Moedig voorwaarts
Ik snak naar de lente en heb daar een breed scala aan redenen toe.
Elke zonnestraal gulzig opslurpen
De zon schijnt, en de hele stad slurpt haar gulzig op, alsof we allemaal de hele winter rond de poolcirkel hebben gewoond en amper daglicht hebben gezien. Ik doe niet anders. Bij Dirts en Cor op het dakterras zit je uit de wind. Dirts en ik zitten erbij als twee wintersporters met lunchpauze. Dikke jas aan, sjaal om, maar wel met het hoofd in de zon.
Dit worden de dagen waarop je na elke zonnestraal die je hebt meegepakt in de spiegel gaat kijken of je al bruin bent en of je haar al blonder is geworden. Ik vind, net als Robin, de mensen die met dit weer meteen naar het park rennen normaliter ook aanstellers. Maar dit jaar heb ik het gewoon nodig. De zon, de terrasjes.
Ik doe alle dingen die een pas vrijgezelle vrouw dient te doen. Ik heb mijn haar laten knippen. Ik heb drie keer per week een kater. Ik vind het compleet acceptabel om mezelf de hele tijd te verwennen met nieuwe oorbellen, nieuwe nagellakjes en lekker eten. Ik ben de vrouw met de grootse plannen wat betreft tien kilo afvallen en aan mijn proza-oeuvre beginnen. Ik voel me nog altijd schuldig, maar dat zal nog wel even zo blijven. Dat gevoel van falen, ook al weet ik heus wel dat het nu eenmaal zo is gegaan. En gedane zaken nemen geen keer. Deze gedane zaken in ieder geval niet.
FF graag
Het liefst zou ik even op fastforward drukken. Mijn eigen leven van de komende weken versneld beleven. Mijn leven als filmbeeld: ik sta op straat en de mensen lopen versneld om mijn heen, steeds sneller en sneller totdat ze niets anders lijken dan gekleurde, bewegende slieren. En ik daartussen. Zoals Alanis Morisette in die ene video van dat ontzettende zeiknummer waarin ze in haar nakie staat, met haar haar over haar borsten en een weggephotoshopte kut. Even stilstaan en mijn ogen weer open doen wanneer de zon volledig is doorgebroken. Mijn ogen pas weer open doen wanneer ik op een lentedag met mijn vrienden in het park zit, met aardbeien en salade en witte wijn, prettig aangeschoten en hard lachend om de goede grappen die mijn goede vrienden maken, en dat ik dan ineens denk: ik ben best gelukkig zo.
Kom maar op zon, lente, park, wijn, vrienden, lachen, geluk.
5 reacties
Mooi blog :)
En weetje, nu, na drie maanden in het vrijgezelle leven te zitten, denk ik al best vaak:'hm, volgens mij ben ik beswel behoorlijk gelukkig zo.'.
Ook al schijnt de zon nog niet zo hard. Het komt.
En die katers zullen nog wel een tijdje blijven (ahum).
Hele mooie blog, en goed zo!
Go Nynke! Go Nynke! Go Nynke!
Ja, mooi omschreven.
En... voor je het weet is het zo ver :)
Jeetje, weer vrijgezel? Heb ik even gemist. Was je in de buurt, dan had ik een enorme chocoladetaart voor je gebakken. Dat helpt. En laat voorts de zon ons hemelruim en onze harten verlichten! :D
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren