Auto’s en ik
Ruim negen jaar na de leeftijd waarop je officieel je rijbewijs mag halen, was het voor mij zover: ik mocht het roze papiertje in mijn portemonnee stoppen.
Eerste baan, eerste auto
Van het salaris van mijn kersverse eerste baan (ik was een van die ‘eeuwige studenten’ en ging pas op mijn 27e werken) kocht ik een auto over van een van mijn toenmalige collega’s: een stoere blauwe Volkswagen Golf Diesel. Voor fl. 2.000,00. Ik was er echt blij mee en voelde me Queen of the Road in mijn blauwe monster. Helaas, lang heb ik niet van mijn geliefde Golfje mogen genieten. Bij de eerste de beste keuring kwam hij niet door de roetmeting.
Fietstas
Enfin, andere zoeken. De volgende auto was een Ford Fiësta, volgens een collega bij mijn volgende baan een Ford fietstas. Zo klein was ‘ie helemaal niet, en met zijn zonnedakje als extraatje was ik erg in mijn sas. Maar na een jaar of twee vond een mevrouw voor mij het nodig om voor een groen licht dat ineens op oranje sprong, meteen op haar rem te gaan staan, waardoor ik haar achterkant met een kusje verblijdde. Ze was er zelf niet zo blij mee. Ik ook niet, want mijn bolide was total loss.
Turbo
Niet getreurd. Van een neef die op het punt stond naar de V.S. te emigreren, kocht ik een donkerpaarse Volkswagen Polo over. Een met een soort vliegtuigturbomotor als je op het geluid en de snelheid van optrekken af mocht gaan. En een vering om U tegen te zeggen. Bij iedere drempel schoot ik tegen het dak. Dat zonnedak van de Ford was in deze auto wel van pas gekomen.
Achterbank
Polo had één nadeel. Het was een driedeurs. Toen ik enige tijd later zwanger was, leek het mij niet handig om me steeds om een bochtje te moeten wringen om de kleine met autostoeltje en al vast te zetten op de achterbank. Polo was een special edition dus het was niet moeilijk om er een goede inruilprijs voor te krijgen.
Kgggrrrrr…..
Een praktische frisgroene Hyundai Excel volgde. Vijfdeurs, ideaal om de kinderen in te vervoeren. Geen halsbrekende toeren en een pijnlijke rug meer. Alleen schatte ik in een overmoedige bui een muur verkeerd in. Kggggrrrrrr hoorde ik, en jawel, de muur had een heel stuk van mijn auto meegeschraapt, en mijn auto van de muur. Mooie kruisbestuiving, alleen zag mijn groene Excelletje er ineens een stuk minder fris uit.
Mist
De kosten om het portier van mijn Excel te vervangen of te repareren waren onevenredig hoog. Inruilen maar weer. Dit keer voor een Renault. Geen nieuwe, integendeel, ongeveer even jong als mijn Excel. Maar wel voor mij de eerste auto met airconditioning. Er ging een wereld voor me open. Reed toch wel een klasse fijner dan de Excel. Reed, ja. Verleden tijd. Want vorige week, in vrij dichte mist, vond een andere mevrouw mij met mijn zilvergrijze Renaultje blijkbaar niet zo zichtbaar van rechts komen en nam een heel stuk van mijn auto mee.
Fietsen
Nu staat ‘ie bij de garage, en fiets ik zo veel mogelijk. Op mijn bruine Gazelle. En eerlijk is eerlijk, het is best lekker om te fietsen. Maar als je in een dorp woont en gewend bent aan een auto, zeker waar het de kinderen betreft, is het soms behelpen. Verwend, ik weet het. Maar toch, hopelijk ben ik snel weer automobiel.
CC Foto; HuubvanHughten
6 reacties
Vrouw achter het stuur, autolak aan de muur :-D
Tsssk tsssk :-D Vergelijkbare autogeschiedenis is toe te schrijven aan mijn mannelijke helft DS dus het geldt niet alleen voor vrouwen :-p
Ach, de auto is een gebruiksvoorwerp, daar komt gewoon gebruiksschade aan...je bent zelf toch wel altijd heel gebleven?
Bij mij is er ooit zo maar een boom opzij gestapt om me te raken.
Afschaffen die bomen!
Tsss ja, die bomen! Moest niet mogen zeg. ;-)
Paaltjes die uit zichzelf oversteken zijn ook niet leuk!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren