Komt een dokter… V/VI – De brievenbus
Ik haal een stapeltje post uit de brievenbus. Er zit post voor Jur tussen. Twee jaar en een week na zijn overlijden… Bepaalde instanties hebben de boodschap nog steeds niet begrepen en blijven reclame sturen. Of is het ook een beetje mijn eigen schuld…?
Onlangs, toen ik de internetprovider belde, kwam ik er achter dat het abonnement nog steeds op Jurs naam staat. “Nee, u spreekt niet met….” Zin om daar direct iets aan te veranderen had ik niet.
Heb ik het aan mezelf te danken?
Mijn brievenbus heeft mij mooie berichten bezorgd, maar heeft ook voor frustraties gezorgd. Heb ik het mezelf aangedaan dat de brievenbus me zo tegen is gaan staan?
Korte tijd na Jurs overlijden schreef ik dit:
‘Sinds een paar weken verafschuw ik het donkergroene kastje, dat naast de voordeur aan de muur hangt. Het glanst, maar heeft voor mij alle glans verloren. Al is de afkeer voor dat kastje is niets vergeleken met mijn afkeer van de inhoud ervan…
De brievenbus maakt sinds enkele maanden overuren. Dat er iets aan de hand is, kan de postbode niet zijn ontgaan. De grote hoeveelheid post heeft níets met een verjaardag te maken. Nee niet één dag, maar wekenlang stroomde de bontgekleurde post binnen op ons adres… de ‘gekleurde enveloppen-fase’. Lieve beterschapskaarten met teksten als ‘sterkte’, ‘succes’, ‘positieve vibes’ en ‘een hart onder de riem’.
Wat begon met vrolijke enveloppen in allerlei kleuren en maten, veranderde in de daaropvolgende weken aanzienlijk. De inhoud van het groene monster was veranderd in een grijs en grauwe kaartenmassa. Iets dat ooit zo mooi gekleurd was, had nu de kleur van rouw.
Het ontvangen van rouwkaarten is onbeschrijfelijk vreemd. Van de grijze enveloppen word ik op zijn zachts gezegd chagrijnig en bedroefd. Ze maken me bewust van de keiharde realiteit. Terwijl ik liever nog even voort leef in mijn roes.
Als je denkt dat de brievenbus zijn meest dramatische tijd wel heeft gehad, think again. De ‘grijze enveloppen-fase’ is voorbij, maar deze heeft plaats gemaakt voor een nieuwe fase, waar ik al helemaal niet op zit te wachten. De post die vandaag der dag binnendruppelt, is bedrukt met dikke zwarte letters. ‘Aan de erven van…’ staat er op…
Ik ben vijfentwintig jaar en mijn lief is niet meer hier…’
Jurs naam op papier
Ik ben blij dat die laatste fase voorbij is en dat de laatst genoemde post al een tijdje niet meer wordt bezorgd, maar helemaal over is het dus niet. Daar wilde ik tot nu toe misschien ook nog niet aan. Kom ik toch weer terug op het loslaten. Al is het in dit geval Jurs naam op papier of ergens in een administratie. Vasthouden aan het tastbare van papier, is natuurlijk van héél andere orde als Jurs trui of ketting, maar toch.
Loslaten
Het wordt wel tijd. Maar hoe weet je wanneer het tijd is voor dat soort zaken? De één zal zeggen: hoe sneller hoe beter. De ander dat je de tijd moet nemen. Pas actie moet ondernemen wanneer je er echt aan toe bent, wanneer je zelf voelt dat het tijd is. En waarom haast maken als het geen officiële instanties betreft en niemand er last van heeft?
Vasthouden en loslaten, het lijken twee tegenpolen. Ik probeer vast te houden door aan spullen te hechten, ben bang te vergeten. Terwijl ik ook wil loslaten, vrede hebben en doorgaan. Misschien is loslaten dat je geen ‘spullen’ meer nodig hebt, om vrede te hebben met het feit dat iemand niet meer tastbaar bij je zal zijn? Het besef dat je dat tastbare niet nodig hebt om iemand bij je te houden. Vast te houden dus. Dat ik Jur ook zonder die spullen nooit zal vergeten en dat hij er altijd ‘is’.
Misschien is dat moment voor mij aangebroken en moet ik alles eens definitief op mijn eigen naam gaan zetten…
Zes weken lang blog ik op dinsdagmiddag over mijn liefde Jur… Over liefde, geluk, verdriet en herinneringen.
Blog I – Komt een dokter bij de dokter
Blog II – Komt een dokter bij de dokter – Jurs kookkunsten
Blog III – Komt een dokter bij de dokter – Verloren sms’jes
Blog IV – Komt een dokter bij de dokter – Gisteren
Blog VI – Komt een dokter bij de dokter – Jurs leven vieren
Blog VII – Komt een dokter bij de dokter – Zeven
18 reacties
Jij krijgt elke week een knuffel van mij! prachtige blog!
lief :)... dank je!
Mooi geschreven, net als de voorgaande delen van dit blog.
Ik heb een boek (was het schaduw van de wind) gelezen waarin de hoofdpersoon zich op een gegeven moment beseft dat hij niet meer weet hoe zijn moeder eruit ziet, waarop zijn vader zegt "maar ik herinner me haar voor twee". Ik hoop dat je ondanks het loslaten tegen anderen kunt zeggen "ik herinner me hem voor twee". Want met deze mooie woorden kan ik me niet voorstellen dat je hem ooit helemaal lostlaat of laat staan vergeet.
@ BakedAlaska: Dank je :)
@ ingmagh: Je hebt gelijk, dat is ook zo. Ik heb het boek ook gelezen… Ik las het terwijl Jur en ik in een (tweepersoons) hangmat lagen, op een camping in Italië. De boom was niet sterk genoeg en we vielen op de grond. Een hilarisch moment! Het boek zit onder de wijnvlekken. Fantastisch… Nee, Jur vergeten. Onmogelijk! Hij staat in mijn geheugen gegrift. Maar soms zijn er van die kleine dingetjes. Bijvoorbeeld m.b.t. koken, 'hoe deed hij dat ook al weer?'. Dat is het eigenlijk.
ooh ik herken hetzo bij mijn schoonfamilie. Schoonpa die na 4 jaar nog steeds weleens post krijgt voor mijn schoonma en die is er toch al effies niet meer. Terwijl dit echt wel is doorgegeven, Als schoonpa dan niet zo lief meer op belt naar de betr maatschappijen, dan krijgt hij te horen dat het heel vaak voor komt. Hoeft u zich geen zorgen over te maken ! komt vanzelf wel een keer op de juiste afdeling
Ik herken het ook. Mijn kinderen zijn al zeven jaar niet meer bij mij, en ik kijk dus alleen nog maar naar oude foto's. Ik heb zoveel herinneringen; aan huiseiljke situaties, aan allerlei momenten met ze; zovéél. Tegelijkertijd begint het steeds onwerkelijker te worden dat ik ooit moeder van twee kinderen was. Dat ik samenleefde met kinderen. Het is al zo lang geleden. En er komt niets nieuws meer bij.
En ja, die post, dat herken ik ook. Nu niet meer zo, maar ik kreeg dus ook post voor ze. En een brief van de gemeente dat ze uitgeschreven werden... dat was zo bot. Ergste nog dat ik kinderbijslag moest gaan terugbetalen.
In het geheugen gegrift en toch onwerkelijk allemaal.
Mooi blog weer. Je ziet wel dat het me raakt. Dan is het goed geschreven.
Ik lees dit nu pas, en gelukkig maar. Gelukkig dat ik dit nu pas lees, nu ik alleen in een kamer zit en niet in een vol kantoor. De emotie herken ik zo goed. Jouw gevoel, de wanhoop, de frustratie en ook die ongelooflijke liefde. De wetenschap dat hij het waard is geweest.
Mijn Hero was het ook waard. Geen seconde met hem had ik willen missen, alleen die allerlaatste seconde, die allerlaatse.... die had nog wel even een paar decennia vertraagd mogen worden.
We zijn gezegend en vervloekt; we hebben Jur en Hero in ons leven gehad... en nu zijn ze weg. Maar de lessen die ze ons hebben geleerd hebben ons gemaakt tot wie we zijn, hebben ons sterker gemaakt. En zo leven deze twee mooie mannen in ons verder. Zijn we dan toch vooral gezegend?
Iedere week weer zit ik met tranen in mijn ogen je stukjes te lezen. Ik heb zo ontzettend veel respect voor jou, en voor iedereen die zoiets verschrikkelijks heeft moeten meemaken! Ik vind het knap dat je er zo over kunt schrijven.
Marleen, met kippenvel lees ik je stukjes..
Onlangs is een collega van mij overleden, stuurde hem regelmatig een kaartje (nee geen beterschap, etc), dit werd door hem zeer gewaardeerd, wil nu zijn vrouw een kaartje ter bemoediging, troost, medeleven sturen, maar na het lezen van je blog wel of niet doen?
@ pipeloentje1: Ja, het is inderdaad bizar hoe dat gaat. 'Van het kastje...'
@ Elmervrouw: Een heel dikke knuffel. Ik kan mij niet voorstellen hoe dat moet zijn voor jou.
@ mimsey: Dat zijn we... zeker weten. Wat een prachtige woorden... over Hero en Jur. Daar ben ik dus even stil van.
@ steefsje: Dank je, heel lief!
@ Christiana: Ik denk direct: doen! Ik heb zo ontzettend veel post ontvangen na Jurs overlijden. Van bekenden en vaag bekenden tot compleet onbekenden. Echt ontzettend fijn. Álle woorden bieden steun.
Nu ik het zo teruglees, kan ik me voorstellen dat ik een andere indruk heb gewekt met het beschrijven van de verschillende fases. Andere focus denk ik... 'Het brievenbusverhaal' is voornamelijk ontstaan door de post van instanties, wat ik aan het einde van het schuingedrukte stukje noem.
Maar voor de duidelijkheid: álle lieve woorden doen goed en kunnen een grote steun zijn. Ik stuur tegenwoordig zelf ook sneller een kaartje omdat ik heel goed weet wat de betekenis daarvan is geweest voor mij (hoeft niet per se een wit/grijze te zijn). Grote kans dat de vrouw van je collega het ook enorm zal waarderen. Wat je ook stuurt, dat je aan haar denkt en íets stuurt, is denk ik al een heel fijne gedachte.
Bedankt voor je reactie Marleen, ga haar zeker een kaartje sturen, en nee niet een met een grijs randje, daar wordt ik zelf al triest van.
Jezus. Ontzettend mooi geschreven weer Marl1V!
Wat schrijf je toch ontzettend mooi, liefdevol en herkenbaar!
@ Cristiana: Graag gedaan!
@ Hemera en naatie: Bedankt, heel fijn om te horen :)
Mooi geschreven Leentje.Ik ben trots op je,en blij om te zien dat het goed met je gaat.Je bent een sterke liefe warme meid met een hart van goud.Ga zo door.
dikke X en een knuffel.
Je Maatje?
Marleen, ademloos en met tranen heb ik je blogs gelezen.
DIT is echte liefde!
Het antwoord wanneer je zover bent kan ik je niet geven, maar je zult het voelen als het zover is, daar ben ik van overtuigd.
@ janejane38: En zo is het ook gewoon. Wat een mooi bericht, dank je wel...
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren