Allereerst. Ik snap hoe je punt. Ik weet als geen ander hoe angsten je in de weg kunnen zitten. Zoals je wellicht weet ben ik psycholoog en begeleid ik mensen met relationele en seksuele problemen. Zo schrijf ik op mijn website http://www.insightorout.nl : “Angsten, twijfels en onzekerheden: Ze kunnen je belemmeren in je werk, sociale contacten, maar zeker ook in de liefde. Persoonlijke problemen kunnen je in de weg staan bij het aantrekken van een geschikte partner, maar je ook belemmeren de liefdevolle partner te zijn die je in principe wel bent”. Het werkt dus tweeledig. Angsten trekken niet aan, maar stoten af en angsten halen het slechte in je naar boven, in plaats van het beste.

Je schrijft “ik vraag me af hoe ik die angstgevoelens kan onderdrukken”. Ik denk dat dat juist onderdeel van het probleem is. Door “negatieve” emoties te onderdrukken worden ze alleen maar groter. Zo kun je bang worden van de angst. De kunst is om je angsten onder ogen te komen en ze te doorleven…

Maar dan vraag jij je natuurlijk af “hoe doe je dat in godsnaam?”

Waar stoei je zelf mee? Waar loop je tegenaan?

Als je nog een specifieke vraag hebt, dan hoor ik het wel.

Ik wil niet beweren dat het fenomeen bindingsangst helemaal niet bestaat. Geloof me, ik weet dat het echt bestaat. Ik vind het alleen spijtig dat het zo’n excuuswoord is geworden… Vandaar!

Enne..he’s just not that into you komt van de gelijknamige film, niet uit sex and the city.

En als die chemie wel tot uiting komt, bijvoorbeeld in zoenen, dan zou ik het uiterst frustrerend vinden als dat wat daarmee opgewekt wordt niet doorgezet wordt.

Het is wél zo dat ik van de seks meer en beter geniet als er een stevig fundament onder ligt. Maar dat stevige fundament mag van mij dus ook gewoon van snel-beton zijn gemaakt. Ik ben nogal intuïtief in mijn keuzes. Iemand is het of iemand is het niet. En als hij het ís, waarom zou ik er dan geen seks mee hebben? Ik wil er toch immers ook verkering mee?

De originele teksten van de Kamasutra stellen bijvoorbeeld: ‘In de ogen der vrouwen is de man die hun (seksuele) gunsten verdient, hij die zich moeite getroost om hen te behagen,’ ‘Haar verlangen naar de coïtus wordt opgewekt door zijn vele liefkozingen en strelingen die eraan voorafgaan. Het is dit wat de liefde langzaamaan doet ontstaan en wanneer de zaken niet op deze wijze zijn aangepakt, dan kan de vrouw niet ten volle in het genot delen en zal haar schoot vervuld blijven van een onbevredigend verlangen. Weet dat de vrouw haar verlangens pas bevredigd voelt en haar minnaar pas zal liefhebben wanneer deze de verlangens van haar schoot beantwoordt. Wanneer de vrouwelijke schoot in hevige beroering wordt gebracht dan zal ze voor haar minnaar een heftige genegenheid ontwikkelen.’

Ofwel: haar initiële terughoudendheid wekt zijn verlangen en zijn verlangen en genegenheid wekken weer haar vertrouwen en interesse.

De oosterse handboeken raden ons dan ook ten zeerste aan het verlangen zo lang mogelijk te verlengen, het genot zo lang mogelijk uit te stellen. Tekenen van opwinding dienen fatsoenshalve zolang mogelijk onderdrukt te worden. Het minnespel wordt daadwerkelijk gezien als een spel met heldere spelregels, een duidelijke rolverdeling en vaste rituelen. De man moet hierbij de proactieve jager zijn en de vrouw de enigszins afwachtende en tegenstribbelende prooi. Het is een spel van aantrekken en afstoten, van wegduwen en binnenhalen. Uitdagend, speels, maar beheerst. Een snelgeconsumeerde ontmoeting is lang niet zo spannend en waardevol als de enigszins uitgestelde coïtus. Het verlangen groeit, de spanning stijgt, het vertrouwen neemt gestaag toe…

Ben benieuwd wat jullie daar van vinden…

Wat voor mij achteraf gezien het beste advies was geweest, was om me niet in verkeringen te storten waar ik niet bij voorbaat al 100% voor wilde gaan. Want dan gaat wel seks, geen seks, wachten met seks, wat dan ook, simpelweg niet leiden tot een lange en duurzame relatie. Als onder die seks het juiste fundament ligt, dan maakt het in mijn beleving niet uit of je op dag 1 of op dag 149 het bed in duikt. Het gaat niet om de seks namelijk, het gaat om het (gebrek aan) fundament. In mijn beleving althans.

Vroeg of laat moet je toch met de billen bloot… wellicht eerst letterlijk en dan figuurlijk. Zelf ben ik alleen een fervent voorstander van een omgekeerde volgorde…

Maar ik moet je zeggen: Vind je eerdere woorden heel verhelderend.

Een te snelle consumptie vertraagt of verhindert zelfs in de meeste gevallen de ontwikkeling van liefde en intimiteit. Snel overgaan tot de daad is wellicht een opwindend concept, maar komt de relatie vaak op termijn niet ten goede. De prille relatie dreigt te worden gemonopoliseerd door de coïtus en dat levert vaak oppervlakkige intimiteit op. Ook kan dit een zuivere beoordeling behoorlijk in de weg staan. Er is dan namelijk simpelweg geen tijd en ruimte om elkaar ook op een andere manier, los van het seksuele, te leren kennen. Het terrein van je relatie is dan tot de vierkante meters van je slaapkamer beperkt. Gelukkig bestaat er wel een gulden middenweg. Stel seks zo lang mogelijk uit. Tast elkaar af, bouw de spanning op, leer elkaar kennen. Wacht zo lang mogelijk. Wacht dan nog iets langer. En dan nog iets langer. Op die manier wint de daad aan schoonheid en spanning en de relatie aan diepgang en intimiteit. Of het nou gaat om enkele maanden, weken, dagen of uren, ik adviseer het genot van het verleidingsspel zo lang mogelijk te verlengen door de geslachtsdaad zo lang mogelijk uit te stellen: pleasure delay. Maak haar het hof en laat je het hof maken. Keer op keer, maar vooral de eerste keer…

Hoe tegenstrijdig het ook klinkt, ik geloof oprecht dat dit de beste remedie is voor bindingsbange mensen. Juist de intimiteit aan gaan met iemand waar je je vertrouwd bij voelt.

Wat jij?

Een kind krijgen heeft hier overigens vergelljkbare problemen opgeleverd, die -naast de problematische zwangerschap- een duidelijke aanleiding vormden voor mijn postnatale depressie. In de therapie die ik daarvoor gevolgd heb, is dat thema dus ook nadrukkelijk aan de orde geweest.

En dat huwelijk? We zijn getrouwd ja en we hadden daar heel goede redenen voor, maar tot de dag van ons huwelijk heb ik weg willen rennen. We hadden gelukkig maar weinig voorbereidingstijd (2 maanden tussen besluit en voltrekking) en dat was misschien maar beter ook, want anders had ik het 3 x afgeblazen.

Mijn echtgenoot en ik zijn echt gemaakt voor elkaar, ik houd tot in het diepst van mijn wortels van hem en wij passen als twee puzzelstukjes voor elkaar. Maar de suggestie dat met het ontmoeten van hem je bindingsangst oplost als sneeuw voor de zon, dat is echt niet waar. Ik ben voor het eerst bereid om me met hart en ziel in te zetten om me er overheen te zetten. Maar dat is een aanhoudend proces. We hebben onze manier gevonden om ermee om te gaan en gaandeweg wordt de last ervan ook minder. Maar bij elke ingrijpende gebeurtenis laait het gewoon weer op en vertoon ik gewoon weer hetzelfde vluchtgedrag als altijd. Dat staat volledig los van de liefde die ik voel voor mijn man.

dames trap er niet in!

Maar je hebt helemaal gelijk. Veel mensen durven niet (meer) te investeren in de liefde.

We worden echter massaal tegengewerkt door 3 angsten:
1. Angst voor versmelting. We zijn bang onze eigen identiteit kwijt te raken en onszelf te verloochenen of onszelf te veel weg te cijferen omwille van de relatie. Dat nooit! Dan maar liever alleen, is vervolgens de gedachte.

2. De angst om jezelf te laten zien. Een belangrijk onderdeel van intimiteit is dat je jezelf laat zien in al je hoedanigheden. Dat je blij, verdrietig, angstig, jaloers, vrolijk of chagrijnig kan zijn. Vooral het bloot leggen van onze “duistere” kanten en “negatieve” emoties valt ons zwaar. Dan houden we liever de schijn op en doen we ons anders voor dan we zijn.

3. De angst om je vrijheid te verliezen. In een relatie heb je nu eenmaal een bepaalde verantwoordelijkheid en dien je enigszins rekening te houden met elkaar. Sommige mensen vinden dit zo beperkend of zelfs bedreigend dat ze liever alleen blijven zodat ze baas blijven over hun eigen leven.

Ik zeg altijd “liefhebben is lef hebben”. Je eigen angsten onder ogen komen en de remmen los gooien…

Dat vraag ik me af. Geldt dat ook voor mensen die keihard op hun plaat gegaan zijn waardoor ze niet meer durven? Uit angst voor herhaling van de pijn en het verdriet uit het verleden? Mensen die verlegen zijn?

groetjes,
een bindingsangstige vrouw