week 09 | 03.03.10 | 17:41 | Roy |Webstrijd 2010 mannen | Door RoyVdM

Een positief straatbeeld

De dag van de complimentjes ligt ondertussen achter ons. Een berg positieve opmerkingen zijn geschiedenis. Maar waarom houden we het maar bij één dag?

Woensdag
Tegenover mij in de trein zit een roodharig meisje van een jaar of 20. Ze luistert op een veel te grote koptelefoon naar een iets te luide mp3-speler. Overduidelijk sarcastisch zegt de kalende man naast me: “Leuke muziek heb je op staan!” Het roodharige meisje is duidelijk geïrriteerd en reageert: “De dag van de complimentjes was maandag. Vandaag hoeft het niet meer.”

Maar waarom eigenlijk niet? Waarom beperken we de norm om complimentjes te geven tot één dag in het jaar? Hebben we die andere dagen geen behoefte aan positiviteit?

Barrière
Hoe vaak heb je zelf een complimentje gegeven aan een wildvreemde? Daarentegen doet bijna niemand moeilijk over het vragen naar de weg. Blijkbaar is er een soort sociale barrière als het op het uitdelen van loftuitingen aan komt. En dat terwijl ik nog nooit iemand heb horen klagen over het krijgen van complimentjes.

Flirten
Zo ook met flirten. Een spel waarbij het versturen (en ontvangen) van verbale en non-verbale complimenten centraal staat. Ik hou er van. Dat heen-en-weer gegooi met pluimen kan er voor zorgen dat je net weer wat zelfverzekerder over straat gaat.

Het probleem is echter dat er onbewust een verwachtingspatroon gecreëerd wordt bij de tegenpartij. Onschuldig flirten bestaat niet meer. Aan een succesvolle flirt verwachten we aan het einde van de avond nog wat over te houden. En dat moet er uit.

Gewoon zomaar
Zodra we dat verwachtingspatroon naar de prullenbak verwijzen, zullen we vanzelf met complimenten gaan strooien. Net zo makkelijk als naar de weg vragen. Gewoon op straat iemand aanspreken en een positieve opmerking plaatsen over zijn/haar leuke schoenen of mooie ogen. Zo moeilijk is het volgens mij niet.

CC foto: hisnameiseliot