week 04 | 31.01.10 | 15:41 | Elvan |Kinderen |Thuis |Tijdschrift Viva Mama |Werk | Door ElvanB

Hup, hup, actie, actie!

Morgenochtend is het zover. Dan sta ik te jongleren met kind, koffie, werktas, föhn en autosleutels. Vanochtend hadden we de generale repetitie en alles ging fout.

Lang leve snooze

Ik had kaartjes gereserveerd voor Avatar in Pathe Arena. 3D en Imax. Noem ons gek, maar wij gingen naar de film op zondagochtend. De wekker ging om half acht. Normaal gesproken spring ik dan fris en fruitig mijn bedje uit. Maar op een zondag werkt je lichaam soms niet mee, het kostte mij daarom drie snooze-acties. Nils werkte ik er eigenhandig met twee voeten uit. We moesten Irem eerst op tijd bij oma krijgen.

Terwijl hij beneden koffie ging zetten, vloog ik onder de douche. Het kind was inmiddels wakker en bewerkte haar knuffelaap langs de spijlen van het bed. Terwijl ik met de deur open aan het douchen was en ondertussen “Ja, mama is zo klaar,” zong, riep ik ondertussen naar Nils. We moesten opschieten. Die snooze-actie stond namelijk niet in het draaiboek.

Kip zonder kop
Nils rende naar boven. Niet om te douchen ofzo hoor, nee hij ging nog uitgebreid met Irem spelen. “Wil jij haar aankleden? Dan geef ik haar zo te eten?” vroeg ik. “Oh, ik wilde net gaan douchen,” zei hij, traag over zijn stoppels wrijvend. “Actie, actie, actie, we komen te laat, je kunt je niet scheren nu!” reageerde ik in paniek. In films krijgen mensen als ik in zo’n situatie meestal wat naar hun hoofd, waarop ze voor een ogenblik even uitgeschakeld zijn. Gelukkig kreeg ik slechts een geïrriteerde blik.

Terwijl Irem aangekleed werd, rende ik ondertussen als een kip zonder kop, met van die wapperende handen in de lucht, van de ene kamer naar de ander. Normaal gesproken neem ik ’s ochtends altijd de tijd om met Irem te ‘praten’. Meestal is dat iets als, “Kijk, dat is Betty de Poes. En waar is apie nou? En papa?” Maar vanochtend niet. “Nee, poes is er niet, en apie ook niet en papa is zoals altijd weer eens lekker niet op tijd,” brabbelde ik terwijl we de trap af hobbelden.

Ik blijf lekker thuis!
We hadden nog maar een kwartier. En er moest nog van alles in de auto geladen. En laten we vooral niet vergeten het kind te voeden. Terwijl ik in moordend tempo een papje maakte en dit net zo snel bij haar naar binnen lepelde. Kwam Nils zingend binnen, “Playing in a travelling band, weehooo,” en ging voor Irem los op de airguitar, waarop ze zo hard moest lachen dat de pap er net zo hard weer uitvloog. Kostbare minuten tikten weg en ik belandde op een punt dat ik die bak pap keihard op tafel wilde knallen en “Weet je wat, zoek het maar uit! Ik blijf lekker thuis! Ha!” wilde zeggen.

Maar dat kon niet. Ik kan morgenochtend mijn baas niet bellen met “Zeg baas, ja wij hebben hier een klein probleempje. Ja, iets met pap op het plafond en aangebrande tosti’s. Ik ben wat later he..”. Nee dus. Is vandaag het begin van een nieuw ochtendritueel? Ik mag hopen van niet. Uiteindelijk wisten we allemaal, ietsje te laat, de deur uit te komen. Het had niet veel gescheeld of ik had Irem de achterbak in geslingerd, Nils in het kinderzitje gesnoerd en de auto geprobeerd te starten met mijn zonnebril.

En morgen doen we dit allemaal, lekker even opnieuw :)

Foto’s 2010
Foto’s 2009dot