Zenmoment: vriendelijker zijn
*Terugblik één* Ik sta op het station met mijn iPod op. Er komt een zwerver op me aflopen die tegen me begint te praten. Ik versta hem niet goed, vanwege mijn iPod, maar denk zijn woorden te kunnen raden.
Ik schud nee. Hij wendt zijn hoofd af naar de grond en loopt naar de volgende. Een man met een koptelefoon op zijn hoofd. Hij kijkt de zwerver aan en doet zijn koptelefoon af. Als ik later weer kijk staan de zwerver en de man met de koptelefoon nog steeds te praten. En ik schaam me een beetje. Misschien had ik zijn woorden verkeerd geraden en was de boodschap van de zwerver wel heel anders. Ik schaam me omdat ik hem niet eens een kans gaf om tot me door te dringen.
Chagrijnig tegen haar, over mezelf
*Terugblik twee* Ik zit in de metro. Een vrouw komt op me afgelopen en vraagt of ik een enquête in wil vullen over mijn tevredenheid over het openbaar vervoer. Om me heen zie ik al een paar mensen met een wit papiertje en potlood. Ik wil nee zeggen omdat ik er geen zin in heb, maar ik durf het niet goed. En dus pak ik het papier en potlood met een chagrijnig gezicht aan. Later heb ik ook hier spijt van. De vrouw was heel vriendelijk en ik had net zo goed haar vriendelijk kunnen zeggen dat ik de enquête niet in wilde vullen. Maar omdat ík dat niet durfde, deed ik chagrijnig tegen háár.
Ooit las ik een verhaal van een journalist die voor een dag de daklozenkrant ging verkopen. Ze stond in haar oudste kleren voor de ingang van de supermarkt met een stapel kranten in haar handen. Ze schreef dat het haar opviel hoeveel mensen haar negeerden. Haar geen gedag zeiden (als zij gedag zei) of haar zelfs niet eens aankeken. Ze voelde zich op die dag steeds minder mens worden.
Vriendelijker zijn
Dat verhaal raakte me en sindsdien glimlach ik altijd naar hen die daklozen kranten staan te verkopen. Maar ik negeer dus nog steeds de zwervers op het station. Ook daar moest ik na die ene keer over nadenken. Want hoe moet het voelen als mensen je negeren, je onderbreken en weglopen of alleen maar ‘nee’ zeggen. Ik had die dag op z’n minst vriendelijker kunnen zijn.
En vriendelijk ben ik niet altijd op straat. Als iemand mij de weg vraagt ben ik wel vriendelijk, maar mensen die iets van me willen, daar sluit ik mij op de een of andere manier vanaf. En waarom eigenlijk?
8 reacties
Herkenbaar! Van de ene kant ben ik het wel met je eens; die mensen verdienen het ook om vriendelijk behandeld te worden. Maar van de andere kant vind ik het toch vaak voelen als lastigvallen. Ik doe dat toch ook niet bij hen?
Tegenwoordig lacht de daklozenkrantverkoper altijd naar mij, en ik zeg hem altijd vriendelijk gedag, maar ik koop nooit een krantje. Ik heb het idee dat ze dat dan wel verwachten...dat je geld gaat geven. En dat hoeft niet altijd, vind ik. Ik denk dat jij dat ook hebt en dat je daardoor ongemakkelijk voelt, waardoor je zo iemand liever negeert?
Leuk!
Ik kreeg laatst een knuffel van een dakloze. Dat was een welbestede euro.
Ik word altijd zo flauw van dat verhaal over dat het oh zo reuze naar en slecht zou zijn dat je iemand die de daklozenkrant verkoopt negeert. Van nature ben ik een vriendelijk mens, gooi daar overheen nog het sausje van een jeugd in een stad waar het destijds nog zeer gebruikelijk was om tegen Jan en alleman aan te ouwehoeren et voilà, de kans dat ik je groet terwijl ik je niet ken is vrij groot.
Maar... als ik van mijn huis naar de bakker ga en weer terug, zijn er ook tig mensen die ik niet aankijk, die ik niet groet, waar ik geen vriendelijk praatje mee aanknoop. Als ik dat wel zou doen, zou ik binnen de kortstmogelijke keren bekend staan als de dorpsidioot, en zou mijn compulsieve groet- en kletsdrang me misschien zelfs in een sociaal isolement brengen.
Niks mis mee dus, dat ik mensen soms niet groet. Tòtdat zo'n mens triest zielig ohwaterghè de daklozenkrant verkoopt. Als ik hem of haar dan niet groet ben ik opeens een bitch.
Vriendelijk zijn kost niks extra's en maakt de wereld een stuk mooier en fijner om in te vertoeven. Maar 'ik doe vriendelijk want anders' dat telt niet. Dat is vriendelijk doen tegen je eigen ego.
antwoord op je vraag (voor mezelf dan): omdat die mensen iets van je willen.
Het is zelfs erg tactisch om de verkopers in winkelstraten heel opzichtig niet aan te kijken, dan heb je meeste kans dat ze je niet aan spreken en nog een stukje met je meelopen omdat ze niet kunnen geloven dat je echt nee zegt.
Verder ben ik best een vriendelijk mens en maak ik graag contact met anderen. Ik vind het zelfs erg leuk om vreemden te groeten, die daar vaak ook blij van worden. Maar dat is het dan ook. Ze hebben verder niet de verwachting dat ik iets van ze ga kopen.
Moet ik hierbij wel even vermelden dat de straatkrant verkoper bij mijn appie een erg vriendelijke man is die ik altijd vrolijk groet en die verder ook niks van mij verwacht (en terecht).
@ Korenwolf: Ha! Wat leuk!
@ Twinkeling: Ik bedoel in mijn verhaal niet alleen daklozen. Ook andere mensen die me op straat aanspreken en iets van me willen. En ik zeg niet dat iemand een bitch is als je een ander niet groet. Alleen vind ik, voor mezelf, dat ik soms best aardiger mag zijn op straat: tegen iedereen die ik tegenkom (en iets van me wil)
@Blancavdbrand: dank! :-)
@Jasmina: ja dat is het ook. Dat heb ik ook inderdaad, toch moet ik dan misschien maar gewoon leren om al die dingen die ik denk dat zij gaan verwachten van mij als ik aardig doe te laten voor wat het zijn: mijn gedachten over wat zij zouden gaan verwachten.
Tja, die Ipods... Ik herken het wel, ik zelf heb ook altijd mijn Ipod aan staan als ik op de fiets zit, in de bus zit of in de trein zit. Als de conducteur langskomt om die oh zo prettige ov-chipkaart van mij te bekijken, doe ik wel even mijn dopjes uit om gedag te zeggen. Soms botst er wel eens iemand tegen mij aan en die zegt dan "sorry", ik kijk dan alleen en lach even. Dan denk ik ook altijd "ik had best even mijn oordoppen uit kunnen doen..."maar ik doe het niet.. Vind ik ook zo'n slechte gewoonte van mezelf...
Soms kunnen mensen ook denken dat je chagerijnig of boos kijkt, terwijl dat helemaal niet je intentie was. Hoe ga je daar dan mee om? Ik krijg 9 van de 10 x te horen dat ik zo boos kijk, terwijl ik echt niet boos ben. Moet ik het me dan persoonlijk aantrekken en heel vrolijk gaan lachen 24/7? Je hoeft niet tegen iedereen aardig te doen denk ik dan..
Leuk verhaal! Een dillema waar veel mensen tegen aan lopen denk ik... Tegen wie kun je nou wel of niet vriendelijk doen...
@nathaliiee: ja dat herken ik ook wel. Ik hoor ook weleens dat ik een beetje bozig kijk (nou klopt dat op de fiets ook wel omdat ik fietsen in amsterdam niet heel leuk vind). Maar ik heb heel vaak van mezelf denk ik niet door hoe ik kijk. En inderdaad, 24/7 glimlachen is ook zo wat. Maar er moet toch een middenweg zijn tussen 24/7 glimlachen en boos kijken..?
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren