Ik heb een plan
Ik zou een boek kunnen schrijven over het verkeer in Amsterdam. Nu doe ik dat niet, ik heb namelijk een ander onderwerp gevonden (gelukkig). Maar toch, als ik echt zou willen, zou ik daar een dikke pil (maatje Stieg Larsson) mee kunnen vullen. En met gemak hè. Met alle gemak van de wereld.
Want van een vriendelijke allesgroeter uit Brabant ben ik veranderd in een egoïstisch, Amsterdams monster. Op de fiets dan hè. Zodra ik van die fiets stap ben ik weer de gewone kalme en milde Robin. Maar op de fiets. Om een voorbeeld te noemen:
Hoe het begon
Laatst droeg ik een rokje. Nu is dat op zich al bijzonder want ik draag nooit een rokje. En het was nog meer bijzonder omdat er sneeuw lag en ik dat gewoon negeerde. Ik vond het een dag voor een rokje zoals ik het ook weleens een dag kan vinden voor hakken of een dag voor een paardenstaart.
Maar ik trok onder dat rokje een dikke maillot aan en daarover nog een extra onderbroek. Zodat de maillot lekker zou blijven zitten en mocht het voorkomen dat ik ineens een radslag zou moeten doen, er niks zou gebeuren.
Er was dus helemaal niks aan mijn hele outfit of mijzelf wat ook maar een beetje sexyness uit zou stralen.
Toch waren er twee mannen die dat wel vonden. Ik haalde een inhaalmanouvre uit op de fiets waardoor de man die achterop zat de ander porde en waarschijnlijk iets zei als: rokje op negen uur. Waardoor ze allebei begonnen te fjietfjuuwen. En ik? Ik nam een sprintje en stak mijn middelvinger op.
Waar kwam die middelvinger vandaan? Ik heb nog nooit – nooit! – een middelvinger naar iemand opgestoken. Nu had ik handschoenen aan die mijn vingers vervormen tot kleine worstjes dus het kan ook zijn dat ze dachten dat ik zwaaide ofzo, het maakte in ieder geval weinig indruk.
Maar er is meer
Die agressiviteit in het verkeer.. Laatst vertelde vriendin H. dat ze werd uitgescholden op straat. “En het was echt heel erg,” zei ze.
“Hoe erg?” vroeg ik.
“Nou ik liep langs en een man en hij keek me aan en vroeg meteen “Eej meisje hoe is het?” Waarop ik niet snel genoeg antwoord gaf (want hoe grappig zou het zijn als je dan zou zeggen: nou niet zo goed eigenlijk. Maar hoe gaat het met jou?) en toen zei hij… K*th**r!”
Dat is erg. Ik begin een beetje te wennen aan ‘kapsoneh**r’ maar ‘k*th**r’ is wel erg. Ik geef toe dat het af en toe heel lekker kan zijn om in vol ornaat ‘k*t!’ te gillen. Bijvoorbeeld als je spijkerbroekriemhaakje loscheurt. Maar iemand een ‘k*h**r’ noemen gaat er bij mij niet in.
Misschien introduceer ik in Amsterdam wel ‘het iedereen groeten’. Omdat mensen toch al gauw praten over hoe Amsterdam soms net een dorp is. Ik zeg: zwaaiend die fiets op, en wel heel gauw, b*tch*s!
12 reacties
Het blijft triest dat de mannen hier kennelijk niet tegen vrouwelijke maar nette (rokje + dikke maillot) kleding kunnen. Heel triest.
Jij rijdt nog geen auto in Amsterdam zeker? Ik wel. Mijn grootste uitdaging is om fietsers zo veel schrik aan te jagen op de grachten dat ze opzij springen zodat ik er tenminste langs kan. En voorrang? Dat heb je niet, dat néém je. Ja, met de auto dus ook. Anders kom je er immers nooit voorbij met al die aggressieve k*tfietsers.
Mijn rijbewijs heb ik toevallig in Brabant gehaald. Waarbij mijn examinator de legendarische woorden sprak "Dat wat je daar deed was eigenlijk fout hè? Maar je woont in Amsterdam, daar is dat wel goed, een beetje assertief rijgedrag." Et voilá, het roze papiertje was voor mij.
Dat ik me als een b*tch gedraag in het verkeer? Dat heb ik dus zelf zo geleerd. In Brabant ja. X-D
Over mijn rokje in de auto overigens nog nooit opmerkingen gehad... ;-)
Ik heb precies hetzelfde probleem. Iemand doet iets stoms in het verkeer en voor ik het weet rolt er een 'eikel' uit mijn mond. Maar 'eikelschandknaap' heb ik nog niet gezegd hoor (da's denk ik een soort van variant op k*th**r)
Heel herkenbaar. Sinds ik deel uitmaak van het verkeer in Amsterdam, herken ik mezelf niet meer.
Blij dat ik gewoon in Brabant woon. ;-)
Fjietfjuuwen... haha mooi woord ;)
Om de zoveel tijd komt er weer een klaagzang voorbij over fietsen in Amsterdam. Blijkbaar is dat iets heel ergerlijks, maar is het nou echt zo erg? Hoe vaak ben je in al die jaren dat je in Amsterdam woont nou nagefloten op de fiets (en is dat trouwens agressief gedrag, je kunt het ook als een compliment zien, blijkbaar heb je benen die de moeite waard zijn om te fjietfjuuwen)?
O wacht even, ik lees nu dat het om je eigen agressieve gedrag gaat in het verkeer. Tja, dat heb je inderdaad zelf in de hand.
Woon hier al vele jaren en vind fietsen door de stad juist heel aangenaam. De paar keer dat ik ben uitgescholden vertoonde ik ook zelf asociaal gedrag (voorrang nemen terwijl ik dat niet had, door rood rijden, op de stoep fietsen). Wie goed doet goed ontmoet, is sindsdien mijn adagio.
Oh ja, binnenkort staat het raampje van mijn auto weer open, als het beter weer is. Opletten met wat ik allemaal roep naar andere weggebruikers...
Heeeeeel herkenbaar, voor mij zijn die (k*t)bakfietsen als een rode lap voor een stier.....
Ja dat zei hij echt! Ja! You remembered! Ik huil er soms nog om, 's avonds in bed.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren