week 03 | 22.01.10 | 10:49 | Bloggers |Danielle |Gezondheid | Door DanielleM

Lekker janken

Mannen huilen gemiddeld zeventien keer per jaar. Vrouwen vierenzestig keer per jaar. Dat houdt in dat de gemiddelde vrouw één keer in de 5 à 6 dagen huilt. Makkie.

Toch hoor ik van veel vrouwen dat ze bijna nooit huilen, alleen als iets echt héél erg is. Sommigen kunnen het niet eens; ik hoorde laatst iemand zeggen dat ze soms zielige muziek op zet om te proberen te huilen. Omdat het anders gewoon nooit gebeurt.

Uit frustratie
Wanneer ik voor het laatst gehuild heb? Vanochtend nog. Ik had slecht geslapen, was chagrijnig én ging toen met mijn nieuwe rok op mijn ontbijt zitten (had het schaaltje even op m’n bed gezet). Met als gevolg een rok besmeurd met biogarde. Normaal gesproken zou ik me echt kapot lachen, maar vanochtend even niet.

Ik huilde natuurlijk niet omdat ik verdrietig was over die rok. Ik was gewoon gefrustreerd en boos en baalde, en omdat ik te moe was om te schreeuwen/ schelden/ etc. ging ik maar huilen.

Redenen
Er zijn veel redenen om te huilen. Je kunt huilen van verdriet, maar ook van boosheid, frustratie, blijdschap, opluchting en ga zo maar door. Apart toch eigenlijk? Ik kan om al die redenen wel huilen. Voornamelijk uit frustratie.

O ja, huilen kan natuurlijk ook omdat je pijn hebt. Maar daar huil ik volgens mij nooit om.

Huilsoorten
Ik heb ook veel soorten van huilen. Meestal stil, terwijl er tranen over m’n wangen stromen. Maar soms ook met een ritmisch snikje erin, of met enorme uithalen. Het hangt af van de reden.

(Jank)films
Een zielige film? Ik huil. Een niet-zielige film? Ik huil (soms). Als een kind weer met z’n hond herenigd wordt ofzo. Maar goed, ik ben gewoon snel geraakt door dingen. Ik huil vooral als er kinderen oprecht huilen of als er dieren doodgaan.

Gesnuf
Het is zelfs zo erg dat vriendin Es niet meer met me naar zielige films in de bios wilt. Behalve als ze een paar rijen achter me mag zitten, en het niet duidelijk is dat we bij elkaar horen. Dit besloot ze nadat we naar ‘My Sister’s Keeper‘ waren geweest. “Ik weet zeker dat de mensen achter in de zaal jouw gesnuf zelfs hebben gehoord.” zei ze geïrriteerd toen we de zaal uitliepen.

Een baby? Snik snik…
Sommige films heten niet voor niets ‘jankfilms’. Ik zal dus ook niet de enige zijn die er bij zit te janken. Maar verder kan ik om de raarste dingen huilen. Als ik een bevallingsprogramma op tv zie en het kind komt er uit, krijg ik tranen in mijn ogen. Vraag me niet waarom, want dat is nog steeds een raadsel voor me. Zo leuk vind ik baby’s niet eens.

Effe lekker
Huilen is over het algemeen vervelend, omdat de reden vaak niet fijn is. Maar toch is het ook heerlijk. Het moet er gewoon uit, en het lijkt net alsof je na een flinke huilbui weer even er tegenaan kunt. Als je alles maar opkropt sta je op een gegeven moment op springen.

Behalve bij films huil ik bijna nooit als er anderen bij zijn. Als ik huil om iets van mezelf, doe ik dat meestal als ik alleen op m’n kamer zit. Anders lijk ik ook zo’n jankerd.

CC foto: helgasmsdot