week 03 | 21.01.10 | 09:14 | Bloggers |Boeken |Nynke |Ontwikkeling |Studie |Thuis | Door NynkeDeJ

In quarantaine

Hier jullie verslaggever vanuit Friesland.

Scriptiescriptiescriptie, ik heb het er maar druk mee. En, for your information: het schiet op. En om het nog wat harder op te laten schieten besloot ik een paar dagen naar Friesland te gaan. Naar mijn ouders. Want die had ik heel 2010 nog niet gezien, ontaard kind dat ik ben.

En: bij mijn ouders is het onwijs rustig. Mijn moeder werkt de hele dag, en mijn vader leest boeken of verschoont de vuilnisbak. En tussendoor praten wij, voornamelijk over het socialisme of andere moderne geschiedenisonderwerpen. Want daar weet mijn vader heel veel vanaf. Wat handig is voor mij, want dan steek ik weer wat op voor mijn scriptie. Bovendien leg ik steeds scriptiedingen aan hem uit, waardoor ik mijn eigen verhaal ook steeds beter ga begrijpen (zodra je je werk aan anderen uit moet leggen ga je het ook steeds begrijpelijker vertellen.)

En verder zeggen we niet veel meer dan “wil jij koffie?”, “ik ga even fietsen” of “ik doe even een dutje”. Dat is mijn dag. En met mijn moeder neem ik de nieuwtjes uit het kerkblad door.

Heerlijk zen allemaal. Want buiten gebeurt er ook niets. Oh ja, er banjerde een extreem grote vrouw (ik denk dat ze bijna twee meter lang was) door de straat, maar die kwam een pakje bij de buren bezorgen. En er ligt hier nog sneeuw. Het dorp van mijn ouders (250 inwoners, waar vind je zoiets nog?) is zoals Herman Finkers Almelo omschrijft, maar dan zonder stoplichten. Kun je nagaan.

En zo slijt ik hier mijn dagen, in semi-eenzame opsluiting. Achter mijn laptop, omringd door boeken en paperassen. Zodat ooit, ooit, ooit mijn scriptie af zal zijn.

Oooooooit.

Foto: privébezit. De foto is een aantal jaar geleden genomen, maar dat is het mooie van het dorp van mijn ouders: er verandert nooit iets, dus dit soort foto’s gaan jarenlang mee.