Komt een dokter… VI/VI – Jurs leven vieren
We staan met een onvoorstelbaar grote groep op het Marie Heinekenplein in Amsterdam. We laten als afscheid van Jur een Thaise ballon de lucht in gaan. Tenminste, dat is de bedoeling…
Tja, Jur was soms óók een beetje tegendraads… maar hij was vooral een persoon die zoveel mensen inspireerde. Een humoristische levensgenieter, vechter, positieveling, arts die ging voor een combinatie van westerse én oosterse geneeswijzen, onderzoeker, filosoof, kunstenaar, dj en kok. Mijn grote liefde, de goedlachse, knappe, eigenzinnige en lieve Jurriaan.
Daar gaat de ballon
Even gaat de ballon omhoog. Dan valt ie bijna op de grond. Een van Jurs beste vrienden vangt hem op en geeft hem een laatste duwtje, voordat ie opnieuw de lucht in gaat. Richting boom… Iedereen houdt zijn adem in. Het is muisstil in de normaal bruisende wijk, De Pijp in Amsterdam. Het lijkt of iedereen in gedachte alle energie teruggeeft die Jur al die mensen in voorgaande jaren heeft gegeven. Als de ballon weer los is, lijkt Jur figuurlijk nog even de knipoog te willen geven die hem zo eigen was. De tramlijn houdt zijn ballon nog even tegen, nog even strijden om hier te blijven, om daarna los te laten en de verte in te gaan. Iedereen is uitgelaten. We juichen en schreeuwen.
We zijn vooral samen
Een mooie selectie uit Jurs grote platencollectie vult een gedeelte van de ruimte. We drinken, eten, praten en lachen. We halen herinneringen op maar vieren vooral Jurs leven. Ondanks mijn intense verdriet, voel ik dat hij er is en met mij meekijkt. Hij regisseert ontmoetingen tussen mensen die elkaar nog nooit hebben gezien, waar later vriendschappen uit voortkomen. Dit is zijn feestje, met de mensen die hij op zijn feest zou willen zien.
Een bizarre dag
“Wat een bijzondere dag was het”, schreef een goede vriendin mij later. “Intens en vol liefde, niemand kon er zijn vinger op leggen. Vol overgave kan ik wel zeggen… Iedereen die ik er daarna over sprak, had dat gevoel. Het was een dag zoals ik die nog nooit had meegemaakt. Magisch.”
Jurs trekjes
Jur gaat altijd met mij mee. En ik ben wie ik nu ben, ook door hoe Jur was. Ik herken zijn trekjes, bij mezelf… Typische uitspraken of die chaos in de keuken. Ik herken zelfs de trekjes waar ik soms moeite mee had. Ik koester ze nu.
Ik voel nog altijd de kracht die hij mij geeft, door zijn onuitputtelijke positiviteit. Het is iets wat ik niet goed onder woorden kan brengen. Het is vooral iets wat ik voel.
De eindeloze nacht
Ik krijg nog een wijntje aangereikt en hoor vrienden zeggen dat de metafoor van de boeddhistische Thaise ballon klopt. De ballon ging zoals Jur was. Ik moet, hoe droevig ik ook ben, even glimlachen om hun opmerking. Tot diep in de nacht praten we, dansen we en vieren we Jurs leven. De nacht waar een einde aan komt en tegelijkertijd nooit meer eindigt.
Jur was Jur; vocht, durfde los te laten en ging, in zijn zo kenmerkende, inspirerende en vertrouwde stijl, weg zonder weg te gaan…
Zes weken lang blog ik op dinsdagmiddag over mijn liefde Jur… Over liefde, geluk, verdriet en herinneringen. Of eigenlijk zeven, want volgende week sluit ik af met hoe ik het schrijven van deze blogs heb ervaren.
Blog I – Komt een dokter bij de dokter
Blog II – Komt een dokter bij de dokter – Jurs kookkunsten
Blog III – Komt een dokter bij de dokter – Verloren sms’jes
Blog IV – Komt een dokter bij de dokter – Gisteren
Blog V – Komt een dokter bij de dokter – De brievenbus
Blog VII – Komt een dokter bij de dokter – Zeven
© Foto: Marleen
13 reacties
Ik ben elke keer weer stil van je blogs. Zoveel liefde, kracht en verdriet. Prachtig hoe je dingen weet te verwoorden.
Dat was dus een reactie van mij! Foutje!
Wow... alweer kippenvel... Prachtig!
Was dit de dag van de begrafenis, of hebben jullie op een gegeven moment een bijeenkomst/afscheid georganiseerd? Ik mis in de Nederlandse cultuur dit soort handvatten, momenten om verdriet te delen met anderen.
Denk overigens (heb net als je blogs opnieuw gelezen vanwege paar redenen) dat jouw boek meer, nog veel meer, een ode aan liefde zal zijn dan dat van Kluun...
Lieve berichten... Fijn! :)
Het was inderdaad op dezelfde dag als de crematie... Alles wat ik vertel in deze blog speelde zich die dag af.
Ben erg blij met de blogs, maar een boek was ik niet van plan. Wel een heel mooi compliment natuurlijk.
Ik krijg kippenvel van je blogs. In eerste instantie omdat je het zo mooi en puur beschrijft en de liefde ervan afstraalt. Ten tweede omdat dit iedereen kan overkomen maar je daar vrijwel nooit bij stilstaat. Het lot heeft at random Jurriaan uitgekozen en hem meegenomen naar daar waar de tijd stil staat. Jij kan daar niets aan veranderen, het gebeurt gewoon. Dat willekeurige, dat onverwachte en niet te sturen iets...dat jou dat overkomen is, dat vind ik ontzettend erg. Heel veel sterkte!!
Ik sluit me helemaal aan bij de reactie van Pelikaan. Wat een mooie serie blogs. (Als er een boek van je komt, waarschuw je me dan even?)
Zit hiermet een brok in mijn keel. Je schrijft zo mooi en er komt zoveel liefde uit naar voren.
Wat een mooie dag,wat een mooi samenzijn om Jur's leven te vieren.
Ben stil van wat je geschreven hebt. Heel treffend.
Weer kippevel. Wat schrijf je toch ongelovelijk mooi en liefdevol!
Ontzettend bedankt voor de mooie en liefdevolle woorden... :) Heel bijzonder.
Kom hier voor je knuffel van deze week! Wat een prachtig afscheid en weer prachtige blog!
@ moi_eva: :) Knuffel van de week, wat lief!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren