Komt een dokter… – IV/VI Gisteren
Mijn telefoon gaat, maar ik heb weinig zin om te praten. Toch neem ik op. “Hoe gaat het vandaag met je?†vraagt vriendin H. Direct weet ik weer waarom ik de vorige telefoontjes niet opnam. Ik schiet vol en weet geen woord uit te brengen. Het is twee jaar geleden.
Nog één keer…
“Is de eerste van wie ik afscheid moet nemen de man met wie ik ga trouwen?†zeg ik als Jurriaans situatie nog ernstiger wordt. Ik besef mij al een tijdje dat ik als vijfentwintigjarige van geluk mag spreken dat ik nooit afscheid heb hoeven nemen van iemand uit mijn directe omgeving. Maar dit kan toch niet waar zijn?!
Onmogelijk, mogelijk. Onrealistisch, realistisch. De keiharde realiteit.
De laatste dag in het ziekenhuis. Eindelijk val ik dan toch in slaap, met mijn hoofd op je schouder. Nog een laatste keer naast je wakker worden, dat was mijn wens. Ik lees de vele kaarten en e-mails aan je voor, die bekenden en onbekenden hebben gestuurd, ik laat je muziek horen en vertel je van alles, nu het nog kan. Ik hou je nog een keer vast, ik kan niet bij je weg.
Nooit meer
Thuis was ik je kleding en vouw het op. Je laatste was. Meer komt er niet. Nooit meer. Ook nooit meer samen verre reizen maken, samen naar muziek luisteren, samen dansen, samen op pad, samen lol maken, samen praten, samen kokkerellen, uitgebreid ontbijten, elkaar liefhebben. En nu dus ook nooit meer naast elkaar wakker worden. Nooit meer.
Ik lig in bed en voel hoe mijn hart uit elkaar knalt van verdriet… Mijn adem stokt, branderige ogen een plakkerig gezicht. Mijn gezicht trekt door de opgedroogde zoute tranen. Een diepe zucht. Huilen lucht op. Langzaam kalmeer ik. Het voelt alsof het gisteren was, dat we afscheid moesten nemen van mijn lief.
Je vraagt je af waarom, een antwoord krijg je niet. Je moet het accepteren en vrede hebben met de situatie. Maar hoe? Het kost tijd. Verdriet, pijn en gemis.
Confrontatie en huilen
Als ik heb gehuild, ben ik er weer. Het kost veel energie, maar geeft wel ruimte en uiteindelijk ook kracht. Een tijdje geleden ontmoette ik een lieve vrouw waar ik een lang gesprek mee had. Zij omschreef haar omgang met verdriet heel treffend: “Die emmer, je moet zorgen dat ‘ie leeg is, voordat ie overloopt.†Ze heeft gelijk; na twee jaar werkt het bij mij nog steeds zo.
Ik had mijn tijd met Jur nooit willen missen. Dankbaar ben ik voor de tijd die wij hebben gehad, dankbaar dat Jur in mijn leven was. En ook al is het niet fysiek, hij zal er altijd zijn. Alles wat Jur was en waar hij voor stond verzacht de pijn. Ik ben dankbaar voor alles wat hij mij meegegeven heeft. Ik ben positief en sterk, zoals Jur dat was.
By Your Side
Zes weken lang blog ik op dinsdagmiddag over mijn liefde Jur… Over liefde, geluk, verdriet en herinneringen.
Blog I – Komt een dokter bij de dokter
Blog II – Komt een dokter bij de dokter – Jurs kookkunsten
Blog III – Komt een dokter bij de dokter – Verloren sms’jes
Blog V – Komt een dokter bij de dokter – De brievenbus
Blog VI – Komt een dokter bij de dokter – Jurs leven vieren
Blog VII – Komt een dokter bij de dokter – Zeven
21 reacties
Mijn maag draait om. Wat een hel moet dit zijn om mee te maken.
Pfff... Marleen. Wat heftig weer! Maar prachtig geschreven!
Moeilijk om te lezen dat jouw nachtmerrie iemands werkelijkheid is....
Ik heb echt zo onwijs veel respect voor je, Marleen...
krijg er een brok van in mijn keel..
dit is mijn grootste nachtmerrie..
:'(
Zit hier met tranen in mijn ogen te lezen. En des te meer besef ik me hoeveel ik van mijn vriend hou. En hoe fijn het is om hem wel vast te kunnen houden. Soms neem ik de dingen in het leven maar voor lief omdat ze er altijd zijn. Maar jouw blog doet me weer beseffen hoe gelukkig ik ben met hem en hoe fijn het is als we samen zijn.
Het is idd ook mijn grootste nachtmerrie om de liefde van mijn leven te verliezen. Ik neem me iig voor om wat vaker aan hem te denken en lief te zijn.
Wat ongelooflijk mooi dat je er zo over kan schrijven en dat je kan huilen en mag huilen.
Sterk zijn of sterk blijken kan soms gelukkig gewoon. Als een oerkracht
Stoer mens!
hartverscheurend om te lezen dit... maar hoe verschrikkelijk ik het ook vind voor je Marleen, het zorgt er bij mij toch vooral voor dat ik dankbaar word voor mijn eigen 'liefde van mijn leven'. Toch; ook al ken ik je niet, hopelijk zijn al deze reacties een steun voor je. Verwerk je alles 'beter' door middel van deze blogs?
ik zit echt met tranen in mijn ogen
T lijkt me onvoorstelbaar verschrikkelijk om mijn vriend te moeten verliezen.....
Ik wens je ontzettend veel sterkte en hoop dat de zon toch snel weer een klein beetje voor je gaat schijnen!
Wat een intens blog weer......
Wat een mooie en heftige blog, je kan zo goed lezen hoeveel je van hem hield en houdt. Dank je wel dat je dit met ons wilt delen.
Onvoorstelbaar, krijg een knoop in mijn maag. Is mijn ergste nachtmerrie dit....
Afgelopen zaterdag heb ik zo'n moment meegemaakt dat ik dacht dat ik mijn man ging verliezen. Ik ben van mijn leven nog nooit zo in paniek geweest.
En dan te bedenken dat jij je man daadwerkelijk verloren bent.... tranen over de wangen hier, dikke dikke tranen. Wat vreselijk voor je, dit.....
Zit dit met kippenvel te lezen. Dit is toch de grootste nachtmerrie. iemand waar je veel van houdt moeten verliezen.
Heel veel sterkte.
Wat een heftig maar toch ook erg mooi blog. Dik kippevel hier.
Wat een bijzondere reacties weer… Mooie woorden, stuk voor stuk, waar ik ook even stil van ben. De reacties zijn absoluut een steun. Ondanks het feit dat ik heel goed weet hoe heftig het is, kijk is toch weer op van wat het oproept. Tegelijkertijd ook goed om te lezen dat mijn woorden ook een positief effect hebben, zoals ik bij PixiePink en Juuls82 lees.
Ik denk zeker dat er ook een stukje verwerking in zit. Het valt zwaar deze dagen (ook het schrijven), maar dat hoort ook bij verwerking.
@ americangirl: Gelukkig is het afgelopen jaar ook tussendoor de zon voor mij gaan schijnen. Ik heb gemerkt dat verdriet en nieuw geluk dichtbij elkaar kunnen liggen en naast elkaar kunnen bestaan.
@ setter: Die paniek is onvoorstelbaar. Ik hoop heel erg dat het nu beter gaat met je man. Heel veel sterkte!
@: Allen: Dank voor de bijzondere en lieve reacties.
Ik lees dit nu pas, en gelukkig maar. Gelukkig dat ik dit nu pas lees, nu ik alleen in een kamer zit en niet in een vol kantoor. De emotie herken ik zo goed. Jouw gevoel, de wanhoop, de frustratie en ook die ongelooflijke liefde. De wetenschap dat hij het waard is geweest.
Mijn Hero was het ook waard. Geen seconde met hem had ik willen missen, alleen die allerlaatste seconde, die allerlaatse.... die had nog wel even een paar decennia vertraagd mogen worden.
We zijn gezegend en vervloekt; we hebben Jur en Hero in ons leven gehad... en nu zijn ze weg. Maar de lessen die ze ons hebben geleerd hebben ons gemaakt tot wie we zijn, hebben ons sterker gemaakt. En zo leven deze twee mooie mannen in ons verder. Zijn we dan toch vooral gezegend?
Aangezien dit verdriet er altijd is: een knuffel voor mimsey en marleen.
(Weet verder simpelweg niets te zeggen. Ben blogs aan het nalezen nu Sandra is overleden - zie evt blog van 18 januari. Bovendien is dit de verjaardag van mijn plakbroer: ook overleden. Zijn hart, niet die k-ziekte. Maar wel: ook voorbij, weg, over.)
Marleens Jurblogs bedoel ik uiteraard.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren