week 08 | 22.02.10 | 18:15 | Eten & drinken |Gezondheid |Nynke |Sport |tv | Door NynkeDeJ

Lekker sportief nachtbraken

Vancouver. Ik sta er mee op, maar helaas ga ik erdoor bijna nooit naar bed.

Met je vingers in het stopcontact.
Alle wedstrijden worden hier in Nederland natuurlijk verschrikkelijk laat uitgezonden. Eigenlijk vind ik dat fantastisch. Het kijken van een schaatsafstand wordt hierdoor een soort oudejaarsavond. Zaterdagavond zaten huisgenoten T., M. en ik al de hele avond klaar voor de start. Iets te knabbelen voor op tafel, brulshirt aan (nee tuurlijk niet) en zoveel caffeïne in mijn lijf dat ik bijna koffiebonen scheet.

M. ging nog even slapen. T. en ik kregen daardoor het gevoel dat we hem om kwart voor twaalf maar wakker moesten maken zodat hij het vuurwerk niet zou missen. Het werd later en later, we plaatsten lucifers tussen onze oogleden. We kauwden op koffiepads. Ik kreeg smsjes van mensen die na de race van Sven Kramer gedesillusioneerd gingen slapen.

Terwijl wachten altijd beloond wordt.
Amateurs! Even met je vingers in het stopcontact en je kunt er weer uren tegenaan! En bovendien: we wisten allemaal dat het bij de 1500 niet van Sven zou moeten komen.

En ons wachten werd beloond. Want het goud van Mark Tuitert was fantastisch. Ongeloof en traantjes. En schreeuwen hè. Nou ja, ik dan. Mijn huisgenoten zijn iets relaxtere mensen als het om wedstrijden gaat. Ik schreeuw, roep COME OOOOON, klap in mijn handen en kruip zowat in mijn tv.

Gisteravond dacht ik: misschien moet ik eens vroeg gaan slapen. De Nederlandse dames zijn niet mega-favoriet. En ik val bijna om. En om nou elke avond met je vingers in het stopcontact te zitten om mensen rondjes te zien schaatsen is wellicht een beetje overdreven.

En toch bleef ik zitten. Want je weet maar nooit. En terwijl de rest van het huis in diepe rust was juichte ik Ireen Wüst naar goud. En het was magisch.

Gelukkig is het vandaag geen schaatsdag.

CC Foto: hans_s dot