hoop jullie weer tegen te komen op mijn eigen weblog, waar ik vrolijk verder schrijf. Tot ziens allemaal!
7 reacties
Ik vond je blogs erg mooi, Suzanne. Vooral omdat ik met dezelfde vragen zit: waarom toch die behoefte aan iets goddelijks als je alles kunt verklaren?
Ik wens je veel succes met je weblog en wie weet tot ziens hier op Viva.
Omdat God je roept Suzanne.
Dat verlangen, dat is Hij zelf.
Hij roept je en verlangt naar Zijn dochter, dichtbij Hem.
Succes met je zoektocht!
Dank voor je mooie blogs!
Ik heb ook met veel plezier je blogs gelezen en ik ga zeker ook je eigen blog eens bekijken, vooral omdat ik nog erg nieuwsschierig ben naar jouw ervaringen in het klooster.
Zo vroeg ik mij af, misschien een zeer voor de hand liggende vraag, of je moeite had met het celibataire leven in het klooster en wat daar nu nog van terug te vinden is in je eigen leven?
Dank voor je blogs, Suzanne!!
Hoi allemaal, nogmaals dank voor al de enthousiaste reacties. Nog éven over het klooster (en het celibataire leven): ik heb het daar niet zo moeilijk mee gehad als ik verwacht had, van tevoren. Ik denk omdat 1. ik natuurlijk wel enigszins wist waar ik aan begon. Als je bijvoorbeeld een enorme kinderwens hebt, of denkt niet zonder seks te kunnen leven, dan ga je niet het klooster in. 2. Ik ervoer de aanwezigheid van mijn medezusters daarin als een grote steun. Je hebt het niet de hele tijd over je celibataire staat, maar je weet wel dat je allemaal in hetzelfde schuitje zit. De meeste zusters waren van mijn leeftijd, dus op dat vlak ervaar je toch allemaal wel ongeveer hetzelfde. 3. Ik denk dat ik er niet lang genoeg geweest ben om echt mee te maken hoe moeilijk het celibataire leven kan zijn. Dat zal wel anders zijn als je al tien jaar geen man hebt gehad (denk ik).
Ik vond de gehoorzaamheid in ieder geval véél moeilijker om vol te houden (zie blog over soep en kaas en brood)!!
Bedankt voor je antwoord Suzanne. Je andere blog had ik inderdaad ook gelezen en de gehoorzaamheid zou ook absoluut mijn grootste probleem zijn, dus ik snap wat je bedoeld op dat gebied.
Wel apart trouwens dat er zoveel jonge zusters in jouw klooster zaten, je hoort toch vaak verhalen dat er weinig nieuwe zusters binnen komen.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren