week 06 | 12.02.10 | 09:18 | Goed doel |Robin |Thuis | Door Robin

Zielige post waar ik intrap

Ik raak zelden geraakt door mijn post. Lieve post krijg ik via de mail. Laat dit een hint zijn om me vooral lieve kaartjes en brieven te sturen want ik hou, hou, hou van post krijgen in de vorm van papier en envelop.

Deze week kreeg ik weer eens papieren post en dan niet in de vorm van belasting of verkeerd geadresseerden Postcodeloterijbrieven. Maar een brief van de WSPA. WSPA is de stichting waar ik maandelijks een bedrag aan geef. Ik schreef er al eens eerder over. Ik dacht zelf dus bij het zien van die brief aan een bedankbrief met zoiets als: ‘Lieve, lieve Robin. Bedankt voor al je geld voor de zielige dieren. Het geld wordt goed besteed en als dank krijg je een lieve golden retrieverpuppy.’

Golden retrieverpuppie m’n r**t
Dit stond er natuurlijk niet in. En dat geeft niks want ik vind het leuk en goed om geld aan hen te geven. Vooral omdat mijn ogen altijd volschieten bij het zien van de WSPA-reclames. Ze laten verwaarloosde ezels zien, zestien puppies in een doosje, circusolifanten… Ja floep, nu weer, traantjes.

geen

Enfin. Deze week kreeg ik dus deze brief binnen. Met foto’s. Afbeeldingen op echt fotopapier. Dat staat ook op de achterkant van de foto: ‘Quality photopaper’  Wat ook op de achterkant van de foto staat is dit: ‘Hier ziet u een foto van de wrede beer-hondengevechten’ etc. etc. Met als afsluiting: ‘Helpt u ons deze wreedheden te stoppen?’

Wat ik eerst dacht was: ‘Maar natuurlijk! Hier heb je al mijn geld en dvd’s van Grey’s Anatomy en Sex and the City! Hier!’

Maar toen dacht ik: ‘Ja maar wacht eens even. Ik geef toch al iedere maand geld aan jullie? Wat is er dan met dat geld gedaan? En waarom hebben jullie dat geld niet voor die beren gebruikt?’

Welja, laat ik het salaris van die dierenarts betalen
In de brief staat het plan voor een heel nieuw berenopvangplan, met bouwtekeningen en een lijst met alle kosten. Die kosten zijn bijvoorbeeld: waarschuwingsborden voor langs de weg, een kliniek, watertanks… In een andere brief wordt dan op je gevoel ingespeeld. ‘Beren worden nog elke dag op afschuwelijke wijze gemarteld’ of ‘We voelen ons hulpeloos!’

Ik voel me ook een beetje hulpeloos als ik de acceptgiro zie en zelf mag bepalen hoeveel geld ik geef. Vijf euro voor de omheining van het reservaat, twaalf euro voor de bouw van het buitenbedrijf, 25 euro voor de bouw van de kliniek en 50 euro voor het salaris van een dierenarts.

Hoewel ik dus in mijn achterhoofd steeds een stemmetje hoor met ‘Je stort al iedere maand!’ hangt mijn pen toch boven die acceptgiro, klaar om in te vullen.

Zulke post, dat raakt mij dus, hoe naïef misschien ook.

cc foto: privébezitdot