Beter uit mijn doppen?
Opeens is daar een ram tegen mijn schouder en rug gevolgd door een knal. Wanneer de sterretjes en vogeltjes zijn gevlogen, zie ik dat er een vrouw van een jaar of zeventig op de grond ligt naast haar fiets. Vanaf dat moment lijkt het uur dat volgt voorbij te gaan in vijf minuten.
Oordopjes
Het overkwam mij afgelopen zomer toen ik met beagle Struin in het centrum wandelde, of beter gezegd, het overkwam de mevrouw die tegen mij aan fietste. Ze had nog zo geringeld met haar fietsbel, maar met de oordopjes van mijn iPhone in mijn oren heb ik haar niet aan horen komen.
De muziek zet ik direct uit en ik vraag mevrouw hoe het gaat. Ze kermt en kreunt van de pijn en mompelt iets onverstaanbaars. Ik herken het van de oma van mijn vriendin, die ook eens is gevallen en direct haar heup had gebroken. De omstanders stromen al snel toe. Gelukkig zijn het niet alleen kijkers. Diverse mensen schieten te hulp, waaronder een verpleegkundige, dat is mazzel. ‘Wie heeft er een deken?’ Nog een beetje dizzy knoop ik Struin vast aan de lantaarnpaal, waar iemand ook al mevrouws fiets-met-scheef-staand-stuur tegenaan heeft gezet. Zo kan ik mijn spreekwoordelijke handen uit de mouwen steken.
Ambulance
‘De ambulance is onderweg’, hoor ik achter me. Ik draai me om en bedank de man-met-mobiele telefoon. Een bruin geruite deken wordt aangereikt en over de vrouw gelegd. Ze rilt, maar dat is waarschijnlijk van de schrik. Een politiewagen heeft de melding doorgekregen en is inmiddels ter plekke. Twee agenten stappen uit en bevestigen dat de ambulance er aan komt. Ze informeren naar de situatie. ‘Hij hoorde mij niet want hij had die doppen in zijn oren’, kreunt de vrouw op de grond. Dat klopt inderdaad en ik voel me op dat moment best schuldig. Als ik mijn muziek niet op had gehad, lag deze mevrouw hier nu niet op de grond.
Schuldig?
Ook omstanders hoor ik daar over roezemoezen: ‘Ze belde nog’ en ‘Ja, hij hoorde haar niet’, klinkt het links en rechts. Toch liggen de feiten iets anders. Ik liep op het voetgangersgebied (waar fietsers overigens zijn toegestaan) en mevrouw is tegen mij aangereden, ik niet tegen haar. Maar zij is de zwakkere in deze, dus ik begrijp de reacties wel. Het is ook niet belangrijk, mijn zorgen zijn eerst bij mevrouw.
De ambulance arriveert en ze wordt meegenomen naar de eerste hulp. De agenten praten nog wat na met mij en de verpleegkundige. Ze noteren het één en ander aan gegevens. Struin zit wat aangeslagen na te rillen bij de lantaarnpaal. Ik maak haar los en breng samen met mijn viervoeter de fiets naar mevrouws huis, waar haar man het nieuws net heeft vernomen.
Bloemen
Een dag later ga ik bij de vrouw aan de deur met een bos bloemen. Ze heeft wat gekneusde ribben aan de val overgehouden. Gelukkig is ze niet boos. ‘Ik had gewoon moeten stoppen’, zegt ze. Binnen drinken we nog een kopje thee op de redelijk goede afloop.
Ze vraagt of ik een stuk appeltaart bij de thee lust. Nou, dat heeft mevrouw niet tegen dovemansoren gezegd!
13 reacties
Eh...jij bent van achter aangereden? Ze had gewoon moeten stoppen wanneer ze je niet had kunnen ontwijken,
Snap ook echt niet hoe zij boos op je had kunnen zijn of dat jij uberhaubt schuldig had kunnen zijn. Sterker nog, ze had jou excuses aan kunnen bieden!
dus een fietser op het voetpad fietsen.. Kom dit vaak altijd tegen, ga soms breed uit lopen, om de fietster te belemmeren, dat ze gewoon fietspad op moeten of soms de struiken in. Maar hoe gaat het met jou?
Hendrina, er staat dat fietsen daar was toegestaan.
En eerlijk gezegd: ik heb buiten zelf ook vaak mijn ipod op, maar ik vind wel dat je de verantwoordelijkheid hebt om 'm zo zacht te zetten dat je hoort wat er om je heen gebeurt.
Verkeer is een kwestie van regels, maar óók van alert zijn en reageren op de dingen om je heen. Er kunnen altijd onverwachte situaties zijn of mensen die door overmacht of onoplettendheid iets geks doen. Signalen zoals claxon, fietsbel of sirenes moet je gewoon kunnen horen.
Dus ook al is die dame tegen jou aangereden, ik vind dat jij ook niet helemaal OK zat. Gelukkig hebben jullie het netjes opgelost samen.
Ik vind je reactie, dat je mevrouw dr fiets weg brengt heerlijk hoffelijk.
Ze was waarschijnlijk wat ouder en niet meer ad rem genoeg om zelf te remmen en zij mag ook opgelucht zijn dat jij niet mankeert.
Jammer dat daar overheen gekeken wordt.
Maar dit kan gewoon gebeuren, tocch?
En dan over je ipod, als je niet midden op een fietspad gaat lopen dan kan je zo'n ipod gewoon op. Dan meot je daar dus wel zelf wat alerter over zijn, maar aangezien je met je hond liep denk ik dat je niks geks deed. En ik vind het zo leuk dat je die mevrouw zo attent benaderd hebt!
Hendrina schrijft..: ga soms breed uit lopen, om de fietster te belemmeren, dat ze gewoon fietspad op moeten
Dit vind ik zo kinderachtig. Tuurlijk zijn fietseer op het voetpad fout, die hoort daar immers niet..maar ik zou er nooit zo gefrustreert van raken dat ik mensen ga belemmeren en zo zelf een gevaarlijke situatie voor mezelf en anderen schep. Bovendien vind ik dat erg kinderachtig.
@ iedereen: Bedankt voor het lezen en jullie reacties.
@ Mamasaar: Het ging om een oudere vrouw die misschien niet zo snel kon reageren, maar wel snel iets kon mankeren. De feiten waren voor mij op dat moment niet zo belangrijk. Ik had met de vrouw te doen.
@ Hendrina: Ik had enkel wat schrammetjes, mijn broek had een scheur. Ik vond het erger voor Struin, zij begreep er niks van.
@ Snormel: Ik ben het volledig met je eens en ben blij dat ik de dag er na langs ben geweest. Daar gaat het toch een beetje om, hoe je na zo'n situatie met elkaar omgaat.
@ nola: Ik vind dat je het mooi verwoordt. Haar fiets naar huis brengen was wel het minste dat ik kon doen.
Dit is mij ook een keer overkomen, iemand die mij van achter aanreed. Helaas was het geen lieve oude dame maar iemand met een grote bek die mij dreigde in elkaar te slaan...
@ ArtemisDCS: Wat erg! :-( Mensen zijn soms rare wezens. Is het wel goed afgelopen verder?
Ik ben weggefietst, op een gegeven moment haalde ze me in en duwde ze van mijn fiets. Voor de rest geen schade gelukkig. Ik zat toen nog op de middelbare school, dus naar de afdelingsleider gestapt en die heeft haar geschorst. Ze was nogal bekend op school (vanwege verkeerde redenen)...
Ik had overigens geprobeerd om het op te lossen, maar ze wou er niks van weten en eiste dat ik direct haar fiets repareerde.
Ik ben nogal een schijterd en ben toen nog tijden bang geweest om haar weer tegen te komen. Het lijkt me wel het soort persoon dat dreigementen ook daadwerkelijk uitvoert.
Ik vind niet dat in zo'n situatie de "schuld" bij iemand gelegd kan worden. Het is voor jullie allebei gewoon een heel vervelende situatie, alleen is die mevrouw in deze kwetsbaarder.
Natuurlijk, mevrouw had eerder kunnen remmen / op straat kunnen fietsen / uit kunnen wijken en jij had je ipod zachter kunnen zetten / af kunnen laten, maar jeetje, wat maakt het nu uit wie de schuld is?
Jij bent geschrokken en voelt je schuldig, mevrouw heeft gekneusde ribben.... gewoon een rotsituatie!
Vind trouwens dat je het heel netjes opgelost hebt!
@ ArtemisDCS: Ik vind dat je goed hebt gehandeld door naar de afdelingsleider te stappen. Dat vergt ook moed! Zo’n probleem oplossen, moet van twee kanten komen. Jammer dat zij daar niet toe bereid was.
@Marels: Dat heb je mooi gezegd, voor jou geldt hetzelfde als voor Snormel:
#quote: Ik ben het volledig met je eens en ben blij dat ik de dag er na langs ben geweest. Daar gaat het toch een beetje om, hoe je na zo'n situatie met elkaar omgaat. #unquote
Goede titel !!
Ik heb op de fiets vaak mijn ipod op, maar ben nogal visueel ingesteld en heb dus vaak zelfs in de gaten wat er achter me aan de hand is.
Naar mijn mening kun je ook zonder ipod zo in gedachten zijn, dat je niet hoort wat er om je heen gebeurt.
Gr. Edith
Dat heb je netjes opgelost Martin.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.