week 07 | 15.02.10 | 14:05 | Angel 3 |Angels |Gezondheid |Psyche | Door VivaAngels

Alzheimer, c’est partir un peu

Ja ik weet het, het spreekwoord is anders: partir, c’est mourir un peu. Maar dat Alzheimer  afscheid nemen is, is net zo waar. En bovendien veel schrijnender dan ‘gewoon’ afscheid nemen. 

Afscheid
Een paar jaar geleden heb ik mentaal afscheid moeten nemen van de allerliefste tante van de hele wereld. Door een van de ergste ziektes die er zijn, Alzheimer, is haar lichaam nog een paar jaar onder ons geweest terwijl haar geest niet meer die van de lieve, opgewekte, humoristische vrouw was, die voor mij niet alleen mijn tante, maar ook een tweede moeder en een oma was. De tante die me meenam op vakantie omdat mijn ouders geen geld daarvoor hadden, die me aandacht gaf als mijn moeder te druk was met huishouden en werk, die me bij haar en mijn oom liet logeren in de schoolvakanties en me dan tot op het bot verwende, was er al een poos niet meer.

Gevaarlijke toestanden
De tekenen dat er iets aan de hand was, waren er al eerder, maar juist de veranderingen in de mensen die je het meest dierbaar zijn, ontken je zo lang mogelijk. Wat je niet erkent, is er niet. De bekende struisvogelmethode. Maar als het moment daar is waarop je moet erkennen dat het niet in de haak is dat iemand in pyjama buiten loopt, onderbroeken in de koelkast stopt en het gasfornuis aansteekt zonder dat er iets gekookt wordt, tja, dan wordt het tijd om maatregelen te treffen.

Gouden huwelijk
Het deed pijn om een echtpaar dat ruim 52 jaar getrouwd was en duidelijk bij tijd en wijle nog steeds verliefd op elkaar, niet alleen in jaren maar ook in gevoel een gouden huwelijk, in aparte kamers in een verzorgingshuis te moeten onderbrengen. Maar het was nodig. Zaken als incontinentie, poep aan de muren smeren en niet meer weten hoe je een vork moet hanteren en dat een kopje koffie toch echt naar je mond moet, kunnen familie dwingen te erkennen dat je als naaste familie niet meer in staat bent de mantelzorg op je te nemen. Zelfs niet met vereende familiekrachten. Soms moet je de zorg loslaten en aan vreemden overlaten, om zelf te kunnen blijven functioneren. En helaas, helaas, waren we te laat met een euthanasieverklaring.

Afscheid
Het klinkt hard, maar gelukkig is het afgelopen. Na een aantal weken nog geleden haar verjaardag te hebben gevierd met de familie, is ze twee weken geleden lichamelijk ineens dramatisch hard achteruit gegaan, en kon ze al snel niet meer eten, drinken, praten of überhaupt laten weten dat ze nog iets waarnam. Gooi er nog een longontsteking bovenop en je realiseert je dat het afscheid niet lang meer op zich laat wachten. Vrijdagmorgen ben ik nog op bezoek geweest, en diezelfde middag is ze van ons weggegaan.

Bedankt
Tantetje, ik weet niet of u nog ergens, vanuit een andere dimensie of misschien wel over mijn schouder, meeleest, maar mocht u ergens in de cosmos voortbestaan: bedankt voor alles. Bedankt dat ik uw nichtje mocht zijn.

Nu is het tijd om te rusten.

©Foto; privébezit Angel 5dot