week 09 | 06.03.10 | 17:03 | Kinderen |Roy |Sport |Webstrijd 2010 mannen | Door RoyVdM

Over trainers en jonge mannen

Een aantal jaar geleden heb ik als trainer voor een groep getalenteerde acht- en negenjarige voetballertjes gestaan. In drie seizoenen pupillenvoetbal kun je een hoop meemaken, maar de grootste verrassing komt pas later.

Bij elke voetbalvereniging is hetzelfde plaatje in te vullen. Extreem fanatieke vaders die langs de kant met de bal meerennen alsof ze zelf nog op het veld staan, overbezorgde moeders die het veld in sprinten wanneer hun kleine mannetje op de grond ligt en natuurlijk de kleine ventjes zelf. Allen zorgen ze voor een sfeer die je elke week met een glimlach naar het veld doen fietsen.

Aanzien
Ik was de achttien nog niet gepasseerd en had nog nooit leidinggevend voor een groep gestaan. Toch had ik, tot mijn eigen grote verbazing, aanzien bij mijn pupillen. “Meneer”, “meester” en “u” zijn dure woorden voor een jongen die zelf nog gewoon elke morgen naar de middelbare school moest.

Jaren later is daar nog maar weinig aan veranderd. Aangezien Abcoude niet zo’n heel groot dorp is, kom ik zo nu en dan een voormalig pupil tegen. En steevast word ik dan nog steeds met “trainer” aangesproken. Ik vraag me af hoe lang ze dat vol zullen houden.

Veranderd
De grootste schok komt echter pas als ik merk hoe sterk ze zijn veranderd. Een halve meter groter, een octaaf lager en hier en daar zelfs al een snorhaar. Gesprekken gaan niet meer over K3, Wesley Sneijder en verliefd zijn op juf Elly. Ze zijn vervangen door Havo 3, Yolanthe en verkering met de dochter van juf Elly.

Ik ben pas 24. En ik voel me oud.

foto: privébezit