Kind van de rekening?

Ik ken het schuldgevoel. De combinatie zorgt er altijd voor dat je op alle frionten wel tekort schiet. Zelf werk ik 34 uur verdeeld over 4 dagen. Mijn baan is flexibel en ik kan dochter dus op tijd ophalen en dan 's avonds weer even aan de slag. Dat maakt het makkelijk. En de woensdag is voor ons samen. Op vrijdag is haar vader thuis. Ik ben er uiteindelijk tevreden mee, omdat dochter het prima naar haar zin heeft op de creche (3 dagen) en ik ook zeker niet gelukkig zou worden van minder werken. Erg zwaar vind ik het overigens niet, omdat ik thuis moederen veel zwaarder zou vinden. Werken is een fijne tijdsbesteding als je het met plezier doet en zo te lezen doe jij dat ook. Hoop dat het je lukt het schuldgevoel te laten varen. Een gelukkiige moeder is ook heel wat waard. En hoe je het allemaal gaat regelen als ze naar school gaat zie je dan wel weer.

You'll cross that bridge when you come to it. Succes! Klinkt als een waanzinnige baan waarbij je dochter rete-trots gaat worden dat mama dat doet!

Hoewel ik niets tegen een (partime!!) baan naast de opvoeding van kinderen heb, vind ik deze redernatie wel een beetje kort door de bocht gaan. Ik denk niet dat het hinderlijk is voor een kind wanneer beide ouders gedeeltelijk werken. Er is altijd wel iemand die er iets van vindt en als je je daar aan moet gaan spiegelen dan heb je geen leven.
Echter, een werkschema van 36 uur omdat je jezelf van een goede oude dag wilt voorzien en beweren dat je een weloverwogen keuze hebt gemaakt, komt – gezien de vragen die je tussen de regels door ook stelt – niet geloofwaardig over.
Ik lees twijfel en onzekerheid in je blog en dat is geheel terecht. Het is niet niks om 36 uur werken vol te houden zonder dat je kind er hinder van ondervindt. Sterker nog: een onbegonnen missie!
Concreet betekent het dat alles, incl. je werkschema, rondom je eigen baan zal moeten worden ingepland. Wat als er nu eens een kijkochtend is op school, wat als er nu eens een schoolreis wordt georganiseerd met ouders, of er wordt met een spelletjesdag een beroep gedaan op ouders.
Praktisch gezien kun jij daar 9 van de 10 keer niet bij zijn, omdat je moet werken. Dat zal je dochter ook gaan ondervinden, zij ziet dat…en dat zal ze niet altijd leuk vinden. Ook zij verdient de aandacht die ze nodig heeft, ze heeft er niet voor gekozen om op de wereld te worden gezet door ouders die werken blijkbaar toch voorrang geven.
Wat als dochterlief onverwacht ziek wordt, of er is een plotselinge vrije dag op school. Dan kun je nog zo’n strak werk, fiets en of haal en brengschema hebben, dat vergt aanpassing. Ook dan zal je dochterlief elders moeten onderbrengen.
De illusie dat je kind het niet zal merken en of voelen is natuurlijk wel een klein beetje naïef…in onze huidige maatschappij hebben kinderen houvast nodig, nog meer dan vroeger zou ik bijna zeggen. Daar ben je verantwoordelijk voor, dus neem dat! Ga niet je werk op plaats 1 stellen en als er dan ’s avonds nog wat tijd over is die maar aan je dochter besteden….dan doe je iets niet goed.
Bovendien: de tijd die voor je dochter overblijft zal een tijd worden van verzorging en geen tijd meer van ‘tijd met elkaar’ omdat het plezierig is.
Maar gelukkig…het doet haar allemaal heel erg weinig en dat weet je natuurlijk op voorhand al!
Dus ach…waar hebben we het over.

Oh en natuurlijk zal ze op een dag dat ze weer eens alleen is tussen andere ouders denken: Jeetje wat ik ben trots op zo'n werkende moeder!:

Het is best 'niks' om 36 uur te werken zonder dat een kind er hinder van ondervindt. Mannen doen al decennia lang niets anders.

Een beetje flexibiliteit in je werk en karakter zorgt ervoor dat je echt wel bij je kind op school kan helpen hoor. Ga je toch een weekje minder op vakantie kun je tien middagen voor op school helpen. En met man erbij twintig weken. Bijna de helft van het jaar. Maar de BSO in de vakantie zal Jeanette76b ook wel schadelijk vinden (collega's zeggen mij alleen maar dat hun kinderen daar heel graag naartoe gaan)

Ik citeer: "Hoewel ik niets tegen een (partime!!) baan naast de opvoeding van kinderen heb, vind ik deze redernatie wel een beetje kort door de bocht gaan."
Vervolgens kom je alleen maar met nadelen.. Hoezo er niks op tegen hebben?
Van mij mag je hoor, maar open dan niet met zo'n zin.

Dapper dat je dit gaat doen. Je bent zoveel meer dan alleen moeder.
@ Jeanette76b: doe niet zo zuur.

Nou nou jeanette, je lijkt je wel kwaad te maken. Dat is nergens voor nodig. Mijn twijfel lijkt mij heel gezond, dat speelt zelfs bij moeders die kort na de geboorte parttime gaan werken. Daarbij laat jouw betoog mijn vent volledig buiten beschouwing en zover ik weet deelt hij de verantwoordelijkheid net zo goed. Zolang we overigens met mensen werken en niet met robots is er altijd sprake van flexibiliteit. Dat ik niet elke middag met koekjes en melk klaarsta mag duidelijk zijn, maar laten we nou niet net doen alsof ik een soort van Eucalypta ben die mijn kind aan haar lot overlaat. Hmmm, of toch? De tijd zal het ons leren inderdaad.

Mijn openingszin is inderdaad niet zo gelukkig gekozen.
Tja..de verantwoording evenveel op je man gooien is wat iedere vrouw doet die zich in het nauw gedreven voelt en probeert goed te praten wat niet goed te praten valt.
Goed dan..ook je man heeft verantwoording, evenveel. Als hij thuisblijf voor jullie kind is er geen enkel probleem lijkt me. Op die manier krijg ze de aandacht die ze verdiend heeft. Van wie die aandacht komt – vader of moeder – is wat mij betreft van ondergeschikt belang. Dat is iets wat jullie samen moeten ‘uitvechten’, daar hoeven wij ons toch niet mee te bemoeien?
Ja het klopt..ik kan me behoorlijk boos maken over dit soort zaken. Een betoog houden over een fulltime baan en daarnaast min of meer laten blijken dat het niets aan de opvoeding zal afdoen is voor mij gewoon niet te begrijpen.
Nee, elke middag op school koekjes bakken is niet zaligmakend, ook een schoolreisje niet, ook niet je kind thuis hebben wanneer het ziek is, maar een klein beetje tijd en aandacht wat niet zozeer van te voren is gepland is wel zo prettig voor een kind. Dat heeft een kind nodig…ieder kind!
Je laat je kind niet aan haar lot over zeg je…maar is dat indirect niet gewoon wat je aan het doen bent?
De praktijk wijst vaak uit dat uren die je naast een fulltime baan met je kinderen te besteden hebt, uren zijn waarin je alleen maar met verzorging bezig bent. In bad doen, eten, naar bed…enz. Neem me niet kwalijk, maar daar is geen enkel kind bij gebaat.
Ik zou zeggen: zeg dan gewoon eerlijk dat je het er niet voor over hebt om er zelf iets voor te moeten inleveren, dat zou je beter staan dan met een hoop gedraai en gekronkel proberen te beweren dat het allemaal wel meevalt.

Zelf werk ik ook 36 uur per week, soms nog met diensten etc erbij of cursussen en congressen (ik ben internist en hoofdkostwinner). In het begin na mijn verlof met borstvoeding en alles was dat best wennen en pittig (ik heb 14 maanden BV gegeven overigens), maar nu draait het goed. We hebben elk een papa en mama dag en er is een oma dag. Andere oma kan bijspringen bij ziekte. Ik werk dan 4 dagen (4 x 9), ik heb zeker wel quality time met mijn zoontje. We gaan samen sleeen, zingen bij muziek op schoot, we lezen boekjes en spelen met lego. Straks gaat de speeltuin weer open en zijn we daar te vinden. Binnenkort gaan we peuterzwemmen.
De dagen dat ik werk zorg ik ook voor mijn kind. Dat hij eten krijgt, kleren en een dak boven zijn hoofd etc etc. Het kinderdagverblijf (2 dagen per week) is zeker geen straf voor hem. Hij vermaakt zich er goed en leert met andere kindjes spelen. Werk en ouderschap is prima te combineren, maar zo'n verandering is altijd even wennen, zeker als je lang thuis hebt mogen werken. Die luxe heeft Irem toch maar mooi gehad dat eerste jaar. Het gaat goed komen... ik weet het zeker!

Ik begrijp je twijfel, maar toch; zoveel ouders, zoveel kinderen. Elke ouder en elk kind is weer anders. Het ene kind zit het liefst de hele dag bij mama (of papa) op schoot, het andere kind speelt het liefst de hele dag met andere kinderen. Als nou blijkt dat je dochter er niet wel bij vaart omdat beide ouders fulltime werken, dan kun je eea toch ook bijstellen/sturen.

Ik ben zelf veel te bang dat ik er spijt van krijg als ik juist veel ga werken. Straks drie dagen over 7 dagen verdeeld. Dat lijkt me wel genoeg. Voor mij gelden de cliche's; ze zijn maar zo kort klein, je kunt het maar 1 keer goed doen, en ik vind dat ze mij echt nodig hebben, hun mama. En ik denk juist; straks als ze wat ouder zijn ga ik misschien wel weer meer werken. Maar ook ik denk aan mijn pensioen, zelfstandigheid, hun financiele toekomst. Is ook belangrijk!

Tja en ik wil geenszins zuur overkomen...
Toch ondervind ik het dagelijks aan den lijve wat het met kinderen doet wanneer ze worden opgevoed in schema's en planningen waarbij niets, maar dan ook niets meer aan het toeval kan worden overgelaten omdat anders mamma's schema in de war loopt.
Het kind wordt van hot naar her gesleept om ouders van zorgen te ontzien.
Daar is nog geen kind beter van geworden, geloof me maar!

@Jeanette Wat bedoel je met aan den Lijve ondervinden? In veel culturen is het heel normaal dat de zorg van kinderen ook door andere familieleden wordt gedaan. Daar is niets mis mee en daarmee bouwt mijn kind een fijne relatie op met zijn Opa's en Oma's. Daar zal hij later met plezier aan terugdenken.
Bovendien kun je als je werkt en meer geld hebt weer andere dingen uitbesteden die niet werkende moeders zelf moeten doen (huishouden/ albert heyn boodschappenservice). In nood hebben we tot nu toe altijd gemakkelijk een oplossing kunnen regelen. Soms een uurtje later naar werk of eerder weg als dat nodig is. Nee hoor, met een flexibele instelling is veel te bereiken!

Ik word boos en verdrietig als ik lees hoe mensen (vrouwen) elkaar dwingend gaan uitleggen hoe ze hun leven moeten leiden, in plaats van elkaar veel succes en alle geluk van de wereld te wensen. Jeanette, jij maakt je keuzes in jouw eigen leven met jouw eigen kinderen en andere mensen doen het anders. En dat jij je eigen keuze het allerbeste vindt, dat lijkt me logisch want dat is de reden dat JIJ het zo hebt gekozen.

Als je schrijft dat je dagelijks aan den lijve (mmm?) ondervindt wat het met kinderen doet als ze in strakke planningen worden opgevoed, hoe bedoel je dat dan?

Ja, dat is gedurfd. Je verantwoordelijkheid voor je kind evenredig willen delen met je man. Tsss.

Weinig keus hier, want ik doe het alleen. Mijn ukken zijn wel wat groter, dus dat maakt het verhaal een beetje anders. Maar goed, zie mijn verhaal anders maar als een lichtpuntje voor over een paar jaar ;-).

Totdat mijn kinderen naar school gingen was ik full time thuis. Vanaf de dag dat de jongste begon, begon ik ook weer, en full time. Natuurlijk moest iedereen wennen. Maarrr... wel zo ongeveer het minst aan de opvang. Sterker nog, na bijna een jaar mezelf de ellende te racen om steeds zo vroeg mogelijk bij de opvang te zijn heb ik het bijltje erbij neergegooid. Iedere keer wéér die teleurgestelde blikken en het gemopper dat ik er Nu Al Weer Was. Fuck you uk & puk. Op tijd uit mijn werk, op mijn gemak een klusje voor mezelf (supermarkt, vanaf de parkeerplaats van de BSO vriendin bellen en bijkletsen terwijl zij nog in de file stond etc.) en compleet onthaast tegen sluitingstijd de kinderen wegtrekken bij de aaaaaaaallerliefst leidster van de héle wereld.

Het is anders. Maar er gaat niemand dood. Nou ja, mijn ego dus een beetje ;-).

@jeannette, ik begrijp je ergernis, maar kun je ergens geloven dat ik echt goed voor mijn dochter zal zorgen en het beste met haar voor heb. Ik zie namelijk wel degelijk een balans tussen werkende ouders en kinderen. Zelf ben ik ook een kind van werkende ouders, misschien dat ik er daarom zo makkelijk over nadenk. Ik zie werkelijk niet de beren op de weg die jij ziet.

Juist in gezinnen waar de opvang slecht is geregeld wordt een kind van hot naar her gesleept en waar dan de buurvrouw komt paasen,..dan een vriendin en de dag daarna is oma er. Uit onderzoek is zelfs gebleken dat werkende ouders meer doen op de baisischool dan hun thuisblijfcollega's. Schema;s hebben vaak niets met werk te maken maar met de dagelijkse dingen eromheen.

Wij hebben drie dochters waarvan er twee naat school gaan en 1 naar de creche. Juist die crechetijd is het makkelijkste. De tijd dat Irem naar school gaat en je dus aan shooltijden gebonden zit is veel lastiger. Zwemles, speeldates, sport, muziek etc,... Dát zijn de activiteiten die in een schema moeten worden gegeoten en niet omdat er door beide ouders gewerkt wordt.

Waarom Jeanette is het mama's schema? Waarom zou een gedeelde verantwoordelijkheid enkel geopperd worden door een moeder die zich in het nauw gedreven voelt?

Elvan, Irem is toch van februari 09? Mijn dochter ook (11 feb), maar zij heeft nog lang niet zulk mooi haar als Irem. Ik verbaas me er elke keer weer over ;).

Elvan,

Toen ik besloot om "thuisblijfmoeder" te worden, voor zolang de kinderen nog niet naar school gingen, had ik ook twijfels hoor.

Doe ik er wel goed aan om thuis te blijven. Wordt mijn wereldje niet te klein. Ga ik me niet vervelen, gaan de kinderen zich niet bij mij vervelen.

En weet je ? Na 8 jaar is mijn conclusie, zolang een moeder doet wat goed voor haar is ( en of dat dan idd 36 uur werken is of juist fulltime thuis blijven, en alles wat daar tussn inzit ), doet een moeder ook haar kind goed :)

Net zoals ik achter mijn keus sta, moet jij ook achter jouw keuze staan, en dan komt het goed , echt waar :-)

( Nog een half jaar , dan gaat de jongste ook naar school, en ga ik weer "beginnen" yay !! )

Elvan, veel succes met deze mooie kans.
Een tip van iemand met ervaring op dit vlak: stay cool, en het komt vast goed. Je merkt snel genoeg hoe jullie dit allemaal zullen ervaren. En last but not least: trek je niets aan van impliciete verwijten, kwalificaties als ontaarde moeder of goedbedoelde aanbevelingen over wat het beste is voor jouw gezin. Die dingen ga je vast nog veel meer meemaken, maar so be it. Ieder zijn ding.

Ik verdedig mijn keuze niet meer, kost me te veel energie die ik liever op andere dingen richt.

Geniet van de laatste weekjes thuis!

Fulltime werken als moeder is goed mogelijk. Wat ik alleen zelf merkte was dat ik daarnaast ook nog planmatig alles thuis deed: financieen, vakantieplanning, kleding, voedsel. Mijn partner is iemand van laat maar waaien en kon me niet echt ondersteunen. Hem aansturen vond ik irritant. Daarom vond ik de cominatie werk-zorg zwaar. Misschien heb jij dat beter geregeld, want het is meer regelen dan alleen haal-en brengtijden van je dochter.

Maar Go for It! Kan het me heel goed voorstellen in jouw situatie als je zo veel van je werk houdt. Ik ga over een paar jaar ook weer fulltime werken.

Hoi Elvan,

Werk is zeker te combineren met een kind, maar vergt veel regelwerk en flexibele ouders/oppassers/werkgevers. Van te voren had ik het gemakkelijker ingeschat, ik heb nu best veel regelwerk omtrent de kinderen. Met name door twee verhuizingen, waardoor ik de hele opvang weer opnieuw moest aanvragen.

Ik noem uit ervaring:
-kind kan niet naar kinderopvang of buitenschoolse opvang door:
eczeem, waterpokken, koorts, diarree, pijn door tandjes
Of: Je kleuter van net 4 is na school eigenlijk te moe voor buitenschoolse opvang.

-kind kan niet naar kinderopvang of buitenschoolse opvang door:
Je bent net verhuisd en in je nieuwe woonplaats blijkt er een wachtlijst van 2 jaar te zijn. En komt de plek vrij dan moet je eerst nog 3 dagen vrij nemen om je kind te laten wennen.

-je partner gaat op zakenreis voor een paar weken en je staat er tijdelijk alleen voor. Juist dan valt de sneeuw met bakken uit de lucht, wordt er een kind ziek en zit je 's avonds je werk in te halen.

Hoe meer kinderen en hoe meer dagen je werkt hoe meer geregel.
Onze 2 kinderen gaan 3 dagen naar het KDV/BSO. Ik werk 3 dagen en mijn man 5.

Je vindt vanzelf je gezamenlijk maximum.

Ik heb uit politieke overtuiging altijd gezegd dat je best fulltime kunt werken als je kinderen hebt.

Maar ik ben als kind opgegroeid met een fulltime werkende moeder (was zeldzaam in die tijd) en eerlijk is eerlijk: ik vond het niet leuk. Ik had toch vaak het gevoel dat het werk eerst kwam, en dan pas ik.
Als ik met een naar verhaal uit school kwam was het toch niet zo leuk om altijd eerst in een leeg huis te komen, en als mijn moeder dan thuiskwam was ze moe van de drukke dag, dus er was weinig ruimte om te vertellen over hoe mijn dag was.
Wachten op de examenuitslag deed ik in mijn eentje thuis, net als het bijkomen na een moeilijk proefwerk of het leren van mijn franse woordjes.

Het is verstandelijk heel logisch om dan te denken "ja maar mijn vader was er ook niet". Dat is inderdaad waar. Toch voelde ik het gemis van mijn moeder sterker. Misschien omdat vriendinnen wél een moeder hadden die vroegen hoe het op school was en ouderwets met de thee klaarzaten.

In elk geval: dat fuilltime werken van beide ouders bracht met zich mee dat het overdag heel stil was in huis, dan spitsuur rond etenstijd, en daarna waren mijn ouders moe en hadden weinig fut meer voor een spelletje oid. Het heeft ook echt wel voordelen en goede kanten gehad maar zo zou ik zelf mijn kinderen niet op willen voeden.

Weer zo'n prachtige foto van Irem! Vind haar echt het snoezigste meisje wat ik ooit heb gezien!

Ik vind het knap dat jullie allebei full-time blijven werken. Lijkt me niet makkelijk.
Toch moet je doen wat je aankan. Zelf heb ik geen kinderen, het is er gewoon niet van gekomen omdat ik dacht het hebben van een kleine niet te combineren zou zijn met mijn werk, ik ben al zo'n stresskip.
Ik wens jullie allemaal een goede toekomst, de tijd zal het leren.

Elvan, go for it! Ik vind dat je het heel goed doet en je hoeft je niet te verantwoorden.

Dapper om hierover te bloggen, je weet van tevoren dat iedereen zich met jouw keuzes gaat bemoeien. (Tief toch op, is het jullie kind?)
Gefeliciteerd met je baan en heel veel plezier gewenst! Elvan, zet hem op.

Ik snap Jeanette niet zo. Mijn moeder is fulltime moeder geweest (mét opleiding, maar daar werd ze na haar slagen te duur bevonden en dus ontslagen). Altijd. Ik vond dat heel fijn, ze werkte zich vrijwillig te pletter voor overblijven, lezen, knutselmiddagen, zondagsschool... Ze heeft nooit stilgezeten, maar ook nooit de erkenning gehad van een werkend bestaan. En ik zie aan mijn moeder nu, die al jaren oppas is voor de kinderen van werkende vriendinnen en buurvrouwen, dat het haar niet goed heeft gedaan om uit die werksfeer te moeten stappen. Ze heeft het gevoel dat haar ontwikkeling is achtergebleven en ze heeft nog zoveel dromen op een leeftijd dat ze niet zo gemakkelijk meer wordt aangenomen met ervaring die al 30 jaar oud is! Ik snap dat mensen strijden voor een opvoeding voor de kinderen door de eigen ouders. Maar om wat ik nu bij mijn moeder zie, weet ik al dat ik in ieder geval part time blijf werken. Het duurt namelijk totdat mijn kinderen volwassen zijn voordat ze erachter komen dat mama niet 100% gelukkig is geweest.

Ik heb ooit een oppasgezin gehad met 4 kinderen, en 2 full-time werkende ouders, een oppasoma, 2 andere opassen (waarvan ik er één was) en een poetshulp.

Kinderen waren wel al iets groter, dat moet ik erbij zeggen. Hoewel het mijn keus niet is (ik werk alleen in de ochtenduren), had ik niet de indruk dat de kinderen er onder leden. Maar die moeder kwam thuis, begon te koken en de kinderen kwamen om en om in de keuken langs, oh, mama is er, `mam, ik heb vandaag...` 'mam, mag ik morgen...` Die tijd nam ze ook echt, ik heb nooit aan haar gemerkt dat ze moe was.

Ze stond iedere ochtend om half zes op, gooide was in de wasmachine, ontbeet, zette ontbijt voor de kinderen klaar, en vertrok rond kwart over naar haar werk. Kinderen stonden met papa om zeven uur op, zaten van half acht tot acht aan de ontbijttafel, in die tijd kwam ik binnen, papa vertrok om acht uur, ik zorgde dat de kinderen naar school gingen. Eentje was nog kleiner en daar bleef ik dan voor. Ik deed de was in de droger, en de was van de dag ervoor streek ik.

Op zo'n manier draait het huishouden gewoon door en als je dan als moeder thuis bent, dan kun je de boel de boel laten.

Maar aan de andere kant:
Wat moet je met een oorlogskas? Als er oorlog uitbreekt en er is niks meer te krijgen, dan kun je met zo'n kas niet veel.
En een buffer voor Irem? Waarom? De meeste mensen moeten zelf werken om een huis te kunnen betalen, dus waarom zou jouw dochter dat niet kunnen?

De argumenten die je hebt om 36 uur te werken zijn naar mijn mening verkeerd. Ik denk, net als Jeanette, niet dat je dochter blij zal zijn als mama wéér niet op school komt knutselen, naar toneelstukjes kijken, naar muziekuitvoeringen komt, met schoolreis meekan enz...

Zeg dan gewoon:
Dit is mijn droom en die wil ik waarmaken. Dat is eerlijk, en ook een goed voorbeeld voor je dochter.

@Appelsientje: ik ben het zoooo met jou eens. Boos en verdrietig inderdaad. Dit geldt bij mij ook voor discussies over bevallingen (al dan niet met pijnbestrijding), borstvoeding en... noem maar op. Soms denk ik wel eens: het enige dat vrouwen tegenhoudt in de wereld, zijn (de meningen van) andere vrouwen. Ik ben een optimist, maar dat vind ik moeilijk wanneer het om vrouwensolidariteit gaat.

Elvan, ik wens je veel geluk en succes!

Ik vond het als kind helemaal niet erg dat ik in een leeg huis thuiskwam (mijn moeder werkte smiddags om 1800 thuis, had fulltime kyunnenh zijn omdat ik smorgens naar school was middelbare schooltijd), ik vond juist fijn, even bijkomen, geen ogen en vragen... dat heb ik nog steeds het is toch ook echt per kind verschiilend en met proberen vind je uit, dus kan altijd weer veranderen je keuze :) heel veel plezier en succes. Ergens vind ik ook heel leuk dat je het zo leuk lijkt die baan, die passie is ook echt mooi om te lezen in je stukje

Helemaal eens met Appelsientje en Muttley. Waar ik woon kennen ze part-time werken eigenlijk helemaal niet en financieel kan het helemaal niet uit. Nou ben ik al helemaal een ontaarde moeder die 40 uur per week werkt en mijn man werkt zo mogelijk nog meer. Ik ben de eerste jaren thuis geweest voor mijn kinderen, maar sinds ik weer werk heb ik altijd een (Nederlands sprekende) au-pair. Mijn kinderen zijn gelukkig, wij zijn gelukkig en we hebben scheit aan iedereen die kritiek heeft op ons leven. Doe wat het beste is voor jouw familie Elvan en laat je niet beinvloeden door al dat negatieve commentaar van mensen die het altijd beter weten!

Oké, ik ben gisteren een beetje te hard uit mijn slof geschoten…..onterecht!
Laten we het er maar op houden dat ik een slechte dag had; mocht het nog enigszins verzachtende omstandigheden voor mij opleveren;)
Ik ben (nog steeds) van mening dat een ieder het moet doen naar eigen goeddunken en zeker niet op basis van ‘wat een ander ervan vindt’. Goed, in dat geval heb ik mezelf gisteren dus tegengesproken.
Dus ik zou zeggen: “Mijn zegen heb je!”

“Wie een fout begaat en deze niet herstelt, begaat er nog één”

Ja, wat muttley zegt.

Ieder zijn eigen keuze. Elvan is zelf mans genoeg om in de smiezen te houden of haar kind eronder leidt dat papa en mama er niet 24-7 zijn. Dan is het nog vroeg genoeg om een andere oplossing te zoeken.

Succes met je baan. Heerlijk joh, weer echte grote mensen dingen doen! :-)

Jeetje, dit blijft toch altijd een heftige discussie! De eerste jaren na de geboorte van mijn dochter heb ik 36 uur gewerkt, verdeeld over 4 dagen met veel overuren, onverwachte trips, zakenreizen en alles wat erbij hoort. Mijn man werkte ook 4 dagen en kon gemakkelijker dan ik vrijnemen als er iets was, zoals ziekte, sluitingen van de creche, van die bijzondere vrije dagen etc.

Ik heb het nooit als een probleem ervaren. Op mijn vrije dag was ik er voor mijn meisje. Ik bracht haar naar de creche. Mijn man haalde haar weer op.

Mijn probleem met fulltime werken kwam pas toen ik het niet meer naar mijn zin had op het werk. Toen werd alles me te veel. Zelfs 5 minuten later vertrekken vanaf het werk, brak me op en leverde me huilbuien in de auto op.

Toen heb ik besloten verder te zoeken. Toevalligerwijs kwam ik op gesprek bij een bedrijf dat iemand zocht voor 20 uur, 4 x 5 uur. En ik vind het zalig. Nu mijn meisje naar school gaat breng en haal ik haar zelf. Ze kan altijd iemand meenemen. Ze kan alle sporten en clubjes bezoeken die ze wenst. Ik ben heel gelukkig zo.

Vooraf had ik het NOOIT bedacht dat ik, de zakenvrouw en carrierejaagster zo parttme zou gaan werken, maar het bevalt me heel goed. Ik weet heel zeker dat als ik nog mijn oude functie had gehad, ik nog steeds gewoon fulltime had gewerkt. En toch ben ik blij dat mijn leven loopt zoals het loopt! Ik geniet van mijn meisje. Nog vaker.

Overigens: toen ik fulltime werkte moest ik me altijd verdedigen waarom ik dat deed. Nu ik parttime werk moet ik dat alsnog doen, want ja: waarom zou je parttime werken?

Onthou dus dat je het nooit voor iedereen goed kan doen. Dat moet je wens ook niet zijn. Je moet het voor jezelf goed doen. En daarmee voor je kind. En nee, vlak de verantwoording van een vader niet uit. Als je die uit handen neemt, is het weg. Laat hem zelf die verantwoording dragen.

Heel veel plezier in je nieuwe baan en met je meisje komt het ECHT wel goed! Geluk!

Wat leuk dat je er op terugkomt Jeanette. Hulde voor jou!

Jammer dat de verantwoordelijkheid zo vaak bijna volledig op de moeder wordt afgeschoven. Zoals Elvan beschrijft in haar sollicitatiegesprek is het gangbare idee dat het voor een vrouw lastig is om een baan en een kind te hebben, maar voor een man niet. In de ideale wereld kunnen ouders samen de zorg voor de kinderen delen, en allebei deeltijd werken (3 of 4 dagen).

Ik denk dat er trouwens erg romantisch wordt geredeneerd over de thuisblijfmoeder. Mijn moeder was vroeger thuis, dat was in die tijd normaal (jaren '70). Maar ze had echt niet veel tijd om met de kinderen te spelen, ze was bijna voortdurend bezig met het huishoudelijk werk. Kinderopvang kan voor kinderen ook heel leuk zijn, juist omdat die aandacht er wel is, en andere leeftijdgenootjes om mee te spelen.

Ook ik vind het inderdaad moeilijk dat de vaders zo weinig worden aangesproken en de moeders des te meer. Moeders hoeven toch niet alleen de verantwoordelijkheid te dragen? Ik beval binnenkort van mijn eerste kindje en we gaan allebei 4 dagen werken, zodat onze kleine 3 dagen naar het kinderdagverblijf gaat. De ochtenden breng ik en de avonden haalt hij. (ik werk verder weg) Ik moet er niet aan denken om minder dan 4 dagen te gaan werken, maar ik kan me ook voorstellen dat mijn vriendin (die wel thuismoeder) is, zich daar helemaal gelukkig bij voelt. Laten we ophouden met elkaar steeds te belasten met je mening en te accepteren dat het voor elke vrouw/man en kind anders zal zijn. Hulde aan de thuisblijfmoeders en hulde aan de part-time of full-time werkende moeders! Als je je er maar gelukkig mee voelt. Mijn mooiste scenario is dat vrouwen elkaar steunen in welke keus dan ook.

Ik werk 32 uur en vind dat prima te doen. Natuurlijk is het zo dat ik 's avonds om half zes de deur uitren om mijn dochter te halen, maar mijn collega's weten ook dat ik - mocht ik niet klaar zijn - mijn laptop om half acht weer openklap.
Ik word erg misselijk van de vragen of je wel genoeg van je kind meekrijgt als je veel werkt. Als ik naar mijn kindje kijk dan zie ik een gelukkig, ontspannen grietje. En net zoals zij niet beter weet, wist ik vroeger ook niet beter: mijn moeder werkte fulltime.
Als je moeder wordt, dan lijkt het wel of je het stempel 'veroordeel mij' op je voorhoofd hebt staan. Bij veel andere vrouwen doe je het nooit goed. Jammer dan.
Ik ben gelukkig in mijn werk en gelukkig met mijn man en kind. Meer heb ik niet nodig.

Potverdikkie, wat een reacties. En Jeannette, ik neem je niets kwalijk, sommige emoties zijn in een gezonde discussie nu eenmaal moeilijk te bedwingen, maar zoals Nijn al zegt, ik hou mijn dochter goed in de smiezen. En als ook maar iets niet bevalt of als zaken ook maar niet zo geolied gaan als dat ik had verwacht, worden er maatregelen genomen om te zorgen dat het kind er niet onder komt te lijden. Lijkt mij volkomen logisch.
Toch ben ik inderdaad meer dan alleen moeder. Het gaat mij niet eens om carriere, want een topvrouw zal ik nooit worden en is mijn ambitie ook helemaal niet. Wel wil ik werken en doe ik dat graag.
Komend jaar wordt bikkelen, maar daar heb ik ook erg zin in.
Met Irem komt het inderdaad wel goed, wellicht zal ze haar ouders missen, maar ik denk niet dat ze op haar 40e sociaal gehandicapt raakt en bij een psychiater loopt omdat mama of papa niet op het schoolplein stonden te wachten.

En Summerbreeze, ze is inderdaad van fef '09 en geboren met een flink bos haar :)

Bedankt! Ik hou jullie uiteraard op de hoogte!

Mijn moeder heeft altijd fulltime gewerkt in een tijd dat dit nog "echt niet kon". Het enige nadeel hieraan was dat andere moeders op speelafspraakjes steeds vroegen of ik niet ontzettend eenzaam was. De buurvrouw vond mij een zielig sleutelkindje. Moeder werd gezien als 'carrierebitch' en alleen werkend voor 'de luxe'.

Deels zorgende vader (woensdagmiddag) werd gezien als de held van de dag, soms spraken ze hem erop aan dat hij de zorg erbij 'moest' doen.

Ik (en zusje en broertje) hebben er nooit nadeel aan ondervonden, en er is niemand ontspoord. Als ik al ergens hinder van heb ondervonden, zijn het wel de dagelijkse controle- en checkmomenten geweest die moeder (waarschijnlijk) uit aangepraat schuldgevoel invoerde.

Kijkend naar mijn nichtje: het kleintje weet niet beter dan dat moeders 'een baan' hebben (full/parttime/vrijwilligerswerk/...). Dat is voor haar een gegeven. Op de vrije dagen van mijn zus staat ze te huilen in de gang waarom ze niet naar de kinderopvang mag gaan. (de regelmaat zit er goed in ;) ).

Laat je niet gek maken, veel succes in je baan en plezier als moeder.

Ik ben het deels met jeannette eens, wel is het zo dat vgroeger er nog kuilen in de weg zaten en geen bulten, maar alle gekheid op een stokje. Vroeger moesten mannen en vrouwen met kinderen wel werken om het hoofd boven water te houden, toen was het nood (in principe in deze tijd ook), je had geen tijd om je bezig te houden met het welzijn van je kinderen. Dus er valt van toen naar nu niet veel te vergelijken. T'is wel zo dat je niet een baan moet gaan aannemen omdat je vindt dat je daarin geen keus wordt gelaten(en blijkbaar is het een feit ik ben een leek) in het aantal uur of omdat er is gebleken dat heel veel vrouwen wel tevreden zijn met een part-time baan dus jou extra stimulance geeft daarom maar toch dat aan moet pakken om het tegendeel te bewijzen, er zijn wel degelijk vrouwen die dit wel willen!(een full-time baan) Je moet vooral in eerste instantie van jezelf uitgaan doet je man ook, dat is het verschil tussen man en vrouw(sorry) en eigenlijk is dat niet helemaal zo want hij denkt wel degelijk mee als ik het goed begrepen heb. Doe alleen wel dat waar je 100% (of 90%) achter staat anders bevestig je alleen maar het vooroordeel wat heerst, een vrouw in huis met de kids, de man buitenshuis en dat slaat nergens op.

Oh en toch nog een reactie op de kinderopvang, en daarmee op lemoos, die regelmaat, waardoor je zus' kids huilen omdat ze daarnaartoe willen vindt ik geen plus en daarmee ben ik het eens met jeanette, je neemt samen let wel samen kinderen, dus ik heb liever dat mijn kinderen huilen om het feit dat ze liever bij papa of /en mama zijn dan dat ze naar de bso willen. Ik snap de kiddies(kinderen) ze willen spelen met hun vriendjes(m/j), maar zonder de kids te afhankelijk te maken van jouw vindt ik het zeer prettig dat mijn kinderen, als ik er dan ben voor hun er ook echt ben voor hun(das egostrelend, maar das niet wat ik bedoel). Ik ben een moeder geweest die er altijd was/is. Maar wel begrip heeft voor moeders die buiten de deur willen zijn. Met het gevoel niet alleen maar moeder te zijn en in dat geval zou het mooi zijn als vaders dan ook inspringen dus deeltijd banen geven veel voor vrouwen en mannen. Gelijkheid is nooit verkeerd geweest. Soms zeg ik tegen mijn dochter als ik even gek van mijn zoon(2 jaar) en dochter(7 jaar) wordt: Maar ja dan had mama maar niet aan kinderen moeten beginnen, ze weet dat ik van haar hou hoor, niet uit gevoel maar omdat ik het ook zeg. En dan is de papa niet in beeld en hij zou dat ook misschien niet zeggen omdat hij, hij is en zijn eigen manier heeft en dat is goed(meestal). Maar het gaat er dus om gelijkheid te organiseren in het arbeidsproces alom.

Ik vind het erg jammer dat iedere moeder, buitens huis werkend of niet, zich moet verdedigen.
Een ieder moet doen waar ze zich goed bij voelt vind ik. Een ieder zit anders in elkaar en dus kunnen we niet oordelen over anderen.
Ik werk 20 uur in de week op uren dat mijn 2 kinderen er het minste 'last' van hebben. Ik zou er niet aan moeten denken om meer te werken want dat trek ik niet.
Ik heb een vriendin met 3 kinderen die veel meer werkt en die dat wel trekt. Goed toch?
Laat iedereen in haar waarde...