Treincommunicatie
Sommige mensen hebben het talent om snel geïrriteerd te raken in de trein wanneer iemand aan het bellen is. Dit keer is dat talent toebedeeld aan de meneer schuin tegenover mij. Hij zit met zijn neus diep weggedoken in zijn boek wanneer er een ringtone uit de top 40 van een jaar geleden door de coupé schalt. Zijn hoofd beweegt en zijn ogen kijken over de rand van zijn boek de ruimte in op zoek naar de herkomst. Het geluid komt uit het mobieltje van het meisje dat naast me zit. Ze is – ik schat – een jaar of 25 en van Oosterse afkomst.
Met haar duim drukt ze het oplichtende groene knopje in en met één vloeiende beweging brengt ze het apparaat naar haar oor. ‘Hallo, met mij’, klinkt het vriendelijk, bijna zingend. Er is duidelijk een bekende aan de andere kant van de lijn. Nu weet die ander natuurlijk wel wie hij of zij belt, maar dan nog vind ik het leuker om gewoon met je eigen naam te antwoorden, die heb je immers niet voor niets gekregen.
Frustraties
De hele coupé kan meegenieten van het gesprek. Maar ach, we zitten hier niet in een stiltecoupé. Of je nu met iemand tegenover je praat of met je vriendje thuis, dat maakt voor mij weinig verschil. Uit de neus-in-boek schuin tegenover mij komen nu heftig snuivende geluiden. Is het boek zo spannend of zit meneer zijn frustraties te verbijten? Hij kán natuurlijk gewoon vragen of het iets zachter kan of een andere plek opzoeken.
Wanneer de ‘telefoonterreur’ is beëindigd, raak ik met het meisje aan de praat. Ze studeert psychologie en is op zoek naar een baan. Het gesprek gaat van aardbeien naar stereotypen, voer voor een psychologe in spé. Ik leg haar een (stereo)typisch raadsel voor waar ze met beide bruine ogen intuint. Dat is dan weer voer voor een treincolumnist.
Overstap
Als het lawaai van de over de IJsselbrug denderende trein ons gesprek overstemt, pak ik ondertussen een kaartje uit mijn tas. Dan kan ze mijn verhalen nog eens opsporen. Zij geeft mij haar kaartje waarop enkele Chinese tekens staan afgebeeld. Mei Ling heet ze. In Zwolle zullen onze wegen zich scheiden. Zij heeft een overstap richting Groningen, ik richting Emmen. Bij het opstaan geef ik haar een hand en bedank haar voor het leuke gesprek. De woorden ‘succes met je studie’ staan op het punt mijn mond te verlaten, maar ik word onderbroken door weer diezelfde ringtone. Een zucht komt achter het boek vandaan. Zal het een zucht van verlichting zijn, nu we op het punt staan de trein te verlaten?
Ze neemt de telefoon op: ‘Hallo, met Mei.’
30 reacties
"Hallo, met mei" ;-)
Haha, leuk blog!
Het is allemaal wat hè, die jungle van mensen die minder prettig in de omgang zijn dan jij.
Ik kan me ook gruwelijk ergeren aan mensen die in de trein bellen. Daarom stap ik altijd in een stilte coupe. Maar daar trekt lang niet iederen zich iets van aan. Zucht!
Echt leuke blog!
Snap ook niet altijd dat mensen zich altijd maar ergeren aan telefoneren in de trein. Zolang de beller niet te hard praat, valt het allemaal toch best mee? Of gaat zo'n meneer ook verontwaardigd snuiven als je een gesprek voert zoals jij deed?
KOm zeg, de mobiele telefoon is al meer dan 10 jaar in gebruik...je er nu nog aan ergeren is zo 1997. Die meneer moet voortaan maar een mp3 speler meenemen met een luisterboek daarop, met de auto gaan of lekker thuisblijven.
Ik vind bellers in de trein ook irritant, maar je column is leuk! 'Hallo met mei' is inderdaad :-) :-)
Of die meneer moet een boeiender boek meenemen. In een goed boek ben ik zo verdiept dat de wereld om me heen kan vergaan, bij wijze van spreken.
Oja, het raadseltje...ongelooflijk dat daar nog mensen intuinen.
Ik vraag me nog steeds af waaarom het vervelend is als er iemand aan het bellen is in de trein.
Volgens mij is het een soort van nieuwsgierigheids frustratie ofzo. Je hoort maar 1 kant van het gesprek, en je wil natuurlijk alles horen :)
Ik vind het altijd wel vermakelijk.
ik ook, als ik het hoor probeer ik de andere kant van het gesprek erbij te denken. Hilarisch af en toe.
starshine: ernstiger nog: laatst kwam dit naar voren in een college dat ik volgde: de zaal heeft er ongeveer een kwartier over gedaan, toen kon iemand die het raadsel al wist zijn mond niet meer houden......
echt, ik vond het niet te geloven helemaal omdat daar toch allemaal jonge twintigers zitten
Ik kan me aan een telefoongesprek in de trein niet echt storen. Ik word door de nieuwsgierigheid wel eens afgeleid, dat wel, zoals boro zegt. Ik vind te luide muziek erger!
En zoals Nynke (was het nynke?) ooit blogde: in de stilte coupe stoor ik me meer aan het feit dat ik er niks van durf te zeggen dan van het gesprek an sich.
ik zat eens (onbewust) in een stiltecoupé en toen kreeg ik al op mijn donder omdat ik gewoon een gesprekje met mijn kinderen had. De mensen in de coupe waren niet aan het werk oid, die zaten gewoon voor zich uit te staren. Wat is nou eigenlijk het nut van een stiltecoupe?
Dat iedereen er zijn harses houdt en dat je dus zeker weet dat je niet gedwongen wordt andermans gesprekken (telefonisch of live) en muziek te horen, dat is het nut van de stiltecoupé! (Ik ga dan ook echt niet met een kind daar zitten.)
Leuke column!
Ik begrijp niet dat de briesende meneer niet gewoon vraagt of het misschien wat zachter mag. Mei komt in de column over als een toegankelijk, vriendelijk meisje... Gefrustreerde mensen rollen hun ogen, snuiven en grommen, zuchten, puffen en steunen maar zullen niet snel hun frustratie uitspreken, valt mij vaak op. Zég wat je dwarszit, op een vriendelijke menselijke toon. Levert meer op dan opkroppen en potentiele hartaanvalletjes kweken!
Frustraties van anderen levert voor mij vaak mooi trein-entertainment op. Keep on the sunny side of life!
Starshine, ik zit altijd in de stilte coupe en erger me dood aan mensen die er geen rekening mee houden. Maar ik vraag gewoon of ze stil kunnen zijn of wijs ze erop dat ze in een stilte coupe zitten. Ik hou gewoon van rust om me heen, of ik nou lees, leer of gewoon voor me uit kijk.
@Starshine:
Een stiltecoupe is niet voor niets een stiltecoupe, je zit daar of omdat je rustig wilt kunnen werken, of omdat je gewoon geen zin hebt in de keiharde telefoongesprekken van je medemens.
En of jij die redenen nou begrijpt of niet, of stom vindt.....dat maakt niet uit want in de stiltecoupe ben je gewoon stil en ga je dus ook niet met je kinderen zitten kletsen.
Ik vind mobiel bellen in de trein ook heel irritant maar dat komt gewoon omdat 90% van de mensen totaal geen manieren meer heeft. Een normaal gesprekje op gedempte toon kan ik echt wel hebben
Maar helaas belt het merendeel van de mensen zo luidruchtig dat je er gewoon niet omheen kan.
Bedankt allemaal voor jullie reacties! Ik ben er gewoon even stil van... ;-)
omdat sommigen niet zo goed kunnen lezen, schrijf ik het nog maar eens op: Ik zat ONBEWUST in een stiltecoupé.
Trouwens, rustig praten mag daar gewoon wel.
Zelf vind ik de telefoongesprekken juist vaak erg amusant, inderdaad ook omdat ik zelf de andere kant er bij verzin.
Vind zelf dat als de trein weer eens bomvol zit en je geen plaats kunt kiezen maar al lang blij bent als je ergens kunt zitten, de regels van de stilte coupe niet zo strikt gelden.
@starshine; het is toch niet raar dat een ander jou er BEWUST van maakt dat je in de stilte-coupe zit?
ze mogen er best wat van zeggen, tuurlijk. Maar nu hield iedereen zijn mond dicht totdat ik bij mijn station was, toen werd me ineens toegebeten, dat we stil hadden moeten zijn.Pff, zie ik er zo eng uit?
Een ieder die zich ergert aan lawaai in het openbaar vervoer, moet maar lekker de auto of de fiets pakken en stiltecoupes slaan werkelijk helemaal nergens op. Als je rust wilt, ga dan mediteren.
Wat een leuke blog ;-)
Ik snap trouwens het verschil niet tussen twee mensen die hard zitten te kletsen over van alles nog wat en iemand die belt. Is het dan de frustratie dat we de andere helft van het gesprek niet kunnen meeluisteren?
Leuke blog, en geweldige 'Hallo, met mij/Mei'!
Ik heb ook wel eens per ongeluk met 2 van de 3 terroristen in de stilte coupe gezeten.
Omdat ik daar simpelweg niet oplet als ik met de kinderen door de trein heen stommel. Ik let op of ze niet vallen, of ik ze niet kwijtraak , of ik mijn tas nog wel heb en of er ergens zit plek is.
Toen ik erachter kwam dat we in de stilte coupe zaten heb ik mijn excuus aangeboden en ben ik verder gegaan.
Waar ik me wel aan erger is mensen die als ze alleen zijn op een vierpersoonsplek gaan zitten in de trein, en dan gaan zuchten als ik met 2 kinderen erbij kom zitten... ga dan in je eentje op een twee persoonsplek zitten, zodat mensen die met meer dan 2 personen zijn ook bij elkaar kunnen zitten.
Dus. :)
Haha, geweldig, die Mei! :) :)
Ik vond het raadsel erg makkelijk. De blog is wel vermakeiljk :). Met Mei...
Haha geweldig, leuke blog
Herkenbaar Martin.
Ik mis de spontane gesprekken en meeluistersessies in de trein. Tegenwoordig werk ik dichter bij huis dus mis ik ook de ergernissen vanhet OV gelukkig.
Het raadsel heb ik nooit gesnapt. Zou je niet juist willen opereren tenzij je een heel slecht chirurg bent?
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren