Ja, leuk. Doei!
Afgelopen vrijdag ontving ik een sms’je vanaf het oppasfront, “Irem staat!”. Terwijl ik in de trein onderweg naar Utrecht zat, trok mijn dochter zich op aan tafel en stond rechtop! Jullie begrijpen dat dit wereldnieuws is.
Irem The Musical
Ik las het bericht en stopte de telefoon in mijn tas. Maar laten we eerlijk zijn, het liefst had ik de hele coupe even wakker gebruld met zo’n Ally McBeal momentje. “Hallo, mijn dochter kan staan. STAAN!” Wat zitten jullie nou je krantje te lezen, ze kan staan…joehoe!” Als mijn leven een musical was geweest, hadden we met z’n allen in de coupe gedanst en gezongen, werd ik door mensen door de coupe gedragen en stonden er busladingen mensen op het station klaar om mij te verwelkomen met spandoeken waarop “Irem is de beste! Irem kan namelijk staan!” stond. De realiteit was echter hard.
Even overwoog ik om de jongen naast mij het sms’je te laten lezen, zodat we de rest van de reis samen konden praten over Irem en haar poging de onafhankelijkheid, die voor haar op dat moment binnen hand bereik was, te omarmen. Maar de jongen stapte bij de eerstvolgende halte al uit. Alsof hij het wist. Er restte niets anders dan mijn ogen te sluiten en de telefoon, met het opgeslagen sms’je, met een diepe zucht tussen mijn borstjes te drukken. Ze kan staan. Langzaam dwaalden mijn gedachten af naar haar sta-moment. Ik zag haar na een geslaagde sta-actie moonwalken met twee duimen omhoog.
Doei!
Ik belde uiteindelijk maar een vriendin op. Terwijl ik mijn verhaal deed, hoorde ik haar aan de andere kant van de telefoon met haar ogen rollen en een korte trek nemen van haar sigaret. “El, zolang ze op deze leeftijd geen Beethoveneske symfonieën componeert, hoef je mij om acht uur ’s ochtend echt niet te bellen.” Ze hing op. Ach, die heeft geen kinderen, die snapt dat soort dingen niet. Ik moet een andere vriendin bellen. Iemand mét kinderen. Iemand die dit soort mijlpalen snapt en waarmee ik het komende halfuur heerlijk kan lullen over al die fantastische ontwikkelingen van baby’s. “Ze kan staan! Pats, en ineens stond ze. Zo maar, het gaat zo snel he..” Ik kreeg niet eens de gelegenheid om mijn verhaal af te maken. “Leuk El! Echt heel tof. Maar ik heb hier drie jengelende koters die ik de auto in moet gooien. Weet je wat, bel me als Irem kan lopen. Of eindelijk haar brommerrijbewijs heeft. Ik kom te laat! Doei!”
Dooddoener
Nils, die had ik nog niet gebeld! Hoe kan ik zo stom zijn om hem niet als eerste te bellen. Hij, vader van mijn kind, zou onmiddellijk al zijn werkzaamheden neerleggen en huiswaarts stormen om zijn dochter, die nu kon staan, op alle mogelijke manieren vast te leggen. Hij zou huilen door de telefoon en “..wat zeg je? Staan?! Wow” zeggen om vervolgens in tranen de telefoon op te hangen en een interne mail naar collega’s uit te sturen met als onderwerp ‘Ik ga naar huis! Mijn kind kan staan!’
Terwijl de adrenaline door mijn aderen pompte belde ik Nils.
“Met Nils”
“Met mij”
“Ja?”
“Irem kan staaaaaaaan! Ik reeg net een sms dat Irem zich aan tafel had opgetrokken en ….”
“Ja, leuk El, maar ik zit hier met een deadline. Ik kom trouwens niet thuis eten. Kan jij Irem zo ophalen? Tot vanaaf. Doei!”
18 reacties
“El, zolang ze op deze leeftijd geen Beethoveneske symfonieën componeert, hoef je mij om acht uur ’s ochtend echt niet te bellen.”
Dat had mijn reactie kunnen zijn. :-)
Leuke blog en gefeliciteerd met het staan van je dochter!
*Schraapt haar keel* YOEHOOEEEE IREM KAN STAAN!!!!! (Heb je Hart van Nederland al gebeld, of zal ik het doen??) Grapje hoor, ik kan het me heel erg voorstellen, zou precies hetzelfde hebben. Dat is toch ook een mijlpaal! Als ze gaan staan, zijn ze zo geen baby meer! Gefeliciteerd!
Hahaa, geweldig stukje! Erg leuk :)
Mooie foto weer hoor! (nee, mooie dochter natuurlijk ;))
en wat wordt ze groot...
Lol, ik vind het geweldig voor je dat Irem kan staan. Over een half jaar wens je dat dit NOOIT gebeurd was. Staan is het begin van lopen....
Eens met Suus! :-D Maar toch: Yiehoeeeeee Irem kan STAAAAAAAN!!!!!!
;-)
Hahah, geweldig stuk!
Gefeliciteerd! Met een beetje doorzettingsvermogen en oefening moet de Nijmeegse Vierdaagse dit jaar wel lukken!
Leuke blog.
Gefeliciteerd met deze mijlpaal!
En wat is dat meisje verschrikkelijk MOOI! (Zullen we haar aan mijn ĂĽberknappe neefje van anderhalf koppelen?:)
Ligt het aan mij of hebben deze blogs zo langzamerhand wel een heel hoog "lief dagboek" gehalte?
Dat ligt aan jou ;-)
Ik sms altijd mijn dochters oma's, die kunnen overal evenveel enthousiasme voor opbrengen als ik :-)
Haha fantastisch en erg herkenbaar verhaal. Super dat ze kan staan. Ontzettend gefeliciteerd hoor.
Een happening die gevierd moet worden met Hello Kitty rolschaatsen! Gefeliciteerd :-)
Wat een mooi meisje is je dochter, Elvan. En staan is natuurlijk een mijlpaal!
Wat grappig, een leuk stukje. Ook van mij gefeliciteerd!!
Leuk geschreven!
Leuk stukkie, ik hoor het dan zeker wel als ze haar eerste stapje doet?
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren