Schieten vanaf de heup
Fotografie, maar dan anders.
Wat is het?
Tegenwoordig kijk ik vrij weinig televisie, maar als ik één programma mis, dan is dat toch wel in al zijn knulligheid: Get The picture. Oh, wat was ik fan van dat programma. Eindeloos kon ik meeraden met de foto’s en kandidaten toeschreeuwen wat ze niet zagen terwijl het toch overduidelijk een dynamo van een fiets, de achterpoot van een kikker of de snorhaar van een walrus was.
Schuimlab
Afgelopen vrijdag bezocht ik in het FOAM een Lomo-event. De lomografiebeweging bestaat al behoorlijk wat jaar, maar het FOAM wilde de bekendheid in Amsterdam en omstreken vergroten met deze thema-avond. Ik was al bekend met lomo. Naast veel foto’s waren er ook workshops, een documentaire, muziek en veel mensen. Deze avond riep weer dat Get The Picture gevoel in me op. Ik hing met mijn neus vlakbij de foto’s om erachter te komen wat er op stond.
Heupografie
Waar de een gericht is op het maken van een technisch perfecte foto met zijn of haar spiegelreflex, staat de lomofotograaf altijd klaar om liefst van heel dichtbij en zonder gebruik van het kijkgaatje een foto te schieten van zijn onderwerp. Vreemd licht mag, onscherpte schijnt eerder regel dan uitzondering te zijn en lang nadenken over een compositie is uit den boze.
Kwaliteit gaat verloren, kwantiteit overleeft.
Een openbare liefdesverklaring aan de analoge fotografie. Anders kan ik het niet zien. Het is ook een spannend gevoel om niet te weten of je foto gelukt is. De display op de achterkant van het toestel zit er niet, deleten of formatteren kan alleen door het rolletje te slopen. De napret van hetzelfde moment wanneer je de stapel foto’s een tijd later weer in je handen hebt blijft voor mij toch onvervangbaar in dit tijdperk waarin alles binnen tien seconden online kan staan.
Omdat juist dat technisch imperfecte mij wel aansprak heb ik enkele jaren geleden twee lomokameraadjes aangeschaft. Niet het paradepaardje, maar twee neefjes waar mijn portemonnee wel ruimte voor bood. Deze rakkers zijn meegeweest op vakanties, naar feestjes en ook met dagjes uit. Het laatste half jaar liggen ze te winterslapen in mijn boekenkast. Mijn klik-en-schiet-schuldgevoel werd met elke voetstap in het FOAM aangewakkerd.
Raden maar
Speciaal voor de Get The Picture fans heb ik bij dit artikel een detail van een foto geplaatst. Aan jullie om te raden wat het is. Het voorwerp is al eens ter sprake gekomen in een van mijn vorige blogs.
Terwijl jullie nadenken over de oplossing ga ik nog snel even twee stoffige oude vrienden uit hun winterslaap halen en gebruik maken van het laatste zonlicht vandaag.
Lomografie kent zijn eigen regels. Kijk voor het volledige overzicht op lomography.com
CC foto: © Foto: Privébezit
De tweede of derde kookwekker?
Dat iemand graag film schiet snap ik. Een simpele camera, ok. Maar kan iemand nou 's proberen uit te leggen wat de charme is van een rottige compositie, totaal gebrek aan scherpte en heel merkwaardige kleuren?
Ik vind er geen ene hol aan. Maar dat heb ik eigenlijk met nagenoeg alle moderne zogenaamde 'kunst'.
Hoeveel wedden we dat ook deze columnist/blogger niet alleen geen antwoord wil geven maar dat ook niet kan?
Een kookwekker?
En wat lomp zeg die fotografie.. als je het niet kan moet je het niet doen.. en dan niet gaan zeggen: "Ja maar dat is hip". In mijn ogen kun je dan gewoon niet fotograferen als hij onscherp e.d. is..
Een kookwekker met een eend erop...
Fotografie draait toch niet alleen om 'mooie scherpe kwalitatief goede' foto's? Foto's maken kan ook een soort kunst zijn en worden, onscherpte, aparte kleuren etc kunnen juist een foto nét wat sprekender en interessanter maken dan 'haarscherpe foto met standaard compostie'.
Hm, zinnen kloppen niet helemaal maar het zal wel duidelijk zijn :)
Wijnands en elninjoo, bedankt voor jullie reactie. Bij deze columnist is ook zonder weddenschap duidelijk geworden dat lomografie bij jullie minder in de smaak valt dan bij Schravelvot.
Ik vond het in ieder geval een bijzonder verschijnsel om een blog aan te wagen. Ik pretendeer nergens dat het hier om een hogere kunstvorm gaat en vooral niet dat iedereen het moet gaan proberen. Het experiment en toeval staan centraal. En ook daar kunnen evengoed, bedoeld of niet, mooie foto's uit komen. Ook qua compositie en scherpte.
Werner, kabouter en marleneke, jullie hebben het alledrie goed. Het is de overgebleven 'grote een' der kookwekkers. Was de foto te makkelijk of hebben jullie ook veel GTP gekeken?
De foto is vrij duidelijk m.i. met de streepjes en een bijna hele nul ;-)
Ik heb dezelfde kookwekker, daarom herkende ik 'm. Maar mijn eerste gedachte was sleutelhanger. Dus.
Nou, half gewonnen, Mattijs geeft wel antwoord maar ook hij is helaas niet in staat om de charme van de lomografie uit te leggen
Weddenschappen, winnen; Wijnands, ik begrijp niet helemaal waar je competitiedrang vandaan komt. Het principe van de lomografie met zijn regels doet mij sterk denken aan onder andere het Dogma manifest voor films ( http://en.wikipedia.org/wiki/Dogme_95 ).
Het opleggen van nieuwe of juist afschaffen van conventionele regels dwingt gebruikers anders om te gaan met hun creatieve middelen. En daar hoeven niet alleen maar slechte foto's uit voort te komen. Dat is wat mij aanspreekt.
Er moet juist wat meer relaxt gefotografeerd worden. Tegenwoordig zie je iedereen als papparazzi met grote lenzen en camera's rondsjouwen. En zo ook op dit forum denkt iedereen de foto-expert te zijn. Dus probeer voor de verandering eens de lomofoto aanpak!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.