week 06 | 14.02.10 | 20:04 | Elvan |Kinderen |Tijdschrift Viva Mama | Door ElvanB

Snottebellen galore!

Ik was vanochtend om half zeven al uit de veren. “Het is zondagochtend hoor!!†zeg ik tegen Irem. Vanuit haar bed kijkt ze me met twee dikke snottebellen aan. Haar gezichtje is bedekt met een laag opgedroogd snot.

Voor de tweede keer in één maand is ze strontverkouden. Ze wordt dan vaker in de nacht wakker. Gewoon om te keten. Dan slingert ze alles uit bed en dan vinden we haar overdwars, terwijl ze op de rits van haar slaapzak sabbelt. Het lakentje doorweekt van het gekwijl. Een deel van het avondeten is uitgebraakt en over haar dekentje uitgewreven. En dan nog presteert ze het een stuk fruitiger uit haar ogen te kijken dan wij. Wij staan dan een beetje in coma met halve ogen haar ledikantje in te turen.

We slepen haar uiteraard niet direct uit bed, maar leggen haar nog eventjes terug. “Dat bed verschoon ik later wel,†zucht ik tegen niemand in het bijzonder en wil me omdraaien. Maar al snel steekt Irem haar korte armpjes de lucht in. Ze wil eruit. “Shit!†vloek ik. Dat zieke, dat buit ze uit. Dan kijkt ze met van die waterige ogen, trekt haar bovenlip omhoog, knijpt haar ogen dicht en begint te snuiven. Snotjes galore!

Nou, daar zaten we om zeven uur in de bloody morning aan ons Valentijnsontbijt. Nils dook op de bank en zette Eurosport aan. Ik lepelde bij Irem op de automatische piloot pap naar binnen. Maar er ging niets naar binnen. Het arme kind kon amper ademhalen en wreef, terwijl ze pap in haar mond had, over haar jeukende loopneus. Arg! Er zat niets anders op dan dat afschuwelijke blauwe ballonding te pakken. Dit ja, de neuspomp. Daarmee zuig je overtollige snotjes uit haar neus. Maar hoe?!

Kom bij Irem in de buurt met dat ding en ze hoekt je op de grond. Dat is net zoiets als met een stofzuiger achter Betty de Poes aanrennen. Je ziet niets anders dan blinde paniek in de ogen. Het is de bedoeling dat we de ballon ingedrukt houden en het tuutje in een neusgat duwen. Dan moeten we de ballon loslaten, zodat snot eruit gezogen wordt. Dat klinkt net zo goor als dat je denkt dat het klinkt. Ik kreeg al de slappe lach toen ik in de handleiding las dat we de ballon LANGZAAM moesten loslaten. Anders trekt dat arme kind volledig vacuüm.

Het is al een krim om dat ding in haar neus te krijgen, laat staan dat ik alle tijd heb om het langzaam los te laten. Meestal stoppen we dat ding in haar neus en rennen direct met onze armen in de lucht naar de buren. Vanuit het keukenraam kijken we naar binnen om te zien of ze de boel kort en klein geslagen heeft. Maar gelukkig komt ze haar eetstoeltje niet eens uit. Pfieew..

De snottebellen vliegen me om de oren. Ik ben allang blij dat ze met haar vinger haar neusgat niet heeft ontdekt, zodat ze de boel nog net even wat beter kan uitsmeren.

Foto’s 2010
Foto’s 2009dot