Eindelijk wel bijna weekend
“Kom je bij ons zitten?” vraagt mijn nicht aan M. Hij had pauze en dronk zijn glas sinas in zijn eentje aan een tafeltje.
Nu is het niet zo dat wij wildvreemde mannen uitnodigen aan ons tafeltje (tenminste, niet altijd), maar mijn nicht kent hem via haar werk.
Dus M. komt bij ons aan tafel zitten en hij zucht. Ik vraag hem of hij hard gewerkt heeft.
“Ik ben gebroken.”
“Dan is het wel fijn dat het bijna weekend is.”
“Eindelijk wel,” beaamt hij.
Mijn nicht en ik gingen high tea-en en daar waar we gingen high tea-en werken ‘mensen met een verstandelijke beperking’. Zo staat het ook op de website. Ik vind het een beetje suf klinken, maar na een tijdje te hebben nagedacht, kan ik ook niet echt aanwijzen wat ik er nu suf aan vind klinken.
Hard werken
Regelmatig horen we een dienblad vol glazen op de grond kletteren. Of worden de ‘mensen met een verstandelijke beperking’ weer aan het werk gezet, omdat ze te lang zouden treuzelen. Ook wordt aan M. heel subtiel gevraagd of hij zichzelf niet bij ons heeft uitgenodigd.
M. vindt zelf dat hij niet in de bediening zit, maar in ‘de diening’. En dat is een keiharde baan. We horen van een collega dat hij bijna niet naar het werk was gegaan die ochtend, omdat Ajax verloren had. Hij was er kapot van. Maar, het leven gaat door. Ondertussen pakt hij een tweede glas sinas en komt weer gezellig bij ons zitten.
Zijn leidinggevende vraagt hem vriendelijk of hij na dit glas sinas weer wil werken. Hij knikt, maar drinkt vervolgens zijn glas tergend langzaam leeg en vertelt ons dat hij wil trouwen met P. een meisje dat heel geconcentreerd de tafels staat te dekken.
Pierre aan tafel is mijn grootste nachtmerrie
Ik zou er niet aan moeten denken dat als je zit te eten bij Fifteen, Jamie zelf bij je aan tafel komt zitten (of: eigenlijk wel, ik zou mijn eten aan de kant schuiven en mijn handen om mijn gezicht vouwen en verliefd naar Jamie zitten kijken). Of dat als je gaat eten bij Pierre Wind, hij je optilt en in je oor gilt om uit te leggen hoe haring ruikt.
Of wat ook zo irritant is: dat je serieus in gesprek bent boven een kopje koffie en de serveerster een gesprek probeert aan te knopen.
Maar daar, tijdens onze high tea, was het alleen maar heel gezellig en heel, heel vertederend. En voor M. keihard werken natuurlijk.
6 reacties
Hey,
Mag ik vragen waar je bent geweest?
Ik zat laatst samen met mijn moeder voor de tv toen ik het volgende voorbij zag komen;
http://sites.rvu.nl/page/7920
Genieten! ;)
Robin, leuk stukje! Wij hebben hier in de buurt een theehuis gerund door mensen met een verstandelijke beperking.
Je bent een trouwens een R vergeten! ‘mensen met een vestandelijke beperking’
ik heb in brielle gesubsidieerd gelunched zoals een vriendin zei (als ik het zo opschrijd klinkt het heel denigrerend zie ik, maar dat bedoelden we er niet mee hoor! Het klinkt naar mijn idee in ieder geval minder suf den verstandelijke beperking). Nog nooit zo genoten van mijn broodje tonijn, je ziet dat ze genieten van hun werk, iets dat bij ons nogal eens ontbreekt!
@ingmagh net zoals bij mensen zonder verstandelijke beperking zijn er ook mensen met een verstandelijke beperking die niet genieten van hun werk.
@ Sjoke: Dat was bij Etenstijd :) Ken je denk ik wel..
@ toffifee Oei, slordig. Meteen aangepast, dank je wel.
@ ingmagh Ja dat klinkt wel een heel stuk beter en leuker ook dan 'mensen met een verstandelijke beperking'.
Wat een prachtige blog, Robin.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren