Dilemma: “Zij weet niet dat wij kinderen hebben”

Poeh. Je moet doen wat je goed dunkt. Als jij er mee kunt leven dat je geen contact hebt met je moeder dan is het goed. En of je je schuldig gaat voelen na het overlijden, sja dat kan niemand je vertellen. Als je moeder onverhoopt komt te overlijden, was ze dan ineens wel een heel warm en lief persoon met wie je je leven had willen delen?

Ik denk dat je bij jezelf na moet gaan of je nu sterk genoeg bent om met je moeder om te gaan. Ik neem aan dat je moeder geestelijk ziek is, en misschien moet je niet teveel van het contact verwachten. Ze zal nooit de moeder worden die je gemist hebt, maar contact kan er wel voor zorgen dat je straks niet met schuldgevoelens blijft zitten. Ik zou er wel voor zorgen dat jij degene bent die contact opneemt met haar. Moet niet zo zijn dat ze je weer te pas en te onpas gaat bellen. Je kunt haar vertellen over je kinderen en je leven (als ze daar uberhaupt in geinteresseerd is), maar wederom verwacht niks van haar. Na het lezen van je verhaal, heb ik niet het idee dat je moeder in staat is tot een normale relatie. Probeer het allemaal niet te persoonlijk op te vatten en neem het zoals het is.

Haar brieven beantwoorden zou ook een vorm van contact kunnen zijn; je doet het wanneer je er aan toe bent net zoals je brieven leest wanneer je het hebben kan. Haar af en toe bellen is een optie en dan niet je telefoon nummer geven (of een speciaal pre-paid kaartje er voor aanschaffen)

Je moeder veranderd niet en je jeugd blijft zo als hij was. Je eigen insteek er in kan je wel aanpassen.

Waarom wil je contact en als je dat niet wil; waar zou je je dan schuldig over moeten voelen?

succes met je besluit! Ik weet zelf hoe lastig het is.

mijn moeder heeft het contact met mij verbroken. De directe aanleiding is dat ik niet mee naar een familiefeestje wilde, maar er speelde al heel lang dingen natuurlijk. Ze wilde me een half jaar niet zien en dat heb ik zelf als enorme opluchting ervaren, dus toen zij weer iets van zich liet horen hoefde het voor mij niet meer zo.
Anderen vinden dat heel raar, maar het enige wat ik lastig vind is inderdaad het idee 'als ze nu komt te overlijden'. Of misschien is ze al dood en habben ze me het niet laten weten.

Ik denk dat het wel fijn is als je zus geen geheimen meer hoeft te bewaren. Voor zover ze dat al doet. Het zou best kunnen zijn dat je moeder allang weet dat je twee kinderen hebt via haar en dat zou me niet meer dan logisch lijken.

Sterke post van Zakdoekje, daar kun je veel aan hebben.
Zelf heb ik al een tijd geen/nauwelijks contact met mijn vader. Vorig jaar heb ik het contact geprobeerd te herstellen, ik ging trouwen en dacht dat ik nu geen poging zou ondernemen en hem niet zou uitnodigen er ook geen kans meer zou zijn op herstel. We hebben elkaar een paar keer gezien, hij is ook op de bruiloft geweest (alleen de ceremonie). Sinds de bruiloft heb ik niks meer gehoord... Het blijft lastig, wanneer het contact je meer energie kost dan dat het je oplevert is het misschien voor jezelf fijner/rustiger geen contact meer te hebben. Hoe het zou zijn als mijn vader (jouw moeder) overlijdt weet je niet, probeer nu te doen wat goed voelt voor jou, dan krijg je (hopelijk) geen spijt.

Het gevoel dat je je als kind schaamt voor je moeder herken ik. Ook nu ik volwassen ben spellen schuldgevoel en zorg heel vaak door mijn hoofd. Inmiddels heb ik totaal geen contact meer met mijn moeder. Aan de ene kant kijk ik uit naar het moment dat mijn moeder rust vindt. Aan de andere kant is de wetenschap dat die rust betekend dat, ze nooit meer "normaal" kan worden moeilijk te bevatten. Ik probeer nu voor mijzelf een balans te vinden waar kleintje2 weer door kan met haar eigen dingen. Het vinden van die balans is belangrijk. Sterkte!

Ach, je zou natuurlijk best wel eens een briefje terug kunnen schrijven. Ze kan er waarschijnlijk niks aan doen dat ze geestelijk zo onstabiel is. Geef haar alleen niet je telefoonnummer.

Als het schuldgevoel zwaarder weegt dan de psychische rust die je nu ervaart dan zou ik contact opnemen. En anders heb je gewoon het juiste besluit genomen. Je hebt het jaren en jaren geprobeerd maar het werkte niet. Je hebt je best gedaan meer kon en kun je niet doen!

Probeer je voor te stellen dat ze dood is.

Hoe zou je je dan nu voelen?

Beter dan je best kun je niet doen. Misschien kun je af en toe een kaartje sturen maar voor jezelf je emoties wel even op nul zetten zodat je niet teleurgesteld wordt. Ik heb me ook heel erg geschaamd voor mijn moeder die op rare momenten opeens voor mijn school stond. Dronken en huilend. Toen ze overleed had ik er geen spijt van dat ik haar niet meer zag, want ik kon dat op dat moment gewoon niet aan. Nu zou het anders zijn, maar ik zou mijn kinderen er absoluut tegen beschermen en goed in de gaten houden dat ik er zelf niet aan onderdoor zou gaan. Het blijft toch je moeder en je wil helpen, maar als dat teveel voor je is omdat je het zoals ik niet aankan dan is het beter het contact minimaal te houden.

Of je je schuldig gaat voelen of niet kunnen wij toch n iet zeggen? Het hangt van zoveel persoonlijke dingen af.
Ik heb al jaren geen contact meer met mijn vader. Mijn ouders zijn gescheiden, in de jaren daarna was het contact minimaal (2 keer per jaar zo'n beetje). Daarna viel het contact helemaal weg. Later heb ik contact gezocht, dat is toen even geweest (4 jaar ongeveer, waarbij we elkaar weer 2 keer per jaar zagen).
Het ging mij echter steeds meer tegenstaan. Ten eerste door de persoon die mijn vader is, de reden van de scheiding en het feit dat we elkaar eigenlijk niks te vertellen hadden.
Ik ben er niet rouwig om dat het conact alweer een paar jaar weg is dus.
En nee, als hij nu komt te overlijden voel ik mij niet schuldig.

Dochters van dit soort moeders hebben zelf nooit kind kunnen zijn. Dit soort dochters voelt zich al van jongs af aan verantwoordelijk voor moeders geluk en welzijn. Pas er voor op dat je dat verantwoordelijkheidsgevoel richting haar los gaat laten, anders blijf je je tot haar dood schuldig voelen voor iets wat zij zichzelf aangedaan heeft. Iets waar zij jou mee beschadigd heeft.

Als jij je goed voelt zonder contact waarom zou je dat dan verpesten met je schuldgevoel? Omdat zij dat verdient? Was ze zo lief en goed voor je dan?

Ik denk dat je heel verstandig bent geweest om het contact te verbreken. Ik denk dat jij je energie heel hard nodig hebt voor je gezin. Je man en je kinderen die zeker weten WEL van je houden. Toch?