‘t Olde nest
Mijn ouders zijn verhuisd naar Groningen. Zolang het oude huis nog niet is verkocht stap ik een keer per week binnen om de oude post en herinneringen op te halen.
Kinderkamer
Niet lang nadat ik mijn eerste lettergreep had uitgekraaid kwam ik er terecht; een rustige buurt in het centrum van Beverwijk. Hemelsbreed nog geen 300 meter van het ziekenhuis waar ik ter wereld kwam.
Stapelen
Uiteindelijk maakte de komst van mijn broer dat ik promoveerde naar de grote kamer aan de achterkant van het huis. Jarenlang hebben we op dezelfde kamer in een stapelbed geslapen. Het was maar goed dat we een stapelbed hadden, want we hadden zoveel mogelijk vloeroppervlak nodig voor onze lego en playmobil tornado’s. Niet veel later zouden dat He-man, Skeletor en transformers worden. He-man en Optimus konden het goed met elkaar vinden en pasten ook perfect in het vertrouwde tornadomodel.
Hogerop
Om te vorderen op de basisschool moeten de breinen volgestampt worden met tafels, rekensommen, apen, noten en Miezen. Daar zijn bureaus en boekenkasten voor nodig. Het stapelbed moest plaats maken voor echte hoogslapers met daaronder elk ons eigen minikantoor. De vreugde van een stapelbed zou ik vanaf nu alleen nog kunnen proeven in herbergen waar het taboe op volwassenen in stapelbedden nog niet heerst. Taboe of geen taboe, mijn zus werd ondertussen toch echt te groot voor haar kleine kamertje en dus moesten de grote broers het NOG hogerop zoeken. De zolder op met die knakkers!
Zolderkamer
Mijn eindstation in dit huis. Eindelijk een kamer voor mezelf. Te laat wakker worden voor school, nachtjes doorhalen voor examens, tentamens en PABO-opdrachten. In deze kamer zou ook op een drumstel worden gerost. De bandjes waarin ik terecht kwam hebben me driekwart van mijn huidige vrienden- en kennissenkring opgeleverd. Hier zou ook voor het eerst aangerommeld worden met een vriendin. Dit alles met uitzicht op mijn geboorteplek. De PABO heb ik nooit afgerond, de vriendin is nu gelukkig met iemand anders. Ik heb pas een jaar geleden voorzichtig weer een drumstel aangeraakt.
Het huis kraakt niet, zucht niet, piept niet en veroordeelt niet.
Ik maak nog snel even een foto van het uitzicht op het Rode Kruis ziekenhuis en trek de deur van mijn oude zolderkamertje dicht.
Het huis wacht op nieuwe zielen om te verzorgen…
9 reacties
Wat mooi geschreven!
Ik vind het nog altijd heerlijk om in mijn ouderlijk huis te komen, het voelt als een rustpunt in de hectische wereld. Ik hoop dan ook dat mijn ouders daar nog heel lang blijven wonen!
Mooie blog :-)
kan je gevoel alleen niet delen, aangezien ik in mijn jeugd wel een stuk of 6 huizen versleten heb. Het laatste huis, van waaruit ik op mezelf ben gegaan, heeft dan ook niet een speciaal plekje voor mij.
Het is een huis, meer niet.
Hey wat toevallig, mijn ouders zijn ook pas verhuisd naar groningen, vorige week was de officele sleuteloverdacht. Raar is dat he? Ik dacht er ook zo over toen ik er voor het laatst was.
Mooi...mijn ouders verhuizen binnenkort naar Duitsland en het ouderlijk huis is dus ook verkocht nu. Vind het vreselijk...zeker omdat ik vanaf mijn geboorte tot mijn 21e daar gewoont heb. Het is mijn huis met alle herinneringen enzo. Ik denk dat ik het nog best moeilijk ga krijgen als ik er voor de laatste keer ben geweest. 28 Juni is de sleuteloverdracht. Op naar nieuwe herinneringen in mijn eigen huis en in het nieuwe huis in Duitsland :)
heel erg mooi geschreven!!!!
Heel mooi geschreven... met veel gevoel.
Wow, bedankt voor de leuke reacties.
Nu de meeste spullen en prullen weg zijn uit het huis voelt het elke keer leger. Dit blog is onderdeel van mijn afscheidsproces :-)
Mooie blog!
Ga je ook nog foto's maken als onderdeel van dat afscheidsproces of andere rituelen? Ach ja, de herinneringen zijn het kleurrijkst, die blijven toch!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.