week 05 | 06.02.10 | 18:11 | Giovanca |Muziek |Werk | Door Giovanca

Mijn goede toverfee

Misschien weten sommigen van jullie het nog. Mijn fairy godmother keerde na jaren terug naar haar geboortestad Dallas en mijn wereld stortte even in. Het had wat voeten in de aarde, maar in januari had ik haar weer heel eventjes terug…

Miss H?
Miss H.
is Amerikaanse zangeres die jarenlang op Broadway schitterde. Ze zat in de originele cast van Dreamgirls, ja dat vertel ik altijd als eerste! Maar nog cooler, ze opende voor Bill Cosby, Harry Belafonte en deed achtergrond voor zangeressen als Roberta ‘killing me softly’ Flack.

Na best een imposante carrière, werd ze in de jaren negentig naar Nederland gehaald om in musicals als Josephine & Mahalia Jackson te spelen. Mooie tijden waren dat. Zo heb ik haar ontmoet.

Miss H. vond Amsterdam eigenlijk wel een verademing en besloot gewoon ergens midden in de stad te gaan wonen. Ze inspireerde mij elke dag, bijna 15 jaar lang om te doen wat ik nu doe. Ik kon uren naar haar verhalen luisteren, in haar foto’s wroeten, door haar kast snuffelen in dat huis vol interessante spulletjes waar ik als een soort Tommy en Annika, hele middagen kon slijten. Ze was mijn Pipi Langkous. Ik was verslaafd aan dat vintage gevoel, het idee dat ik iets mee kreeg van haar verleden.

Gaffa tape
Op een dag was het voorbij. Miss H. ging terug naar Amerika. En ineens stond ik met rollen gaffa tape, in haar huis, om samen met een vriendin van haar zo’n beetje alles wat mij tussen mijn 18e en 32e had geïnspireerd, in dozen in te pakken. Alsof ze al mijn herinneringen mee terug nam. Foto’s, platen, boeken, doeken, affiches, brieven, beeldjes, haar hele hebben en houden werd verscheept.

Het huis bleef akelig leeg achter, maar miss H. had groot gelijk, op je oude dag moet je zijn waar je wortels liggen. Ik onderdrukte mijn verdriet en riep heel ambitieus dat ik haar binnen een paar maanden toch wel naar Nederland zou halen om op mijn plaat te zingen. Ja, ik riep maar wat.

Vereeuwigd
Maar Haa! Ik heb het gewoon gedaan! Mijn platenmaatschappij vond het goed en we haalden miss H. in januari naar Nederland om koortjes te zingen op mijn album. Heerlijk vond ze het. Oh en ik al helemaal; mijn grote voorbeeld stond mijn liedjes te zingen en vond ze allemaal prachtig.

Haar stem staat vereeuwigd op mijn albums en ik ben daar echt trots op. En al is Miss H. nu weer terug in Dallas, ze zit behalve in mijn hart ook nog in mijn koptelefoon! Ik kan niet wachten om haar de cd op te sturen. En terwijl ik dit tik denk ik: weet je wat? Ik ga er gewoon heen. Het is volgens mij aaaaasociaal duur maar hee, ik heb maar één miss H…

CC foto: Soul Portraitdot