Zenmoment: het gras lijkt groener
“Het kan me zo irriteren” zegt ze tegen me. Ze heeft me net zitten vertellen over haar achternicht die haar kind (zo lijkt het) probleemloos opvoedt. “Het lijkt wel alsof ze altijd lacht, alles gaat altijd gemakkelijk bij haar”. Mijn vriendin heeft zelf een dochter die inmiddels al ruimschoots volwassen is. “Ik ben gewoon met terugwerkende kracht jaloers op mijn achternicht” zegt ze half lachend, half geïrriteerd. “Ik heb soms echt het idee dat anderen het gemakkelijker hebben dan dat ik het heb” sluit ze haar betoog.
Hetzelfde gevoel
Terwijl ik naar haar zit te luisteren, geef ik in mijn hoofd commentaar, maar ik spreek het niet naar mijn vriendin uit. In mijn hoofd denk ik zeker te weten dat ook die achternicht haar moeilijkheden heeft. Toch begrijp ik mijn vriendin, die nu even naar buiten zit te staren, wel. Zelfs die ochtend had ik nog hetzelfde het-gras-is-groener gevoel toen mijn zus mij belde en vrolijk vertelde over het huis dat zij en haar man net hebben gekocht en nu gaan verbouwen. Terwijl ik vrolijk antwoorden gaf dacht ik: zij heeft wel dit en dit en dit, en ik heb dat en dat en dat niet.
Is vergelijken slecht?
Terwijl ik dit zit te typen kijk ik door het raam van het cafe’tje uit over een groen grasveldje. Ik roer in mijn koffie verkeerd omdat ik niet goed weet welke draai ik hieraan moet geven. Zouden ‘we’ ooit ophouden met vergelijken? Hoort vergelijken bij niet gelukkig zijn? Dat geloof ik niet. Vergelijken hoeft ook niet helemaal negatief te zijn. Door te vergelijken kun je ook doelen in je leven creëren. Het doet je groeien, tot je dat bereikt wat je wilde bereiken.
Misschien is het niet dat we moeten ophouden met de gras-is-groener blik. Zouden we misschien moeten we de lading erachter moeten veranderen? Het bij onszelf houden. Dat als een ander iets heeft of doet dat we zelf ook zouden willen, we gaan kijken of en hoe we het voor onszelf zouden kunnen creëren?
6 reacties
Wat jij beschrijft, is voor mij het verschil tussen jaloezie en afgunst. Ik kan jaloers zijn op wat iemand heeft maar het die ander ontzettend gunnen en blij zijn voor hem/haar terwijl ik denk "ohhh, ik wilde dat ik dat ook had".
Afgunst is voor mij die dame uit jouw eerste alinea, die zich ergert omdat ze het haar achternicht niet gunt dat dingen in haar leven makkelijk gaan. Nare eigenschap.
Ben het eens met Haley. Maar ik denk dat ophouden met gras-is-groener-gedachten sowieso een schot is voor open doel. Ik probeer niet per sé te vergelijken, maar geïnteresseerd te zijn in ervaringen en gedachtegangen van anderen, waar ik zelf vervolgens weer van leer. Dus niet kijken naar wat iemand heeft bereikt, maar hoe diegene dat voor elkaar heeft gekregen.
Marjolein, ik ben blij dat je het zenmoment weer anders aan bent gaan pakken!
Ach, als ik me jaloers voel zeg ik het gewoon en vaak klaart het meteen de lucht. Wordt ik ook niet al te afgunstig.
Dat scheelt dan weer voor iedereen. Want afgunst maakt jaloezie pas echt lelijk.
mooi geschreven!
Volgens mij kun je je instelling ten opzichte van wat anderen hebben best oefenen enjezelf enigszins afleren te kijken naar het groene gras van een ander. Het hoort ook een beetje bij volwassen worden (vind ik) dat je ziet hoe relatief alles is.
Beetje late reactie van mijn kant. Maar bedankt voor de reacties.
En @heejhallo: ja, ik geloof ook dat het te oefenen is. (hoe je naar iets kijkt) Maar ik geloof ook dat vergelijken niet slecht is (ook als er eerst wat jaloezie bij kijken komt) als je er vervolgens maar wel iets positiefs mee doet. (Werken aan jezelf, kijken hoe jij ook zoiets kunt bereiken). Anders is het alleen maar destructief.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren