week 09 | 05.03.10 | 10:12 | Robin | Door Robin

En normaal ben ik echt niet zo

De zon was er gisteren en dat was voor mij een zeer aangename verrassing. Ik had die dag een schrijfdag ingepland en begon de dag door met mijn hemelblauwe suède schoen in de modder te trappen tijdens het uitlaten van de hond.

Oeh, snel, de zon!
Maar het kon me niet veel schelen: de zon was er.
En normaal gesproken ben ik he-le-maal niet van naar het park rennen en daar hutje mutje de zon aanbidden. Sterker nog, als ik zie of hoor dat mensen “oh echt heel erg naar het Vondelpark moeten want de zon!!”… Dan kijk ik mijn broer aan en rollen we met onze ogen.

Maar nu, nu is ze meer dan welkom. Ik heb het gehad met de winter. We hebben zoveel sneeuw gezien dat ik nu niet eens meer een sneeuwschudbal wil hebben. En toen ik laatst (vorige week) een kerstliedje draaide, werd ik er depressief van. Dat kan niet de bedoeling zijn van ‘Baby It’s Cold Outside’.

Deze winter heb ik iemand verloren die me erg dierbaar is. Het zal niet zo zijn dat als de lente er eenmaal is, ik niet meer aan haar zal denken. En ik wil ook helemaal niet niet aan haar denken. Maar die donkere, sombere winter is wel klaar nu.

Lente wil ik, heel veel lente
Deze lente gaan er leuke dingen gebeuren: een leuke stage, klussen, samenwonen. Ik omarm de zon nu meer dan anders, en als ik daarvoor hysterisch naar het park met een fles rosé in mijn hand moet rennen, zal ik dat doen. Want ik ben klaar met de winter.

Terwijl ik dit blog schrijf, kijk ik naar het weerbericht. Ik denk dat ik maar even mijn hoofd tegen de muur bonk, want dit weekend… Juist, winterse buien.

cc foto: macieklewdot