Het drama van een curve
Irem is een slanke dame. Dat werd mij tijdens het meest recente bezoekje aan het consultatiebureau verteld. In twee maanden tijd was ze maar 200 gram aangekomen. Het klinkt eerder als een vermagering!
Kippenpoten van Irem
Elke keer als we Irem van de grond plukken of uit haar bedje pakken zeggen we zoiets als “Jeetje, wat ben jij aangekomen!”. We zijn trots op haar dikke beentjes. Beentjes die steevast kippenpoten worden genoemd. Dikke kippenpoten. Terwijl ze dus eigenlijk helemaal niet dik is. Sterker nog, ze bungelt ergens onder het gemiddelde, maar nog altijd doet ze het netjes in haar eigen curve. “Een prachtige slanke dame,” aldus de wijkverpleegkundige.
We gokten haar op ruim tien kilo. Maar een mens kans zich niet erger vergissen. Ze is inmiddels ruim elf maanden en net negen kilo en past sinds een week maat 74. De afgelopen maand is ze een week lang verschrikkelijk ziek geweest en de dagen die daarop volgden werd elke vorm van voedsel steevast geweigerd. En dan raak ik een beetje in paniek he. Natuurlijk mag een baby zelf bepalen wanneer ze genoeg heeft, maar laten we vooral niet overdrijven. Als ze om vier uur ’s middags nog steeds teert op een halve bord pap dan lijkt me dat genoeg reden om in te grijpen. Ze zou zomaar eens kunnen uitdrogen en afbrokkelen.
Zelluf!
Een enkele keer gaan er tussen de middag wel twee hele boterhammen met appelstroop in. Alleen moet ik daar wel ruim een half uur en soms zelfs een heel uur voor uit trekken. Vaker gaat er geen kruimel in. Alle stukjes die wel in haar mond komen, worden eerst op tafel uitgespuugd, met haar garnalenvingertjes ontleed om daarna over tafel uitgesmeerd te worden. Een enkele keer duikt ze daarna nog voorover om het van tafel te likken. Prima, denk ik dan. “Je wilt het zelf doen! Zeg dat dan..” reageer ik opgelucht. Ze zit natuurlijk in een ‘zelluf’-fase. Was ik daar maar eerder opgekomen! De eerste stap naar beschaving. Zelf eten!
Baldadige knuistjes
Ik leg het bouwzeil uit. Sleep de hele duvel en zijn ouwe moer naar het midden van de woonkamer, ver van alles waar ook maar een druppel appelstroop op kan komen, en schuif traag een bordje met stukjes brood voor haar neus. Vol spanning wacht ik af, de handen ineen gevouwen. Traag strekt ze haar arm uit en een ogenblik blijf deze boven het bord hangen. Haar andere arm volgt en de handjes gaan langzaam open, elk van haar knuistjes heeft nu een broodje vast. Ik klap van enthousiasme in mijn handen en beloon haar met alles waarvan ik denk dat een klein meisje dat wil horen. En dan kijkt ze op. Het bloed in haar knuistjes trekt weg en de twee broodjes wordt geplet. De handjes gaan demonstratief de lucht in. “Nee, niet zo. Kijk, mama doet het voor..” Maar daar krijg ik niet eens de kans voor. Alles vliegt door de kamer. De poes schiet onder de bank en als het meubilair kon praten zou het nog wekenlang navloeken. Mijn voorhoofd raakt uit pure frustratie de tafel. *klats*
Macarena!
Ze eet overigens prima bij de oma’s en vindt het overigens geen enkele probleem om door haar vader en vreemden gevoed te worden. Maar zodra ik het eten op tafel zet moet ik van alles uit de kast halen om haar aandacht te krijgen. IK ben de reden dat ze maar 200 gram aangekomen is. Tenminste, zo voelt het. Het is niet eens slecht. Maar van 200 gram in twee maanden kan een baby niet groeien, zegt mijn gevoel. Maar op dit soort momenten ben ik ook volledig irrationeel en niet voor rede vatbaar. Tweehonderd gram! Peh..
Het avondeten dus. Volledige concentratie. Geen afleiding. De boodschap die ze hier mee krijgt is hoogstwaarschijnlijk dat eten de meest saaie primaire actie van een mens it. So be it. De televisie gaat uit. Betty de Poes zetten we op de gang, speelgoed haal ik uit zicht en knisperende reclamefolders halen we van tafel. Njet! Bij de weigering van elke lepel zie ik in gedachten die hele curve in elkaar klappen. En ik heb het vermoeden dat er een dag komt dat ik in mijn blote kont de macarena moet dansen om zo het eten met een katapult in haar, van verbazing opengevallen, mond te mikken.
21 reacties
hahahahahaha grappig geschreven! Maar ehh....vergeet de curve. Is Irem gelukkig? Ziet ze er gezond uit? Ze groeit nog steeds? Lekker laten gaan. Loslaten, die afgekeurde huisartsen bij het CB....echt een enge sekte
en wat is het toch een beeldschoon kind, die foto met die krant, werkelijk prachtig!
Ik heb ook zo'n eigenwijs mormel. Ze is nu 6,5 en al wel 18 hele kilo's. Altijd gezeur dat ze te licht en te klein was, tsja... wat kan ik daar aan doen? Ze at geen hap meer dan ze bliefde. Inmiddels eet ze prima (het gaat over, het is een fase!) maar nog steeds een petite meisje.
Let it go, let it go ;-)
Jeetje wat is Irem toch een mooi meisje! En wat herken ik veel in jouw stukjes! Mijn zoontje is een paar maandjes ouder, maar hemel wat een gedoe met dat eten.. zes keer nee schudden, je mond dichthouden, maar dan een keel opzetten als ik uiteindelijk het eten weg haal! pfffffff, groter groeien gaat met allerlei duikelingen, maar het is een genot!
Zó eens met Suus.
Oudste hier heeft tot zijn 3e niet normaal gegeten (lees: alleen brood, fruit en pap, geen warm eten op zo nu en dan een stuk pizza, pannekoek, patat, soep, spaghetti na). Nu is hij 3,5 en eet! Zelfs spruitjes! ;-)
Jongste is een bunkeraar, al houdt ze nog steeds niet van brood (Irem misschien ook niet?), maar ook dat zal wel vanzelf goedkomen.
Laat het losssssssss ;-)
Laat los die curve. Dochter (net zo oud als Irem) was het laatste bezoek bij het CB onder de curve gedoken, de keer ervoor zat ze er boven. Gelukkig zei het CB dat zelf ook, ze heeft lekker haar eigen curve. Vind je stukjes trouwens altijd zo herkenbaar. Hier ook zelf eten met alles. Gaat eigenlijk best goed, maar ze is al sinds dat ze 6 maanden is aan het oefenen.
@Angel 5: Wat goed dat hij nu ineens zo goed eet! (Ik herrinner me nog goed dat zelfs je methode van 'doorpakken' niet lukte. Fijn dat het dan ineens vanzelf gaat!)
@ElvanB: Negen kilo met elf maanden is toch helemaal niet zo licht? Ik zou me er nog geen zorgen over maken. Ze ziet er heel gezond uit, een prachtig meisje inderdaad!
:-) Ik moest echt hardop lachen om je verhaal. Zo grappig geschreven.
Och dat eten. Frustratie alom en je kan het gevecht toch nooit winnen als ouder.
Ik heb 4 kinderen. De oudste 2 (7 en op een week na 5) aten en eten moeizaam. Ik heb me bij de oudste er nooit druk om gemaakt, tweede was een ander verhaal want die had zeer ernstige reflux en daar werd eten al een stuk beladener van.
De 3e was zowaar een bunkeraar, maar wel met verborgen reflux. Maar ik heb me weer niet zo druk gemaakt, want reflux dat kende ik en deze at tenminste!
Tot ze nauwelijks meer at door ernstig ontstoken amandelen. Het duurde anderhalf jaar voor ze eruit mochten omdat ze eerder te jong was (en nu zijn ze met net 2, nog steedseen jaar te jong eigenlijk eruit gehaald.) Anderhalf jaar nauwelijks eten en op het laatste alleen nog maar vloeibaar. Nu kan ze eindelijk weer gaan bunkeren! :)
Maar goed, je leert wel relativeren als je 4e en jongste vervolgens maandenlang per sonde eet. Hij is nu 15 maand en momenteel zonder sonde, maar drinken gaat nog steeds moeizaam en eten weigert hij totaal. Waarschijnlijk moet hij straks in eettherapie.
En dit verhaaltje hang ik echt niet op om zielig te doen, maar misschien helpt jou dit wat relativeren X-D Ik zou er een moord voor doen als hij zo at als (de mooie) Irem.
Maar tuurlijk moet je er wel stukjes over blijven schrijven, want zó leuk herkenbaar :)
9 kilo is volgens mij wel een mooi gewicht, dat weegt zoon dus nog niet.
Als je die Macarena gaat dansen volgt hie rtoch wel een filmpje he??? ;-)
Quote: 'heb het vermoeden dat er een dag komt dat ik in mijn blote kont de macarena moet dansen om zo het eten met een katapult in haar, van verbazing opengevallen, mond te mikken.' *PROEST!* Jammer dat dat waarschijnlijk ook slechts 1 x gaat werken...
Ow, zoooooo herkenbaar! Hier ook een mevrouwtje van 22 maanden, die alleen brood met pindakaas en boerenkool met worst blieft. Daar doet ze het ook gewoon op.
Niks vreemds, ik weet dat er vroegah (bij mijzelf en broertje) ook altijd eetgedoe was.
Enneuh, ik was vroeger ook te licht en zat kwa lengte ook aardig onder de curve. Maar inmiddels ben ik een normaal gecurvde mevrouw met gezond gewicht. Het CB maakte mijn arme ouders doodongerust, dus die neem ik niet heel serieus meer.
Neem nooit iets aan van het consultatiebureau waar je je vervolgens zorgen over gaat maken! Als je je echt zorgen maakt zou ik een langs de huisarts gaan of kinderarts, maar laat je niet gek maken door dat consternatiebureau.
Volgens mij kunnen ze maar 1 kant op groeien in de breedte of in de lengte. En die periodes van eten weigeren en blijven eten wisselen hier elkaar af. Bij zowel zoon van nu ruim 3 (ook ver onder gemiddelde qua gewicht en tegen bovengrens lengte) en bij dochter 1 1/2 (ver onder gemiddelde gewicht, bijna boven de bovengrens qua lengte).
Serieus, de enige babyfoto's die ik ueberhaupt bekijk zijn die van Irem, Wat is dat een prachtig meisje!!!!!!!!!!
Mijn moeder was heel blij dat er na 3 hele magere kindjes,een bij kwam die nogal fors was.Al vanaf baby af aan.Konden ze in elk geval niet meer denken dat het aan haar lag...
Ws is Irem nu meer in de lengte gegaan,hier wisselde dat ook mooi af,dan weer een stuk langer en een klein beetje aangekomen,dan weer veel aangekomen en niet echt veel langer.
Van eten geen drama maken,gewoon bord weghalen.Pick your battles,als zij beseft dat ze je ermee heeft,wordt het een ge-wel-dig pressiemiddel om mama over de zeik te krijgen.
9 kilo met 11 maanden? best veel, die van ons was 9kg met 15 maanden. En nu inmiddels twee is daar 800gr bij.
Wat een prachtig kindje heb je... Ik hoop dat ik ooit zo'n mooi kind op de wereld mag zetten.
Thanks all! Ik ben zo gerustgesteld :) Op de één of andere manier schiet ik snel in paniek als ze zich even anders gedraagt dan normaal. Maar ik ben blij te horen dat ze hoe dan ook groeien, of dat nou in de lengte is of in de breedte!
En dat filmpje van de Macarena krgt natuurlijk niemand te zien :)
ha!
Hahahaha héérlijk geschreven!
Hier een mannetje van bijna 1 (ohoh, nog 3 dagen..) was de laatste keer 25 gram aangekomen in 2 maanden. 8300 gram woog hij. Maar ziek geweest en verder? Ik maak me niet druk hoor. En gelukkig maar, hij heeft het eten weer ontdekt en ik hoor de hele dag 'hap,hap'.
Geniet maar lekker van haar :) De buien worden alleen maar erger :rofl:
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.