Ik ben fan
Ik had, ondanks het eten van een maaltijdsalade en het klaarzetten van mijn hardloopschoenen, besloten: ik heb nu eenmaal geen ruggengraat en ik ga niet naar mijn hardloopgroepje.
Ik belde daarom om goedkeuring te vragen met mijn moeder. “Ik heb geen zin en ik wil niet en waarom heb ik me ook alweer aangemeld?” Mijn moeder vond dat ik het zelf moest weten. Een diplomatiek antwoord in zo’n situatie, want het is een beetje een antwoord waar ik niet zoveel mee kan. Maar wie is mijn moeder om haar toch redelijk volwassen dochter thuis te houden van een hardloopgroepje? Juist. Ik moet het dan ook zelf weten.
Met heel veel tegenzin
En ik wist zelf ook wel dat als ik eenmaal weer thuis was na het hardlopen, dat ik dan trots op mezelf zou zijn en dan een heerlijk warm bad zou nemen en even niet aan de spierpijn zou denken.
Dus ik ging (ergo: ik stapte woedend op de fiets) en ik fietste naar het Italiaanse zaakje naast het Vondelpark, waar ik mijn hardloopgroepje zou ontmoeten. En mijn hardloopgroepje was leuk.
Ze kletsten en ze waren aardig en maakten grapjes en ze vonden het allemaal heel normaal om op en neer te hupsen en hak-tik-bil te doen en riepen heel hard “Fietser!”als er een fietser voorbij reed. En als er een fietser naar ons flauwe hardloopgrappen gilde, lachten wij gemoedelijk. Zo zijn we.
We deden oefeningen en gaven elkaar complimenten over elkaars ‘loopje’. En het beste van allemaal: ik vond het echt leuk. Ik ben inmiddels wel zover dat ik hier eerlijk durf te zijn over mijn gedachten over hardlopen (en sporten in het algemeen), maar echt, ik vond het heel erg leuk. Ik genoot zelfs een beetje van de spierpijn, de dag erna.
Tikkeltje manisch
Donderdag zie ik mijn hardloopgroepje weer en ik ben zo hysterisch enthousiast dat ik voor iedereen hetzelfde hardloophesje wil kopen en een yell in de groep wil gooien. Maar ik doe het niet, ik denk dat ze dan een beetje bang voor me worden.
Voor iedereen die hardlopen stom en saai vindt: ga bij een hardloopgroepje. Het is nu al mijn ontdekking van 2010.
9 reacties
ha leuk, ik leef voor mijn zumba-lessen! Begrijp je volkomen!
Ik zit bij hetzelfde clubje! Wel een andere avond
Het is altijd even doorbijten, zeker met het slechte weer. Maar als je iedere week gaat en ook voor jezelf een keertje loopt gaat je conditie echt met sprongen vooruit!
Ik ben ook van plan om me aan te melden bij zo'n clubje!
Herken het gevoel van niet willen, geen zin hebben, maar weten dat je achteraf zo trots bent op jezelf en jezelf goed voelt dat je geweest bent.
Nu ik iedere keer alleen rende, kon ik me er niet toe zetten en haakte ik dus iedere keer na een paar weken af.
Hoop dat ik door zo'n groepje een stok achter de deur heb!
Tja ben sinds 4 weken ook aan het hardlopen 3 x in de week. Herken het ook inderdaad van geen zin hebben. Maar wat ook helpt is een doel voor ogen hebben zo train ik nu voor de city pier city loop in den haag. Niet de halve marathon maar de 5 kilometer is prima te doen :).
Helemaal ook verslaafd!!! ga zelfs nu voor 10 mile van antwerpen.
Wedstrijdjes doen maakt het wel leuker dan heb je een doel. Als ik niet zoiets voor ogen heb blijf ook ik gewoon op de bank hangen. Vorige jaar begonnen in april met een start-to-run groep. Nu posters aan het maken voor het nieuwe seizoen start-to-run bij ons in het dorp.
Ik rende in m'n eentje 3x in de week, nu even niet (weinig tijd vanwege stage), maar over 3 weken ben ik klaar, en ik kan niet wachten om weer het bos in te gaan :D
zo'n clubje lijkt me ook wel leuk, maar is t niet irrirant dat je rekening moet houden met het ritme van anderen?
Ik sport met m'n moeder. Dan kun je helemaal niet meer spijbelen.
Ik vind het dapper dat je gaat met deze kou... Brrr.
Ik hou ook van hardlopen (ga altijd gewoon alleen), maar dan wel als het weer een btje meezit! Tot die tijd hou ik het maar bij mijn zaalsport.
In ieder geval wel heel mooi dat je het zo leuk vond!!
Hoe kom je aan dat groepje? Ik zit er eigenlijk ook over te denken,want in mijn eentje motiveert niet genoeg
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.