Koffie, thee en Pavarotti
Het is de dag van de uitvaart. Familie, vrienden en bekenden nemen definitief afscheid van mijn tante. Tegen de weersvoorspellingen in schijnt de zon, en de sneeuw die er nog ligt, verdwijnt.
De aula
Ik kom de aula van het crematorium binnen. Er speelt operettemuziek, het Viljalied. Dat vond ze altijd zo mooi. Ik slik. Shit. Niet huilen nu, niet nu al. Want dan kan ik niet meer stoppen. De kist. Daar staat ‘ie. Dicht. Daarin ligt ze. De bloemstukken op en naast de kist zijn mooi. Rood, wit, wit met geel, wit met paars. Roze. Veel rozen. Van wie zijn ze? Ik probeer de linten en de kaarten te lezen zonder dat al te opvallend te doen.
De dienst
Iemand die ik niet ken, ingeschakeld door de uitvaartmaatschappij, steekt een verhaal af over mijn tante. Hij heeft zich goed laten informeren, het hele verhaal is herkenbaar en klopt tot in de details. Weer muziek. Oef, daar werd ze altijd vrolijk van. Even kijken, trekt iedereen het nog een beetje? Oh jee, moeder huilt. Oom ook. Waarom ben ik nou aan de andere kant gaan zitten?
Ave Maria
Een spreker. De zoon, mijn neef. Kort, maar krachtig. De emotie klinkt door in zijn stem, die enigszins schor klinkt. Daarna nog een spreker. Een tante, die een gedicht voorleest. Mooi, maar mijn gedachten dwalen af. Ondertussen Pavarotti, Ave Maria. De man van de uitvaartmaatschappij neemt het weer over. Een laatste nummer. Terwijl de muziek speelt kunnen de aanwezigen afscheid nemen van de kist en naar de koffiekamer lopen. Iedereen loopt langs, met gepaste eerbied. Voor mijn tante. En terecht.
Koffietijd
Koffie, thee, worstenbroodjes. Goede worstenbroodjes. Zoals het Brabant betaamt. Het lijkt wel een reünie. Familie stelt zich aan elkaar voor, vrienden en bekenden schudden elkaar de hand. Ondanks de droefenis is het best gezellig. Raar zo, vrolijk zijn op een uitvaart. Maar desalniettemin mooi dat het kan.
Het avondmaal
De dag eindigt met een familiediner in een restaurant mijn geboortedorp, waar mijn oom en tante zoveel jaren samen hebben doorgebracht. We praten nog wat na en nemen een borrel of twee, want dat zou ze zo gewild hebben. ‘Kind, het leven gaat door, maak er iets leuks van.’ Ik hoor het haar zo zeggen. Altijd positief en vrolijk, altijd op de toekomst gericht.
Dus we maken er wat van. Tantetje, nogmaals bedankt voor al uw goede zorgen en uw liefde. Volgende keer weer een vrolijke blog, dat beloof ik u.
©Foto; privébezit Angel 5
6 reacties
Bah. Wat is het toch altijd vreselijk afscheid te moeten nemen van iemand.... Sterkte!
Weer zo herkenbaar (vooral omdat mijn oma vorige week is gecremeerd, ook na een periode van dementie). Wat een vreemde dag hè? Triest, maar tegelijkertijd gezellig en mooi, door alle prachtige herinneringen die worden opgehaald. Je bent zo dichtbij je gevoel, bij je verdriet, maar ook bij de mooie momenten die je extra koestert. Bij ons trouwens maar een paar worstebroodjes, de aandacht ging vooral naar de heerlijke en verse rosbief, op witte broodjes. Précies zoals mijn oma het lekker had gevonden. :)
Afscheid nemen zeker een afscheid wat definitief is is nooit leuk. Het is triest, verdrietig en tegelijkertijd kan het soms ook een opluchting zijn (zeker als de overledene een hoop pijn bv heeft gehad) De mooie herinneringen blijven onuitwisbaar. En dan kun je soms niet anders dan toch een beetje glimlachen
Mooie blog... Sterkte!
Mooie blog. Heel veel sterkte!
Hele mooie blog!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren