De eeuwige herinnering
Tijdens de eerste perswee dacht ik nog, “Dit-wil-ik-nooit-meer!”. En dat terwijl ik tijdens mijn zwangerschap enorm nieuwsgierig was naar de pijn van de bevalling.
Negen maanden lang keek ik uit naar de bevalling. Hoe zou de pijn voelen? Is het net zoiets als wanneer je ongesteld bent, maar dan honderdduizend keer zo pijnlijk? Vriendinnen boden ook geen uitkomst, “Pfff weet ik El, zoiets als een strandbal door een rietje?” Want wie herinnert zich nog hoe het allemaal voelde? Die eerste wee. De honderdste wee. De persweeën? Ik weet precies nog hoe de pijn voelde. De functie van deze pijn is mij alleen een beetje onduidelijk. Sommige beweren dat baringspijn de band tussen moeder en kind zou versterken. Alsof ik minder van mijn kind zou houden als deze via een keizersnede was gehaald. Of sterker nog, als Irempie was geadopteerd.
Och, dat valt wel mee…
Toen de eerste wee zich aandiende, dacht ik nog ‘oh dat valt best mee.’ Maar dat was slechts de eerste. Een uur later kroop ik op handen en voeten over de grond van de pijn. Mijn tandafdruk staat nog in de tafelpoot. Hoe venijnig die pijn ook is, het went. En een stemmetje in mijn hoofd zei dat ik dit zo best wel kon uithouden. Een ander stemmetje in mijn hoofd schreeuwde om morfine. Want waarom zou je die pijn willen voelen? Nieuwsgierig naar de pijn was ik allang niet meer. Ik wilde gewoon een kind. En snel een beetje.
Nu mijn nieuwsgierigheid was gevoed, begon de angst. Wat als ik tijdens de bevalling volledig in tweeën zou scheuren? Wat als ik de boel volledig zou onderschijten? Want een perswee voelt namelijk alsof je heel hard moet poepen. Irem is met vier of vijf persweeën geboren. En van de hele bevalling was die één-na-laatste perswee traumatisch. Op het moment dat het breedste deel van haar lichaampje, namelijk het hoofdje, er doorheen stak, viel de perswee weg. “Niet ontspannen! Vasthouden!” riep het verloskundige team. Want al ze terug zou glijden zou ik vanaf het begin weer moeten persen. ‘En ik dacht alleen maar ‘kut, kut, kut, wat heeft ze een groot hoofd!’
Verzuring
Uiteraard liet de laatste wee enorm op zich wachten en mijn kringspier begon al aardig te verzuren. (lekker verhaal op de zondagochtend El…) Er gebeurde op dat moment zoveel, dat het moment rondom die ene wee genoeg materiaal biedt voor een boek. Een boek zo dik als ‘Een zoon van het circus’ van John Irving. Direct na de bevalling zuchtte ik nog “dit nooit meer, nooit meer. Echt Nils, dit wil ik nooit meer”. Maar toen ik eenmaal opgelapt was en fris en fruitig met Irem in het ziekenhuisbed lag, dacht ik alleen maar aan mijn vagina, die aanvoelde alsof ik op een bermbom was gaan zitten.
Ik kan me alles van die dag nog herinneren, de emoties, de gesprekken, de pijn. En als ik mijn moeder moet geloven, zal die herinnering nooit weggaan.
28 reacties
Ben 3 maanden geleden bevallen en had nog de illusie dat de herinnering aan de bevalling zouden vervagen... maar niet dus...
Fijn, dank je. Nu weet ik het ook weer! :-D
Oh, jammer.. ik dacht dat je wilde gaan zeggen dat je erop terug was gekomen, op dat ; 'dit wil ik nooit meer!'. En dat er een broertje of zusje op komst was. Maar helaas, ghehe! ;-)
Ben het verder met je moeder eens. Voor mij is het bijna 4 en 11 jaar geleden, maar ik zal het nooit vergeten!
*zwaait naar beauty Irem*
@tandpasta Ik had het de eerste paar maanden ook, dat ik aan niets anders kon denken dan de bevalling. Dat is veel en veel minder geworden :)
@Buzzy Graag gedaan haha :)
@LaVie Geen tweede voorlopig. Maar niet vanwege de bevalling, die viel achteraf gezien 'best mee'. *Irem zwaait terug*
Ben nu bezig met foto update :)
Oh, die details worden echt wel minder hoor.
(Gave foto weer.)
Ik beveel van harte een keizersnede aan! ;-)
Blij dat ik dit soort herinneringen niet heb, enneeuh de band met mijn kindjes is helemaal goed ;-)
Leuk stukje! Ik was ook erg nieuwsgierig naar de bevalling en de pijn. Nou, mijn nieuwsgierigheid was snel bevredigd, maar het kind er nog lang niet uit. Jeeminee, wat een pijn zeg! Ik heb geschreeuwd, gekrijst, gehuild dat ik niet meer wilde. Ik dacht dat ik er een trauma aan over zou houden, maar dat is gelukkig niet gebeurd. Inmiddels ben ik zwanger van de tweede en hou me maar vast aan de verhalen dat de tweede bevalling vaak makkelijker gaat :-)
heb nu bijna vijf jaar een kind, want bevallen doe ik echt noooit weer.
72 helse uren weeen lopen weg puffen, met een partner die zat te playstationen.
van die partner kan ik ook geen kinderen meer krijgen, ookal zou ik nog zo graag willen, volgt u mij nog.
maar 1 kind meer dan genoeg hiero
Om vrouwen die nog moeten bevallen een hart onder de riem te steken. Het hoeft niet zo vreselijk erg te zijn. Ik ben twee keer bevallen en het was weliswaar geen makkie, maar ik vond het goed te doen. Ik heb er helemaal geen nare herinneringen aan. Misschien heb ik geboft, maar het kan dus best zonder hel.
Overigens, heb ik er geen nare herinnering aan. Ik vond het ook geen vreselijke bevalling, integendeel. Alleen die ene wee he... :)
Ik wil ook geen zwangere vrouwen schrik aanjagen.
Eens met Jolan. Ook hier gewoon twee prima-te-doen bevallingen. Ik heb ook geen enkele herinnering meer aan de pijn. Ik weet dat die er was, maar tijdens de bevalling dacht ik 'deze pijn is goed te doen'. En dat was ook zo.
Een keizersnede? Nee dank u. Ik was trouwens bij beide bevallingen zo stoned als een konijn, dus die pijn kan ik me niet meer zo voor de geest halen. Het enige wat me wel bijgebleven is, is dat ik bij de tweede een trut van een verloskundige had, die het nodig vond om eventjes te melden dat ik 'zoveel had gemopperd tijdens de bevallen'. Bij navraag bleek dat dat helemaal niet het geval was en dat ze alleen maar boos was, omdat ik niet op mijn zij wilde gaan liggen.
Ik heb trouwens aan de eerste een beter gevoel overgehouden dan aan de tweede. Terwijl de eerste nota bene is geeindigd in een tangverlossing.
Ik wil heeeeel graag kinderen (ooit...), maar ben als de dood voor de bevalling :(
pfff...over een paar maandjes ben ik aan de beurt voor m'n eerste bevalling... Aan de ene kant ben ik heel nuchter, want ik heb zoiets van "ik kom er toch niet onderuit, het zit er in en het zal er toch uit moeten"...maar ja stiekem ben ik toch lang niet zo stoer als dat ik probeer te zijn...ik knijp 'm echt wel!!!
'mijn vagina, die aanvoelde alsof ik op een bermbom was gaan zitten.'.........
Dit soort dingen moet ik dus gewoon niet lezen hè.
Kan er aub voor de tere zieltjes onder ons voortaan even SPOILER bij gezet worden? :)
Ha ha, spoiler!
Hier een keizersnede, snel herstel, geen zwangerschappen meer in het vooruitzicht. Dus ik zal wel nooit voelen hoe een wee is. Maar een vriendin van mij zei: 'je mist er niks aan!'.
Grappig stukje! Wat is Irem toch een schatje! Ik wil er ook zo één!
Eigenlijk viel het best mee, dat bermbomgevoel achteraf. SPOILER De naweeen waren ineens veel vreselijker dan de bevalling, kun je nagaan hoe gek het menselijk lichaam werkt.
Ik heb nog wel herinneringen aan wat er gebeurde, maar niet meer aan de echte pijn.
Wil je je bevalling vergeten? Vergeet het maar.
Waarom denk je dat de verhalen losbarsten zodra je in je kraambed ligt?
Nu 4 dagen geleden bevallen van onze prachtige tweeling, en wat dank ik de lieve heer voor het bestaan van de ruggeprik!
Mijn eerste bevalling deed ik bijna fluitend, zou ik de dag erna zo weer overdoen. Dit keer vond ik het heftig, veel heftiger dan de eerste keer.
Dus nogmaals, lang leve de ruggeprik! (waar ik overigens wel heel bang voor was maar achteraf weinig voorstelde)
Oh mamasaar Van harte! Dubbel van harte! :)
Ben ruim een jaar geleden, ongeveer tegelijk met jou, ook bevallen van een dochter. Ik lees je verhalen (dus) met veel herkenning én plezier. Ook dit verhaal. Toevallig hadden wij het er gisteren nog over, dat ik nog precies weet hoe die pijn voelde, maar dat het tegelijk erg meeviel. (ik had de mazzel van een soort stortbevalling)
Heb jij soms een fotograaf in huis? Wat een mooie foto's plaats je altijd!!
Ik ben 2 jaar geleden bevallen en toen riep ik; "dit doe ik NOOIT meer!"
En nou komt ie; ik doe het ook echt NOOIT meer. Ik ben zielsgelukkig met mijn mooie dochter, maar koester afgrijselijke herrinneringen aan de bevalling die eindigde in een spoedkeizersnede. Nee, dank u. Dan maar geen "compleet" gezin.
En dat ik het allemaal wel zou vergeten, das dus ook niet waar gebleken.
Het is nu 10 weken geleden en JA ik ben t ergste vergeten...samen met een boel andere zaken haha.
Ik heb het toen en nu niet ervaren als pijn maar eerder super ongemakkelijk...
Maar ik denk niet dat er een vervolg komt hier, maar dat ligt eerder aan man lief. Al was dat wel 1 van de 1e dingen die ik zei: dit nooit meer!
@ Elvan. Ben je gestopt? Ik weet wel dat je meer ging werken....... Als dat zo is: heel jammer, ik vind jouw schrijfsels altijd erg leuk.
Neeeeeee, ik ben er nog! Was vorige week zo ziek dat ik er even niet aan toegekomen ben :) Vanmiddag komt er weer een stukje!
Thanks!
OH ja, dat was ook een mogelijkheid natuurlijk. Fijn dat je weer beter bent!!!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren