De weg naar de hel?
Sommige jongens (en mannen…) zitten úren per dag aan hun Playstation gekluisterd. ‘Oorlogje spelen’, verkeersovertredingen maken of zoveel mogelijk mensen in elkaar slaan. Laten ze zich hier in het echte leven door beïnvloeden?
Aldus Chávez
De Venezolaanse president Chávez denkt van wel. Sterker nog, volgens hem moet Playstationen verboden worden. Het is de weg naar de hel, zegt hij. Zijn theorie is wel creatief: namelijk dat er sprake is van een kapitalistische samenzwering. Hij denkt dat er gewelddadige games op de markt komen zodat later meer wapens worden gekocht (en dus verkocht).
Doorslaan
Die arme man… hij zal vast niet goed slapen ‘s nachts als deze dingen door zijn hoofd gaan. Veel mensen denken dat games waarin geweld voorkomt agressie opwekt bij kinderen, maar de machtsbeluste Chávez slaat in mijn ogen nogal door.
Verharde samenleving
Dat het agressie op kan wekken ben ik van overtuigd. Maar dat kan een potje tafeltennis ook. Natuurlijk zijn er heftige beelden te zien in games, en verplaatst de speler zich in de persoon in het spel, maar in het dagelijks leven zien kinderen soms (helaas) minstens zoveel heftige beelden.
De samenleving verhardt, maar ik vraag me af in hoeverre dat door videogames komt.
Gamer
Mijn vriend is een fervent gamer, en op het moment dat hij achter z’n Playstation zit merk ik wel dat hij een lichtelijk opgefokte uitstraling kan hebben en zijn vocabulaire iets grover wordt. Maar in het dagelijks leven zie ik daar niets van terug. Ik denk dus niet dat het hem beïnvloedt en hem als kind in zijn ontwikkeling heeft beïnvloed.
Niet alleen voor mannen natuurlijk
Zelf game ik ook, maar niet heel actief. Mijn vriend en ik spelen samen ‘Resident Evil 5‘, een cooperative game waarbij je, heel simpel gezegd, zombies moet afmaken. Ik merk zelf dat ik onder het spelen wel soort van agressief word, maar niet naar buiten toe. Ik schreeuw af en toe wat naar het scherm of gebruik scheldwoorden die ik normaal niet of nauwelijks gebruik. Zodra we gestopt zijn met spelen is dat gevoel direct verdwenen.
Geen echte mensen
Ik merk wel dat ik totaal niet hou van spellen waarbij je oorlog moet voeren of echte mensen in elkaar moet trappen. Dat is al afschuwelijk genoeg in real life. Zolang het zombies of monsters of andere enge wezens zijn vind ik het niet erg. Maar goed, ik denk niet dat veel gamers zo denken.
Oorzaak agressie?
Ik ben geen expert, ik kan alleen maar uit eigen ervaring spreken. Er is wel een direct verband ontdekt tussen gamen en agressie, maar zelf denk ik dat dit ook heel erg afhangt van de persoon.
Mijn broertje is groot fan van spelcomputers. Hij heeft door de jaren heen al diverse ‘agressieve’ spellen gespeeld en gaat ook altijd helemaal op in het spel. Maar hij is totaal niet agressief. Dat zit gewoon niet in hem.
Lekker buiten spelen
Er kunnen boeken volgeschreven worden over de effecten van gamen. Want er zitten zo veel kanten aan. Zo zijn veel games voor 16+ en 18+, en is het taak van de ouders om op te letten wat hun kind speelt en hoe het hier mee omgaat en op reageert.
Maar goed, uiteindelijk zou het honderd keer beter zijn als ze lekker naar buiten gaan. Zolang ze dan maar geen ‘oorlogje’ gaan spelen met bolletjespistolen en onschuldige lieveheersbeestjes doodtrappen.
16 reacties
Ik speel al jaren Medal of Honor op de pc. Ik herinner me dat ik in het begin daar niet alleen over droomde maar dat ik ook op straat de hoek voorzichtig om schuifelde. Bijna had ik de neiging mijn deo bus als granaat als eerste de hoek om te werpen. Heel verslavend.
En autorijden na een potje mariocart...ook geen aanrader :)
ah joh, ik word zelfs agressief en opgefokt van dat mario spelletje op de Wii waar je achter elkaar aan moet rennen en moet zorgen dat je niet uit het beeld verdwijnt. Ach...
http://www.telegraaf.nl/buitenland/5844082/__Broertjes_filmen_horrordaad__.html?p=2,1
(Misschien ook vanwege die 'gezellige', onschuldige computerspelletjes..?)
@Potjethee: OMG wat afschuwelijk!!! Brrr word er helemaal naar van...
Ah niet weer zo'n discussie.. je hoort altijd alleen maar de slechte verhalen over gamen. Ik game al jaren! Moorden, slachten, elfjes.. alles door elkaar. En ik heb nog nooit de neiging gehad om het irl te doen hoor haha!
Wat Elvan zegt heb ik ook weleens haha! Ik speel call of duty, en ik sniper meestal. Zit ik bijv. ff gewoon in de woonkamer, zie ik wat bewegen ben ik gelijk alert :P
Sinds ik wow heb ik wel de neiging om elfjes en orken te vermoorden. Ook knuppel ik beren dood en steek ik varkens neer.
;-)
ik geloof niet dat een game invloed heeft op de aktie's van een dom mens. Vriend en ik gamen allebei regelmatig, zeer regelmatig, maar heb nog nooit iemand geslagen, overreden of een bank overvallen.
( Pas las ik ergens dat een man van 26 een jongen van 9 doodstak om een Tony Hawk op de playstation. Zegt niets over het spel, wel over de man. Freak. )
En voordat de Playstation bestond was het allemaal de schuld van de tv, en daarvoor van die verderfelijke rock n roll, en daarvoor van het toneel en en en....
Zou het nou echt alleen aan die dingen gelegen hebben, of ligt het ook een beetje aan de mens zelf?
Btw, genoten van spelen als Saints row en GTA. Daarin moet je auto's jatten, mensen neerschieten en nog meer slechts...Nou heb ik niet eens een rijbewijs, en op de fiets steek ik keurig mijn hand uit. Dus zo erg zal het toch niet zijn?
Ik denk wel dat het invloed heeft. Als je zo vaak geconfronteerd wordt met dood, geweld etc - al is het dan niet echt - word je daar volgens mij min of meer immuun voor. Je gaat het toch normaler vinden wellicht?
Zelf houd ik helemaal niet van spelletjes met geweld, mijn man speelt regelmatig een of andere oorlogsgame en dat staat me enorm tegen. Een extra argument dat mij doet vermoeden, trouwens, dat dergelijke games (en flims etc) invloed kunnen hebben, is het effect dat sommige anderssoortige films op mij hebben. Ik heb regelmatig meegemaakt dat een film over bijvoorbeeld een sporter, mij motiveerde om ook te gaan sporten. Daar had ik na het zien van zo'n film echt zin in. Ook door een film als James Bond kan ik best een beetje opgefokt raken, in de zin van avonturen willen beleven, op het randje willen leven. Gelukkig ebt dat snel weer weg, maar door die gevoelens zou ik me wel voor kunnen stellen dat agressie en geweld in films een dergelijke invloed op anderen zouden kunnen hebben.
xYella.
Ik speel call of duty (2 en 5). Nooit de behoefte gehad om dan ook maar IRL te gaan sniperen of riflen of mensen te vermoorden met een mes. Het is ook niet zo dat ik per se digitaal moet moorden. Zie het meer als een geavanceerde versie van duckshoot, met een enorme spanning. Vooral online gamen is leuk, die interactie, jezelf steeds verbeteren, accurater worden.
Zoals Starshine zegt. Vroeger waren de eerste foto's verderfelijk. En oei oei de eerste radio. Dat KON niet. En tja toen kwam de TV. Een gift van de duivel. Zo zal het altijd wel blijven gaan.
Er zijn mensen die zich laten baseren op een (martel)film (martelmoord van pernis) of op games (schieters op scholen ofzo). Maar bij die mensen zit al een steekje los... Zonder die middelen hadden ze ook wel toegeslagen hoor...
Oh en trouwens, die Chavez is compleet gestoord, een complottdenker^2. Google maar eens op die beste vent. Alles is een samenzwering, een complot...
En waarom hebben we nog geen viva clan?
:)
Geen idee, we hebben wel een topic in digi staan :P
Je kunt wel wijzen naar 'vroeger', maar het is toch een feit dat onze maatschappij verhardt en dat er meer, of in elk geval grover geweld voorkomt?
In héél vroeger tijden (Middeleeuwen en vroeger) was er denk ik veel meer geweld dan nu, maar dat kun je volgens mij niet meer vergelijken.
oeps topic staat in entertainment :)
Elke generatie vindt dat het vroegah beter, vredelievender, leuker etc was. Je eigen herinneringen zou ik nauwelijks een goede graadmeter willen noemen.
Misdaadcijfers schijnen juist steeds verder omlaag te gaan, alleen mensen voelen zich wel steeds onveiliger. Dat zou o.a. kunnen komen vanwege excessief veel aandacht voor 'zinloos' geweld, jeugdbendes etc. Ga maar na, in de jaren 50 las je de krant en luisterde je naar de radio , soms zag het polygoonjournaal in de bioscoop en asl je mazzel had was er in de straat in gezin met tv waar je dan wel eens mocht kijken. Nu heb ik 24/7 toegang tot het nieuws, niet alleen via officiele kanalen, maar ook via blogs, twitter- en forumberichten, binnen- en buitenlands. En omdat goed nieuws geen nieuws is, zie je in de media vooral excessen.
(bekijk Bowling for Columbine eens, voor het verschil in Amerikaans en Canadees nieuws en wat dat doet met je gevoel voor veiligheid).
Enfin, film, games, media etc zullen gerust wel een bepaalde invloed hebben, maar er komt meer bij kijken voordat iemand een horrorfilm na gaat spelen. Zie het bericht van Potje Thee, fijn trouwens dat de Telegraaf heel integer alle gruwelijke details vermeldt (ooit van copy cats gehoord?). Over deze jongens heb ik in andere bronnen gehoord dat ze uit een gezin kwamen dat al 14 jaar onder Jeugdzorg viel, dat de ouders verslaafd aan drugs zijn en dat ze de kinderen ook regelmatig drugs gaven. Tevens keken de jongens naar horrorfilms. Wat zou meer invloed hebben gehad? De films of de compleet ontspoorde gezinssituatie?
Is Chavez niet gewoon bloody pissed omdat Venezuela er in Mercenaries2 niet zo fraai op stond?
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren