Spijt van een huwelijk in stilte

Ik zou daar niet voor kiezen. Dat je het klein wilt houden, oke. Zo'n dag waarop je geleefd wordt lijkt mij ook niets. Maar dat je ouders en broers/zussen niet bij je bruiloft mogen zijn dat vind ik onbegrijpelijk en ook echt kwetsend voor hen.

ben ooit verloofd geweest en we hadden ook de plannen om het rustig en klein te houden maar niet echt stil. Uiteindelijk ging er toch redelijk wat voorpret inzitten aan mijn kant en deed het destemeer pijn dat het uit ging. Als ik nu nog iemand vind waar ik getrouwd mee zou willen zijn, zou ikhet inderdaad stil willen doen,. Ik heb geen behoefte meer om te trouwen, nog wel om getrouwd te zijn, vandaar.

Ik begrijp niet dat mensen kennelijk niets zien tussen een enorme dure stressvolle bruiloft, of helemaal niets. Ga dan picknicken in het park, of lunchen, of een high tea, of een barbecue in de tuin, met je directe familie en een handjevol goeie vrienden.
Dat gedoe met een bruidsjurk en trouwauto en fotograaf en diner en feest en band is geen wettelijke verplichting of zo.
Ik had het echt lullig gevonden als mijn broer of beste vriendin zou trouwen zonder dat ik erbij mocht zijn.

Fijne schoonfamilie.
Het gaat niemand (familie of vrienden) geen ruk aan hoe iemand trouwt, dat heb je gewoon te accepteren, klaar. Je houdt toch van die ander, daar doet aanwezig zijn bij een bruiloft toch niks aan af?

Ahum, het gaat niemand Een ruk aan dus :)

Wij zijn er tussenin gaat zitten. Dus alleen de naaste familie en vrienden uitgenodigd. Kortom een groepje van 25 mensen en daarna heerlijk de bbq aangezet.

@annetd inderdaad, ik zou het best gemeen vinden voor m'n ouders als ze er helemaal niet van mee mogen beleven. Die vinden dat toch ook een leuke dag.

@lobelia wat sneu, van je verbroken verloving :-( Zou je het als het straks dan toch een keer gebeurt dan juist niet van de daken willen schreeuwen en het heel uitbundig vieren?

@snormel heel eens!

Wat egoistisch trouwens dat je voor een ander denkt te kunnen beslissen hoe ze trouwen, enkel en alleen omdat jij vindt dat jij bij die bruiloft aanwezig 'hoort' te zijn.

oh er stonden nog meer reacties :-)

@hpl gaat idd niemand een ruk aan, maar dan nog kunnen die het jammer vinden. Ik zou het jammer vinden als m'n broers in stilte zouden trouwen, zonde van het feestje dat je dan misloopt ;-)

@flinterke mooie tussenvorm!

Wij vonden zo'n bruiloft met alles en iedereen ook niets, dus wij zijn ook heerlijk relaxed getrouwd op een strand, gewoon met ons tweetjes. Ik snap het best dat iemand dat dus niet wil. En ik heb niemand gehoord die het lullig vonden dat ze er niet bij "mochten" zijn.
Dat maak jezelf wel uit wie je erbij wil hebben, en ik, noch mijn man, hadden daar behoefte aan.
We hebben na de tijd wel een feest gehouden, maar ook alleen maar voor diegenen die wij echt wilden uitnodigen, dus geen familie die je alleen maar ziet op een begrafenis of bruiloft.

Gaat het je alleen om het feest? Dan ben je nog zelfzuchtiger dan ik dacht.

Ik ben in stilte getrouwd, zonder iemand iets te vertellen naar Vegas gevlogen. Om heel veel redenen, waarvan de belangrijkste was dat ik geen familie meer heb en mijn man een grote, bemoeizuchtige katholieke familie. Ik zag mezelf niet trouwen in die omgeving dus hebben we ervoor gekozen het in stilte te doen.
Daarbij is het precies zoals HPL zegt: het gaat eigenlijk helemaal niemand iets aan hoé je trouwt, het blijft een verbintenis tussen twee mensen, niet tussen twee mensen, hun vrienden, familie en zakenrelaties.
Dus moet iedereen doen wat hij wil :-)

Eens met Pippi, of je nou in stilte of op grootse wijze trouwt; waarom moet de schoonfamilie daar nu wat van vinden. Enige teleurstelling kan ik me voorstellen, niet iedereen is er gelijk in. Maar om daar nou boos om te worden?? Rare lui.

Mijn man en ik zijn echt met z'n tweetjes naar het stadhuis gegaan, op een gratis tijdstip. Twee bodes waren getuigen. Wij vonden het prachtig, want het was toch heel bijzonder op z'n eigen manier. Direct daarna hebben we trouwekaarten op de bus gedaan. Pas een jaar later hebben we een feest gegeven, in een grote tent die aan ons pas opgeleverde huis vast was gemaakt. BBQ's erbij en het feest/housewarmingparty was compleet.
Waren er mensen teleurgesteld? Jawel, maar toch gunden ze ons dat we het op onze manier gedaan hebben.

@hpl ja alles gaat me alleen om feesten :-)

Juist Elle, je trouwt voor jezelf. Niet voor je ouders, zus of vriendin. Wat een gezeik zeg.

Wij zijn op woensdagochtend getrouwd, gratis nog al liefst. Kaarten verstuurd met de mededeling dat we getrouwd zijn.
Kan wel zeggen dat niemand dit waardeerde maar spijt heb ik er niet van.

Ik moet op jouw woorden afgaan Nicole......

Eén van mijn zussen is stiekem getrouwd, dat vond ik alleen maar zoooooooo leuk voor haar!

Toevoeging: op mijn schoonmoeder na vond heel mijn schoonfamilie het alleen maar leuk voor ons.
En mijn schoonmoeder stel je nooit tevreden, dus al met al een geslaagde actie, zeker omdat wij het zelf zo leuk hebben gevonden.

Ik snap dat voorwaardelijke gewoon niet. iemand trouwt op de manier die hij wil, daar kun je toch alleen maar oprecht blij om zijn?

@robo klinkt fijn!

Ik vind het nog wat anders of je echt met zijn 2en trouwt ( bv in een ander land) of zoals in dit verhaal. Ik geloof dat ze als getuige wel vrienden hadden gevraagd maar geen familie.
Iedereen moet het voor zich weten maar als je een normale band met je naaste familie hebt zou ik ze echt niet overslaan. ( en dan heb ik het over je ouders en zussen), Ik zou het voor mezelf niet willen. Ik kan me goed voorstellen dat je als ouder teleurgesteld bent als je niet uitgenodig wordt. Dat vind ik niet egoistisch maar begrijpelijk. Natuurlijk moeten ze zich er bij neer leggen en het accepteren.

Voor de verandering een keer helemaal eens met HPL.
Misschien komt het omdat ik zelf al eens een bruiloft met toeters en bellen heb meegemaakt. Was best leuk maar wat een tijd en geld dat kost! Zou het niet nog eens zo doen.
Ieder moet voor zich weten hoe ze hun trouwdag in willen vullen, en is dat anders dan hoe de familie het wil, jammer dan, het is de dag van het bruidspaar en niet voor iedereen die eromheen hangt...

Lijkt me fantastisch, dat elope-idee. Vooral in Vegas, en dan zou ik het ook zo trashy mogelijk doen. Extreem foute jurk, Elvis die de deal sluit, en daarna naar een hele foute show en eten bij MacDonalds. Zoiets.

En dan bij thuiskomst een knus tuinfeestje met een lange tafel vol eten. Geen gezeik, heerlijk!

En verder inderdaad eens met Pippi, het gaat niemand iets aan hoe wij zouden willen trouwen, en dat feestje doen we dan ook omdat we het zelf gezellig zouden vinden. Dat hele verplichte naar je familie toe is toch vreselijk? Dan zou ik echt geen leuke dag hebben.

Wij zijn niet in stilte getrouwd, maar hebben er wel voor gekozen om same naar het buitenland te gaan. Werd ons niet in dank afgenomen.

@Wander: zo ongeveer hebben wij het dus gedaan: ik in rode jurk, weliswaar niet echt ordi maar toch, trouwen in een vre-se-lijke kapel langs de weg en vervolgens grote hamburgers eten :-) En leuk dat het was!!!

Helemaal eens met HPL in deze discussie.

Klinkt goed Robo! Als je samen lol hebt op en om je eigen bruiloft, dan is dat toch geweldig? Ons meest romantische diner tot nu toe was een vette pizzapunt van die Hut, om die trend voort te zetten zou ik ook voor zo'n foute bruiloft gaan.

Kan ook een beetje anti-gedrag zijn trouwens, ben nooit erg trouwerig geweest.

Robo, dan heb je denk ik wel het pure gevoel, The Raw Experience zeg maar, zo samen. Je wordt idd niet geleefd door een hoop mensen en een tijdschema.

Ik eh wij zijn wel Full Mickey getrouwd. Een hele dag, met jurk en gasten en taart en diner etc. De Mooiste Dag Van Mijn Leven. Heerlijk vond ik het.

Maar toch> Iedereen moet het helemaal zelf weten, ieder zijn meug zogezegd. :-)

tja, ik zou het persoonlijk erg jammer vinden als ik zo'n moment, dat voor mij een belangrijk & bijzonder moment in mijn leven zou zijn, niet met mijn familie zou kunnen delen. mijn ouders zijn altijd bij de 'grote gebeurtenissen' aanwezig geweest (diploma-uitreiking, op kamers gaan, uitzwaaien voor een jaar buitenland etc), dus zou het jammer vinden als ze er nu niet bij zouden zijn. ik vind het veel te leuk dat dat gelukkig nog kan.

maar ik vind wel dat diegene die trouwen beslissen. het is in de eerste plaats hun ding.

Hier nog een die het eens is met HPL. Wij zijn getrouwd zonder mijn ouders erbij (hadden we op dat moment al 3 jaar geen contact meer mee), maar wel met een van mijn broers, mijn mans jongere zusje en zijn ouders. Mijn man voelde zich verplicht om zijn ouders uit te nodigen omdat hij ze niet wilde passeren, maar drie weken voor ons trouwen werd ons onomwonden meegedeeld dat ze na de plechtigheid iets voor zichzelf gingen doen. Pa had tenslotte een vrije dag en die wilden ze naar eigen behoefte indelen, en dat betekende dus NIET met ons.

Als we het over mochten doen, zo concludeerden wij destijds, nodigden we alleen mijn broer en zijn zusje uit als getuigen en waren we de rest van de dag naar een pretpark gegaan ofzo. Met zijn vieren.

Haha Nijn, The Raw Experience :-)
Maar ja, dat was het wel inderdaad. Jetlagged, totaal overdonderd door Las Vegas (toch een vreemde stad hoor) en tegelijkertijd schaamteloos alle toeristische dingen doen: het is niet mijn dagelijkse stijl, maar het was briljant om te trouwen. Voor ons, dan.

Tuut, ik ben het met je eens, maar jij hebt klaarblijkelijk leuke ouders en een fijne familie. Als mijn man en ik dat hadden, dan hadden we het ook met dat stukje familie gevierd, dat weet ik zeker. Lijkt me geweldig als er mensen op je huwelijk zijn die van je houden en die blij voor je kunnen zijn.

Ik ben niet zo van het trouwen, maar als ik het zou doen dan zou ik het zeker met zijn tweeën doen en dan het liefst ergens ver weg op een mooie plek.

Mijn familie en vrienden die mij goed kennen en mij het beste gunnen zouden hier gewoon achter staan en er geen enkel probleem mee hebben. Mijn leven, mijn feestje ;-).

Ik heb dit stuk toevallig gelezen en sloeg echt stijl achterover van die schoonfamilie. Zelfs na jaren keken ze haar nog scheef aan, zo kinderachtig, egocentrisch en rancuneus.

@setter: ik heb inderdaad het geluk hele leuke/lieve ouders te hebben. ik kan me voorstellen dat als die relatie niet goed is, je ze er ook niet bij wil hebben.

Wij zijn in een ver land met zijn tweeen getrouwd. En ik heb er geen moment spijt van gehad. We hebben samen genoten. De keus is heel bewust gemaakt. Mijn ouders gescheiden, zijn ouders gescheiden en die kunnen niet met elkaar door een deur. Dus is de keus voor ons snel gemaakt. Ambassade geregeld en trouwen maar in een mooi land. Niemand erbij. Niemand die het wist. Alleen de meneer die de kaartjes had gedrukt. We hebben gebeld en gezegd dat ze op de bus konden. Dat heeft hij voor ons gedaan. We hebben wel onze ouders gebeld die dag dat we dit gedaan hadden.
Mijn schoonmoeder is er na 12 jaar nog niet overheen dat ze er niet bij is geweest. Mijn moeder en vader zijn blij voor ons, al hebben ze wel een traan gelaten dat ze er niet bij waren.
Ik vind dat een trouwdag zo persoonlijk is, iedereen wil iets anders en dat kan gelukkig. Je mag voor alle varianten kiezen in ons land. Mensen, laat iedereen in zijn waarde. Er is al genoeg verdriet.

Getrouwd in bijzijn van schoonouders, zwager, schoonzusje en twee goede vrienden van mijzelf. Super dag gehad, lieve mensen om me heen, iedereen mooie kleertjes aan en in het huis van mijn zwager een catering laten komen, hoe relaxed lekker eten en drinken met zijn allen en vieren en blij zijn dat je getrouwd bent. Voor ons was het de perfecte dag. Waar ik van alles nog het meest onder de indruk ben, is het gevoel wat je krijgt als je éénmaal getrouwd bent, zo bewust voor elkaar kiezen doet iets met je.

mijn man en ik hebben er ook voor gekozen om in stilte voor de wet te trouwen, alleen een handvol familie waren erbij en onze beste vrienden als getuigen. Ooit (op onze tijd, en niet op die van een ander!) gaan we nog eens voor een kerkelijk huwelijk, maar zelfs dan zullen we het op onze manier doen, dus geen groot feest maar een borrel. Ieder zijn eigen ding!

Robo, wat een gaaf verhaal!

100 mensen 100 meningen ;-)
Ik ben blij dat wij het zo gedaan hebben, alleen op een tropisch eiland, 2 onbekende getuigen, 's morgens nog heerlijk zwemmen, om 14.30 lunchen, om 15.15 douchen en even omkleden, om 16.00 uur even trouwen op het strand, om daarna om 17.00 uur met z'n 2en heerlijk te zwemmen in de zee, niks geen verplichte toestanden o.i.d.
En om even duidelijk te maken: Ik heb geweldige ouders en schoonouders en die vonden het superleuk voor ons, en echt bij ons passen!

EV, ik had het nooit gedaan als mijn man niet van het type was dat gewoon geboekt heeft en toen zei: over drie dagen gaan we.
Soms is het heel fijn als iemand minder droomt en meer doét, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik had het uit mezelf nooit zo gedaan, hoewel we het er vaak over hadden gehad. Het is mijn man geweest die de gesprekken omgezet heeft in daden.

Na mijn 40e wordt het een feest! Voor die tijd trouw ik niet.

@nicole, nee eigenlijk wil ik niet meer trouwen uit angst ook min of meer me weer in de voorpret te storten zonder dat het ergens toe lijdt. Ik zou wel nog getrouwd willen zijn, misschien dat ik wel een feestje geef een week of wat nadat het gebeurd is
(mocht ik ooit nog iemand vinden die met me wil trouwen natuurlijk)

Ik lees veel meningen hier die zeggen dat je moet doen wat je zelf wilt. Sterker: ik heb het zelf ook gezegd! :-D En ik vind het ook.

Tegelijkertijd vraag ik me af hoe jullie dan aankijken tegen het feit dat je iemand verdriet doet. Als ik lees dat moeder of schoonmoeder er maar niet overheen kan komen. Omdat ze zich kennelijk al je hele leven op Deze Grote Dag had verheugd.

Hoe zie je dat dan? Had je daar achteraf toch rekening mee willen houden?

Spijt van, derhalve? (zoals deze blog ook suggereert in de titel)

Ik weeet bijv. van een kennis van mijn moeder, wiens zoon stiekem is getrouwd. Die vrouw was daar zo ziek van. voelde zich zo in de kou gezet.

Moet je daar rekening mee houden?

Moet je daar rekening mee houden?
Nee, vind ik niet!
Hetzelfde is kinderen, schoonmoeder verheugt zich enorm op kleinkinderen, moeten wij daarom dan ook maar kinderen nemen?
Dacht ik dus niet!

Ik vind wel dat iedereen zelf moet weten hoe hij trouwt en anderen daar geen bal mee te maken hebben, maar ik vind tegelijkertijd ook dat een bruiloft juist wél (ook) een verbinding is tussen families en vrienden.

Ook hier getrouwd in het buitenland. Samen, met onbekende getuigen. Waarom? Omdat dit een speciaal, symbolisch moment van ons samen was. We trouwden voor elkaar en niet om aan iedereen te laten zien dat we bij elkaar hoorden. Dat geloofde iedereen al wel na 12 jaar...

Hier hetzelfde als Robo: alleen schoonmoeder was verbolgen. Tja, pech... Ze wilde een kerkelijke bruiloft met tranen en alles erop en eraan. Had ze lang kunnen wachten, want dat was nooit gebeurd.

En ik heb overigens een prima band met mijn familie. Maar dit was gewoon voor ons zoals we het zagen. Geen zin in een feest, maar iets moois van ons samen. Achteraf met naaste familie en vrienden een gezellig etentje gehouden, en dus bijna alleen positieve reacties. Veel gehoorde opmerking was dat ze het echt iets voor ons vonden.

Nee dus, geen rekening mee houden. We hadden haar reactie voorzien. Maar voor ons was het of zo trouwen of niet trouwen. En dan kies ik toch echt voor mezelf. En Lief vond het ook geen reden om het niet te doen.

Maandagmorgen.
Twee getuigen.
Lekker wat eten.
Klaar.

Zou het niet anders willen.

Oja, wel met ringen.

Trouwen is slechts een wettelijke overeenkomst. Niks meer en niks minder.

correctie: Het huwelijk is slechts een wettelijke overeenkomst.

Ik zou niet per sé hoeven trouwen. Maar als ik het dan toch zou doen (i.v.m. eventuele kinderen ofzo) dan zou ik het groots vieren met familie en vrienden. Ik ben niet zo van massale feesten maar ik weet dat vooral mijn schoonmoeder ápetrots zou zijn en er echt gelukkig van zou worden als wij het zo zouden vieren en de hele familie uit zouden nodigen. Daarbij vind ik net als Margaretha dat een huwelijk ook een familieverbintenis is. Dat zou voor mij zwaarder wegen dan mijn eigen wensen voor de dag. Daarbij zou ik het erg jammer vinden als de mooiste dag van mijn leven al zo vroeg in m'n leven voorbij zou zijn. ;-)

Ik ben zo blij dat mijn familie het in principe niks uit maakt hoe ik trouw. Of dat ik überhaupt trouw. Misschien zouden ze het wel jammer vinden als ze niet uitgenodigd worden als ik zonder ze trouw, maar ze zullen dat absoluut respecteren en daar al helemaal geen drama over maken.
Mijn broertjes vinden het idioot dat ik ga trouwen, maar goed, ik doe het dus moet ik zelf weten, dus ze maken er helemaal geen problemen om, gewoon een andere mening.
Mijn schoonfamilie net zo geloof ik.

Echt, als ik verhalen over familieruzies enzo hoor ben ik daar écht zo blij mee.

Bij onze "bruiloft" waren onze moeders (allebei de vaders zijn overleden), 4 hele goede vrienden en de broer van mijn Italiaanse man aanwezig met z'n vrouw. We zijn in Italie getrouwd in een mooie kloostertuin met daarna een lunch in een klein restaurant waar het binnenplaatsje voor ons was gereserveerd. De eigenaar had het leuk aangekleed voor ons en het was een hele gezellige ongedwongen dag. Maar ik zal nooit dat vervelende smsje van m'n nogal jaloerse zus vergeten die ik 's avonds laat las. Zoiets in de trant van dat ik maar blij moest zijn dat ik nu geen ouwe vrijster zou worden en *man's naam* gek genoeg is geweest om "dan maar" met mij te trouwen. Ik was 35 toen ik trouwde en mijn man is 10 jaar ouder en voor ons allebei ons 1e huwelijk. Zus is ons hele leven altijd al ziekelijk jaloers op mij geweest, waarom weet ik niet. Terwijl ik toch dingen heb meegemaakt waar geen mens jaloers op zou zijn. Ze had 'geen tijd' om naar onze bruiloft te komen, we hadden haar wel uitgenodigd. Alhoewel ik dat sms-je ergens diep heb weg weten te duwen, komt het soms nog wel als een nare nasmaak naar boven.

Wij zijn klein getrouwd. Onze dochtertjes waren bruidsmeisjes en "getuige" ( man had een document gemaakt wat ze beide mochten tekenen en voorlezen op de gratistrouwendinsdagochtend ) Broer van mijn man en mijn zus als getuige. Daarna met klein gezelschap gaan High-Tea-en. Rond een uur of vier kwamen vrienden bij ons thuis ( hadden een grote Pagode tent in de tuin ) hebben een catering laten komen en hebben gegeten en gefeest tot diep in de nach......Heerlijke dag gehad!

Helemaal eens met HPL, trouwen gaat tussen jou en je partner, niet tussen de rest van de familie. Sterker nog, die hebben er geen reet over te zeggen. En of je dan in het buitenland trouwt met niemand erbij of in NL met wel vrienden als getuigen maakt voor mij geen verschil. Wij hebben het op de laatste manier gedaan, al hadden we uit voorzorg wel aan de ouders en broers/zussen verteld dat het zou gaan plaatsvinden (niet wanneer) en dat ze er niet bij zouden zijn. Als ze van je houden zijn ze toch blij dat jij gelukkig bent en je niet sociaal wenselijk loopt te doen zonder dat je dat zelf wilt?

Als ik het nog een keer over mocht doen, was ik toch in Las Vegas getrouwd. Ik vond het super dat mijn vrienden de dag mee konden maken, maar al dat gezeur met familie: het is het niet waard!

Ik heb het stuk in de viva gelezen en ik dacht alleen maar; WAAR BEMOEIEN DIE MENSEN ZICH MEE?? Andere mensen hebben hun feestje al gehad. Ik geef hen groot gelijk dat ze het feest skippen na alle opmerkingen. Mijn ouders zijn al op de hoogte, als er getrouwd gaat worden, zijn zij er waarschijnlijk niet bij!

@lobelia wat jammer dat je verloving in zo'n kater is geëindigd :-( Ik hoop van harte dat iemand je nog eens ten huwelijk gaat en het dan ook doorgaat, groot feest of klein!

Ik ben getrouwd op een maandagochtend, getuigen waren mijn ouders (vriend heeft geen contact meer met ouders, en ik heb geen zussen of broers), koffie met gebak daarna, 's avonds een lekker etentje voor de ouders. Geen jurk, geen poespas alleen wel ringen en daarna een geweldige reis gemaakt van een paar maanden.

Trouwen doe je met je partner, niet met je familie en ik vind dat je vooral moet trouwen op de manier die het beste bij je past. Is dat aan de andere kant van de wereld, so be it. Is dat met alle toeters en bellen, ook ok.

In mijn omgeving zijn veel stellen die een bruiloft geven volledig naar wens van de ouders, niet wat ze zelf willen. Hoezo egoistisch van de ouders om hun zin door te drijven... Moesten ze bij mij niet proberen.

Ik snap best dat ouders teleurgesteld kunnen zijn, maar accepteer het als je kind op een andere manier wil trouwen. Wees blij voor ze!

geheel eens met HPL.

Ik vind het nogal oudbollig om als familie eisen te stellen over een bruiloft. We leven niet meer in de jaren '50, hoor.

Ik zou het heel erg fijn vinden om iedereen waar ik om geef erbij te hebben..

Zou dat mijn ouders, familie en vrienden niet willen onthouden..
Voor mij dus een groot feest met geweldige jurk, band, aangekleede feestruimte en lekker eten en drinken..
Helaas wil mn vriend niet trouwen :(, niet klein en niet groot..
Maar dromen mag toch...

Wij wilden ook in stilte trouwen, maar dat stuitte op zoveel weerstand binnen onze families dat we uiteindelijk een bescheiden feestje hebben gegeven, maar echt leuk was het niet. Eerder ongemakkelijk. Ik zou me nu niet meer zo laten beinvloeden. En een jurk heb ik niet gehad. Ik vind het zonde van het geld om zoveel aan een kledingstuk te spenderen wat je, als het goed is, maar 1 keer aan hebt. Aan de ringen is wel een fortuin besteed, maar die draag je dan ook elke dag.

En verder wilden we trouwen om vooral onze relatie 'zakelijk gezien' goed geregeld te hebben. Met name de positie van mijn man ten opzichte van onze kinderen. Voor de rest hebben we allebei totaal geen emotionele binding met het huwelijk.

Tot mijn vader stierf zou werkelijk de enige reden om te trouwen geweest zijn dat ik met mijn vader naar het altaar zou lopen, dat leek me zo speciaal. Maar verder zagen we het niet zo zitten; wij houden er beide niet van om in de belangstelling te staan, qua kosten en wie wel en wie niet uit te nodigen maar bovendien werd ik al misselijk bij de gedachte dat mijn moeder er bij was en hoe ze zou doen.
Toen mijn vader ziek was heb ik wel een beetje aan mijn vriend geopperd om nog snel en vooral klein te trouwen zodat mijn vader me nog weg kon geven, maar mijn vriend durfde dat niet zo goed hij was bang dat mijn vader het niet aan zou kunnen op de dag zelf.

Wij zijn jaren later een partnerschap aangegaan. Voor ons was het in een dure tijd een kwestie van een samenlevingscontract met 2 testamenten of een partnerschap bij de gemeente op maandagochtend, dus puur een zakelijke overeenkomst. We hadden elk onze jongste zus/broer meegenomen als getuige en daarna zijn we een taartje gaan eten bij de bakker. We dachten dat we later alsnog konden trouwen als we er ooit wél zin in zouden hebben, en dat kan ook, maar dan zónder ceremonie en dat is jammer maar spijt heb ik er niet van.

Waar ik ook geen spijt van heb is de keuze om de familie er niet bij te laten zijn. Zij duidelijk wel, maar da's jammer.
Wat we wel willen doen is als we straks 15 jaar bij elkaar zijn om een speciaal feest te geven, dat is wat 'losser', dan kunnen we uitnodigen met wie we echt contact hebben, er hoeven geen mensen een voorrangspositie te hebben (lees mijn moeder) zoals bij een huwelijk en we kunnen doen en laten waar we zin in hebben.

iedereen moet maar lekker trouwen op de manier zoals zij dat prettig vinden. Wat de rest van de familie of vrienden er van vinden? Lekker belangrijk het is niet hun dag! Ik heb te veel en vaak bruiloften gezien waar het bruidspaar oververmoeid was door alleen maar te zorgen dat anderen het fijn hadden. Zaten ze net na het handjes schudden en zoenen van binnenkomende gasten konden ze net een slok drinken nemen om alweer op te staan omdat de eerste mensen weer weg gingen. Voor wie doe je het dan? Als ik al zou gaan trouwen dan krijgt iedereen netjes een kaartje "fijn dat jullie er niet waren, het was een prachtige dag" en daarna huren we later een klein zaaltje waar iedereen die MIJ/ONS lief is lekker mogen komen borrelen met een klein hapje.

Dat vind ik dan wel weer sneu Traincha dat familie zich er zo mee bemoeit dat je je uiteindelijk genoodzaakt ziet iets te doen wat je liever niet zou doen. Hoewel ik zelf andere gevoelens heb bij trouwen zou ik er echt niemand op aankijken als zij hun bruiloft heel anders inrichten dan ik zelf zou doen, want uiteindelijk is de kern toch die verbindtenis tussen twee mensen. Als familie en vrienden zou ik respecteren hoe zij er over denken.

Hier even een hele late reactie, bij mij is het juist omgekeerd. Ik droomde als klein meisje al van een sprookjes-bruiloft met alles erop en eraan, en die heb ik gekregen. Maar mijn stief-familie (de vrouw waar mijn vader mee getrouwd is en haar dochters + aanhang) hebben mijn bruiloft vooraf, tijdens en achteraf volledig verziekt door echt alles af te zeiken en te bekritiseren, van de dienst, tot aan mijn jurken (ja ik had er 2, ook een droom van me) tot aan de tafelschikking bij het diner, de muziek op het feest en ga zo maar door. Daardoor wens ik nu soms achteraf dat we lekker met zn 2-tjes naar las vegas o.i.d. waren gegaan, alleen maar omdat ik er dan achteraf niet zo'n verdriet van gehad zou hebben als ik nu soms nog steeds heb. Met de stief-familie heb ik overigens mede hierdoor alle contact verbroken. Ik snap dan ook absoluut niet waar mensen zich mee denken te bemoeien, iedereen trouwt op zijn eigen manier en wees blij voor het bruidspaar, want je wilt tenslotte zelf toch ook dat iedereen dat voor jou is als jij het op jouw manier doet?!