Donorcodicil

Dus, stel; jij hebt over 10 jaar een donororgaan nodig, dan zul je die weigeren?

Ik snap de overweging inderdaad, maar wat Sarah Scott zegt...

Ik vind, als je om die reden ervoor kiest om geen donor te zijn, moet je ook zelf een orgaandonatie weigeren. Want of jij of iemand anders nu een orgaan nodig hebt, dan blijft die zelfregulatie van de natuur een feit.
Begrijp me niet verkeerd, ik ben zelf donor en ook heel erg pro donor zijn, maar ik vind dat iedereen zelf die keuze moet maken en die keuze respecteer ik dan ook.

Ik vind alleen jouw overweging, in combinatie met de zin "Daarnaast zou ik als ik een donororgaan nodig zou hebben, dolblij zijn als iemand mijn leven zou redden" wél wat hypocriet.
Als jij een donororgaan nodig zou hebben zou je er dolblij mee zijn, maar als iemand jouw orgaan nodig heeft "is het de natuur dat die persoon dood gaat".

Wat jij niet wilt dat jou geschiedt, doe dat ook een ander niet. Zelf geen donor willen zijn? Dan wat mij betreft ook onderaan op de lijst als je ooit zelf iets nodig hebt van een donor. Wat Sarah en Marels zeggen dus.
Prima hoor, die natuur zijn gang laten gaan. Maar heeft die natuurlijke selectie er ook niet voor gezorgd dat wij als mensen zo slim zijn geworden dat we mensenlevens kunnen verlengen door met donororganen te werken.
Ik zou, indien nodig voor mij, mijn kinderen, familie of vrienden, dolblij zijn als ik of zij gered kunnen worden door een donororgaan. Ben dus zelf ook donor en heb het bewijs daarvan in mijn portemonnee.

Ik heb me jaren geleden al geregistreerd als donor. Ik vind het zo'n mooie gedachte dat een deel van mij blijft voortleven als ik overleden ben. En met zo'n schrijnend tekort aan donoren vind ik elk orgaan te kostbaar om te verspillen. Er gaan nog steeds veel mensen voortijdig dood die op de wachtlijst staan. Je zult zelf maar een van hen zijn en jarenlang in onzekerheid meten leven.

Correctie van m'n laatste zin: Moeten leven bedoelde ik ntrlk.

Wel al je vaccinaties gehaald? Als je naar malariagebied op vakantie gaat neem je wel medicijnen? Dat zijn ook allemaal dingen om te voorkomen dat je doodgaat. Ik snap je redenatie, ben zelf dol op evolutie enzovoorts maar bij een redenatie als deze ben ik ook van de alles of niets. En ja, ben zelf al meer dan mijn halve leven donor.

Weet iemand dat, of je zo'n nieuw donorcodicilpasje aan kunt vragen? Iedereen in mijn omgeving weet wel dat ik donor ben, maar dat pasje is ooit eens kwijt geraakt toen mijn portemonnee gejat werd.

Volledig off topic, maar ik vroeg het me ineens af. Ik heb dat pasje dus niet meer in mijn portemonnee, en vind dat een vervelende gedachte.

Ik kan je blog echt niet geloven. Ik hoop dat je nooit een donororgaan nodig hebt en dat je niet meemaakt dat iemand in je directe omgeving op een orgaan moet wachten en wachten etc.

@Marels: Postbus51 vragen?

Ik snap dat ik dat ook kan googlen XD
Het schoot meer ineens door mijn hoofd. Zal het binnenkort wel eens opzoeken.

De vervanging voor pasjes heet het donorregister :).

En dan krijg je, als je je daar registreert ook een pasje. Fijn hè? ;-)

Wat een feest!
Maar ik ben daar al tig jaar geregistreerd dus, al ruim de helft van mijn leven (klinkt dat lekker dramatisch), ik moet ze alleen eens bellen voor een nieuw pasje.

Met deze column verwoord je precies waarom ik geen donor ben (en ook absoluut geen organen wil ontvangen).

Succes met je beslissing.

Als je dan geen organen wilt ontvangen dan vind ik dat een te respecteren beslissing So_much.
Zoals ik al zei, ik vind dat niemand afgerekend moet worden om de keuze wel of geen donor te willen zijn. Maar met een reden zoals Victor aangeeft, moet je gewoon niet in hetzelfde stukje schrijven dat je zelf wel heel dankbaar voor een orgaan zou zijn.

Als je dan aangeeft ook geen orgaan te willen ontvangen, hardstikke goed, respect voor je beslissing!

Wil je wel kinderen?

Ik ben hartstikke bijziend en in de prehistorie zonder bril was ik vast door de natuur 'gereguleerd'' , maar aangezien de ontwikkeling van de medische wetenschap volgens mij ook een gevolg is van onze evolutie als denkend mens ben ik al jaren donor. Het goede gevoel kreeg ik er gratis bij.

Oh, daar kan ik me wel zo aan ergeren he, dat selectieve gebruik van het argument dat iets wel of niet natuurlijk is. Zelfs het idee dat 'de natuur' in evenwicht is, is een soort van romantische misvatting, 'de natuur' is immers steeds in beweging en streeft helemaal geen equillibrium na. Zijn er wel dingen in een evenwicht (een negatieve feedback werking als de O2 concentratie in de atmosfeer bijvoorbeeld), dan is dat eerder door een soort van toeval of omstandigheden, dan dat er een soort van ideale situatie wordt nagestreeft. De natuur doet en is gewoon. Zit niks geen morele reden achter. Kortom, of iets wel of niet naturlijk is, vind ik een drogreden voor dit soort beslissingen.

De grootte van een soort wordt door de natuur gereguleerd: hoe meer dieren, hoe meer kans dat er dieren ziek worden, sterven of opgegeten worden en zo slankt de soort weer af tot redelijk normale proporties, om daarna weer opnieuw te groeien. Wij als mensen hebben ook zo geleefd, maar sinds de ontwikkeling van de medische wetenschap rijst de wereldbevolking de pan uit.

juist in de meer medisch ontwikkelde gebieden ("het westen") is er sprake van een lage bevolkingsgroei, soms zelfs een krimp....

loop maar een dagje mee in het CF centrum, dan weet je niet hoe snel je donor moet worden

Ik sta in het Nederlandse en in het Britse donorregister, en ik doneer bloed. Wat mij betreft kunnen er niet genoeg mensen zich registreren!

Over de natuur en natuurlijke selectie: weiger jij ook medicijnen als je het nodig hebt? Chemotherapie? IVF?

Ik weet niet of bovenstaande vragen voor de blogschrijver of voor mij bedoeld zijn, maar ik zal een aantal vragen beantwoorden.

Tessaa: Nee, ik wil geen kinderen. Mocht je vraag indirect zijn of ik 'mijn' kinderen wel zou laten inenten, dan denk ik dat het antwoord in de eerste levensjaren (voor ze er zelf een mening over kunnen hebben) 'ja' is. Zodra ze in staat zijn zelf te beslissen (met een ander argument als 'die prik doet zeer') is de keus aan hen.
Zelf heb ik alle kinderentingen gehad en ben daarna nooit meer een prik gaan halen.

ArtemisDCS: Tot mijn achttiende heb ik medicijnen gehad i.v.m. een chronische ziekte, daarna is de medicatie op mijn verzoek afgebouwd en doe ik het nu zonder. Chemotherapie zou ik weigeren en IVF wil ik ook niet (al is dat misschien makkelijker gezegd als je ook absoluut geen kinderwens hebt).

Ik heb verschillende ziektes van dichtbij meegemaakt en heb zelf een verhoogd risico op orgaanfalen, maar dat heeft mijn mening en gevoel over donorschap (tot nu toe) niet veranderd. Op het moment dat het donorformulier binnenkwam heb ik wel even overwogen zelf wel te doneren, ik wil mensen die wel graag een donororgaan willen die kans niet ontnemen, maar 'helaas' was de enige beslissing die voor mij 'juist' voelde het aankruisen van het hokje 'nee'.

Tot slot nog even: Ik probeer niemand mijn mening en/of denkbeelden op te leggen en ik begrijp en respecteer de keuze om wel donor te zijn.

Uit de meeste reacties (bijvoorbeeld Hermes) lees ik dat het idee is dat ik mijn keuze al heb gemaakt. Dat is niet zo. Ik heb nog niet gekozen.

In deze blog heb ik alleen mijn overweging gedeeld, en redenen om het wel of juist niet te doen. Voor so_much weegt de reden om het niet te doen zwaarder, voor vrijwel alle anderen de reden om het wel te doen.

@so_much, ik kan me goed verplaatsen in je argumenten en respecteer je beslissing. Bedankt voor het geven van tegenargumenten.

Toet, dat wist ik dan weer niet, ik heb die formulieren nooit teruggestuurd!

En nee, niet vanwege 'de natuur' en zo, maar gewoon, omdat ik donorschap rationeel wel heel goed vind, maar emotioneel niet zo ver ben dat ik de formulieren in kan sturen. Het moet ook goed voelen zeg maar, en op dit moment roept elke vezel in mijn lijf NEE als ik eraan denk na mijn dood om de snijtafel te liggen alwaar een uiteraard bijzonder kundig arts zo hupsakee een orgaan verwijdert. (En de boel, voor het dichtnaaien, weer opvult met gaasjes en/of PVC - dat gebeurt, lieve mensen.) Ik weet, ik heb niets meer aan dat orgaan als ik dood ben, maar mijn gevoel roept iets heel anders. En tot dat die twee op één lijn liggen, stuur ik de formulieren niet in.

Persoonlijk wil ik geen orgaandonor zijn en wil ik ook geen organen ontvangen van anderen. Daarom heb ik de formulieren ingevuld teruggestuurd en sta ik nu als zodanig geregistreerd.
Mijn partner daarentegen wil juist wel graag donor zijn en staat dus geregistreerd als donor.
We hebben hier gesprekken over gehad en ons beider argument voor registratie is dat je de keuze overlaat aan de nabestaanden als je niets hebt laten registreren. Zo'n keuze moet in een relatief kort tijdsbestek gemaakt worden door de nabestaanden en dat vind ik een grote verantwoordelijkheid die ik niet af wil schuiven op hen als het zo ver is.
Wat je zou kunnen overwegen is je in ieder geval alvast laten registreren. Wanneer je er nog niet uit bent kun je de keuze in eerste instantie op ''nee'' laten zetten. Mocht je je later bedenken dan kun je dit namelijk direct laten veranderen.
Wat je ook beslist, respect voor je keuze!

@ so_much: Bedankt voor je reactie, al was de vraag eigenlijk bedoeld aan Victor ;)

@ Victor: ik vroeg me af hoe je tegenover kinderen krijgen staat

@tessaa ik wil graag kinderen, maar niet meer dan twee. Inderdaad om de reden dat dan de bevolking gelijk blijft en niet verder groeit. En omdat twee meer dan genoeg is - denk ik.

Rosylla, je hebt misschien wel gelijk, dat het voor nabestaanden heel naar is als ze die keus 1,2,3 moeten maken... Wellicht is jouw tip om 'm in eerste instantie op 'nee' te zetten best een goed plan dan. Ik denk er eens over na :-). (zelfs dáár moet ik over nadenken....)

heel kort door de bocht.. Geen donor willen zijn, dan ook niet ontvangen.. Dat geldt wat mij betreft ook als je vanuit geloofsovertuiging niet wilt doneren, maar wel wilt ontvangen (want daar schijnen dan weer andere "regels" voor te zijn.

Ik ben overtuigd donor , polderman ook en wij hebben ook de keus gemaakt stel dat ooit (en laten we hopen dat dit noooooit zal gebeuren) er iets met 1 van de kinderen gebeurt dan zullen we ook die organen indien mogelijk ter beschikking stellen.. Als ze ouder zijn is die keuze aan hen. Maar registratie in deze is sowieso van belang omdat, net zoals voorgaande mensen zeggen, je de keus anders bij de nabestaande neer moet leggen dat is niet ok..

Wat betreft ivf . Ik vind dat een erg lastig en persoonlijk dilemma

Polderman en ik hebben destijds besloten dat stel dat het niet via de natuurlijke zou lukken om in verwachting te raken, dan maar niet.. Ik wil geen kindje gemaakt met bijv. zaadje of eitje van een ander.. Ik wil een kindje van polderman en mijzelf.. En als dat niet kan, dan maar niet.
Maar dat is nogmaals heel persoonlijk en ik kan ook heel goed begrijpen dat er legio mensen zijn die wel ivf , icsi of eicel/zaad dondatie kiezen maar het voelde voor ons niet goed. Ieder zijn keuze..

Ik heb dan wel weer "bezwaar" tegen de vergoedingen die in het basispakket zitten hiervoor.. Laat dat dat in de aanvullende verzekeringen terecht komen.. Daar hoort het thuis is mijn mening.

Over dat je blog als overweging bedoeld is;

Mijn reactie was ook niet geschreven alsof je al een keuze gemaakt hebt.
Maar het feit dat je wél schrijft dat je dolblij zou zijn met een donororgaan terwijl je één regel verder begint over dat je twijfelt wegens "natuurlijke selectie" dát vind ik hypocriet. Dan zou je namelijk ook moeten overwegen of je wel of geen donororgaan zou willen accepteren.

Overigens is het niet enkel een overweging, want zolang je niet geregistreerd bent ben je in Nederland dus GEEN donor. En da's dus hypocriet, geen donor zijn om de redenen die jij noemt (omdat je nog niets geregistreerd hebt) maar wel dolblij zijn als je zelf een orgaan zou krijgen.

Beste Victor,

Zelf heb ik ook getwijfeld, maar nu sta ik wel als donor geregistreerd. De redenen die voor mij de doorslag gaven waren:
1) het feit dat ik dolgelukkig zou zijn als iemand die belangrijk voor mij is of ikzelf langer zou kunnen leven, doordat iemand die is overleden zich als donor heeft geregistreerd;
2) er nog steeds veel te weinig donoren zijn;
3) ik het een mooie gedachte vind wanneer iemand die ten dode was opgeschreven verder zou kunnen leven met één van mijn organen als ik plotseling kom te overlijden;
4) ik geloof dat de derde reden ook troost kan bieden aan de mensen die jou hebben verloren: er leeft immers nog een stukje van jou verder op deze aarde.

Voor wat betreft jouw overwegingen over de natuur: wij mensen bezitten nu eenmaal de intelligentie om dingen te creëren, zoals de medische wetenschap. Of had je liever gewild dat we nog met z'n allen naakt zouden rondrennen, slapen in grotten en onder bomen en (rauw) eten wat de natuur ons te bieden heeft ;-).

Succes met je beslissing!

Groetjes,
Petra

@ so_much:

Denk je ook niet dat je nu makkelijk kunt zeggen dat je geen orgaan van een ander wilt, juist OMDAT je nu niet ziek bent...?
Dat je er misschien als je wel ziek zou zijn/worden, er anders over denkt?? Want je beslist nu iets, over een situatie waarin je niet zit, dus lijkt mij dat je niet weet hoe het zal voelen dan, om doodziek te zijn, en als enige levenskans een orgaan van een ander te hebben.

Ik ben sinds mijn 15e drager van het beroemde kaartje.

Mijn oom pleegde op jonge leeftijd, en mijn opa en oma kregen een brief wat ze allemaal hadden kunnen gebruiken, plus dankbrieven van de ouders van de geholpen mensen. Dat vond ik zo'n mooi idee dat ik het zekf heb gedaan.

"De wil van de natuur", "nooit meer naar tandarts of dokter gaan": ik vind dit wat kort door de bocht. Terug naar de Middeleeuwen, waarin mensen hooguit 40 werden? De medische wetenschap is inmiddels zover gekomen dat we dat toch echt niet meer hoeven, lijkt me.

Paradoxaal genoeg zou je misschien juist een donororgaan nodig kunnen hebben als je niet naar een dokter gaat als je wel ziek bent. Ga je die dan ook principieel weigeren?

Zomaar een overweging hoor....

Ik begrijp je dilemma en zo zijn er vele in NL die lopen te dubbe. Maar je moet natuurlijk wel met de tijd mee gaan. De tijd van het niet levens kunnen redden is voorbij. Ik denk dat het juist alleen maar goed is dat er mogelijkheden zijn om mense te redden. Stel jij komt te overlijden, in een ZKH ligt een meiske van 12 jaar te wachten op beenmerg. Je match wel, maar je hebt geen donorcodicil, zij steft ook. Haar kans om een leven op te bouwen stopt bij jou. Dat is toch niet fair. En andersom... zou jij ligt ten dode opgeschreven, zou jij beenmerg afwijzen onder het mom van "nee ik hoef niet, want de wereld is al over bevolkt?" Ik heb er wel een. Ze mogen mij helemaal uit elkaar halen, als ik daar mensen mee kan helpen. Ikzelf heb er dan toch niets meer aan. Ik ben wel van mening dat alleen donorcodicil dragers recht hebben op organen. Ik vind het niet fair dat mijn orgaan naar iemand zou gaan, die zelf geen codicil heeft. Misschien moeten we 't hier NL maar eens omdraaien. Iedere inwoner van NL de status donor geven. Mocht je hier afstand van willen doen, dat je dit dat via de site moet aangeven. Volgens mij hebben we dan een stuk meer donor. Want als je afstand doet van de donorschap, kom je ook niet boven aan de lijst te staan voor een transplantatie. Natuurlijk zijn er uitzonderingen. Mensen die ziek zijn en geen donor kunnen/mogen zijn is een ander verhaal natuurlijk.
Ik denk dat dit onderwerp wel altijd een discutabel punt blijft. Ik weet wel dat ik nog lang niet dood wil en als er een donor is die mij iets kan geven waardoor ik blijf leven, dank ik God op mijn blote knieen.