week 07 | 17.02.10 | 13:00 | Film |Relatie |Robin |Uitgaan | Door Robin

Nieuwe traditie

Omdat ik op Valentijnsdag met een vriendin thee dronk in een brasserie waar ze voor deze speciale dag een keyboardspeler hadden uitgenodigd, ging ik de dag na Valentijn met Walter iets romantisch doen. Want dat hoort, ofzo.

Over die keyboardspeler. Zal ik daar een blog aan wijden of zal ik het er gewoon bij laten dat mijn vriendin op een gegeven moment vriendelijk doch dwingend aan de serveerster vroeg of hij niet eens toe was aan een pauze? Het klonk in ieder geval een beetje zo. Maar dan met een keyboard in plaats van een blokfluit.

Laat ik voorop stellen dat ik niks bijzonders heb met Valentijnsdag. Het is gewoon een dag, daar hoeven we niet zo hysterisch over te doen. Ik word ook altijd een beetje droevig van de net niet mooie kleur rode rozen en de beertjes met hartjes en kaartjes die je zo ‘persoonlijk’ via internet verstuurt. Maar je hebt een vriendje, en dat vriendje stuurde wel een lief kaartje dus dan vier je ineens wel Valentijnsdag.

Het beloofde zoveel goeds
Maar hee, dat is drie dagen geleden. Ik wil het met jullie hebben over Valentine’s Day, de film. Want foe man, wat een film. En dan bedoel ik: wat een rotfilm. En hij had alle potentie om hoog in mijn favourites te komen want McDreamy én McSteamy. Bovendien vond ik Love Actually wel heel erg leuk dus ik dacht: verhaallijntje zus, verhaallijntje zo = leuk!

Walter had de moed volgens mij al meteen opgegeven toen hij erachter kwam dat hij samen met vijf andere mannen in een zaal vol kirrende vrouwen zat. Ik niet hoor, ik kir niet.

Maar toen de trailer van Sex and the City 2 voorbij kwam, ja, toen zuchtte ik wel even mee met de hele zaal. Wat die trailer alleen al met vrouwen doet. Walter rolde met zijn ogen.

Maar Valentine’s Day dus. Ik ga niet spoilen, maar als je zoiets leuks verwacht als Love Actually met grappige grapjes en ontroerende kinderen… Ga dan maar niet naar deze film. Amerikanen kunnen geen verhaallijntje zus en verhaallijntje zo en ze hebben ook he-le-maal geen ontroerende kinderen. Verre van zelfs. Ik heb me zelden zo zitten ergeren aan een klein jongetje.

Verlaat Valentijnsafspraakje
We zaten daarna mokkend in de tram: wil je eens iets Valentijnerigs doen, krijg je zo’n film. Dus we besloten dat we een nieuwe Valentijnsafspraak moesten maken. En daarom gaan we vanavond uit eten. Want daar zijn we wel goed in. En ik denk dat dat meteen ook maar een nieuwe traditie is: drie dagen na Valentijnsdag pas iets Valentijnerigs doen.

cc foto: riptheskulldot