week 09 | 05.03.10 | 12:16 | Blog |Bloggers |Giovanca |Muziek |Nieuws | Door Giovanca

Een harp

Ineens stond Frank Boeijen voor mijn neus. Ik schrok me rot. Een cameraploeg volgde. Een hoop kabels en snoeren. Ik trok snel mijn koptelefoon van mijn oren en stelde me voor. Helemaal van mijn a propos.

Zwart-wit
De studio waar ik aan het opnemen was ligt in een beetje in the middle of nowhere, dus het duurde even voordat ik doorhad dat ik daar werd verrast met een zilveren harp. Frank Boeijen reikte me de prijs uit en alsof het niks was, sloot hij af met de zin ‘We kunnen wel even wat zingen?’

Help. Hij moet die uitzending bij Pauw en Witteman hebben gezien waar ik zwart-wit zong. Geen tijd om na te denken, zingen. Na afloop signeerde hij zijn nieuwste album voor me en Frank Boeijen met de camera en alle snoeren vertrokken weer. Wauw…

De uitzending
En ineens was het woensdag avond, 3 maart. De live uitzending van het Buma Harpengala. Ik blogde vorig jaar hier op viva.nl nog dat ik er te gast was. Oh wat had ik toen genoten van onder andere Gerard van Maasakkers, Ilse de Lange. Nu stond ik er zelf, bizar.

Even een impressie van achter de schermen? Nou, tegenover ons had je de kleedkamer van Paul de Leeuw en Erik van Tijn. Vlak naast ons de kleedkamer van Volendam. Ik moet zeggen, die Nick is dus heel gezellig. Hij bleek ook aan de Universiteit van Amsterdam te hebben gestudeerd. Een of andere economische studie, maar toen kwam er een hit en de rest is geschiedenis.

Je bent daar een hele dag dus je gaat vanzelf wel met mensen kletsen. George Baker daarentegen zat rustig in zijn ruimte een boekie te lezen. Iedereen was lekker aan het rommelen. Roel van Velzen, Xander de Buisonjé, Candy. Iedereen heeft dit al honderd keer gedaan dacht ik ineens. De zenuwen gierden door mijn lijf, mijn hoofd begon te bonzen en mijn mond werd kurkdroog.

Wondermiddeltjes
“Gaat het?”… “Gaat het?” Bezorgde stemmen, geritsel in toilettassen, van alle kanten werden paracetamolletjes en wondermiddelen aangereikt. Door de hoofdpijn veranderden mijn ogen in een soort visjes en ik dacht alleen maar, ‘verdorie, even doorzetten, je staat niet iedere dag met het Metropole Orkest op toneel, kom op, gaan!’

Na afloop stroomde de menigte naar de foyer. Mijn vader omhelsde me. Hij had de vissenogen op het podium herkend. Hij knipoogde alleen maar en hief zijn glas met bubbels.
Op mijn wandmeubel, staat nu een zilver harpje. Ik ben er blij mee en stof hem de hele tijd af.

CC foto: Éamonndot