week 10 | 14.03.10 | 17:22 | Blog |Humor |Martin |Mode |Reizen |Thuis |Tijdschrift Viva |Webstrijd 2010 mannen |Wedstrijd | Door Martin

Eén om te bewaren

De roze buitenkant van Viva nummer 7 schreeuwt om aandacht. Toch is er slechts één keer in gebladerd om te kijken of het echt wel de juiste is. Bladzij dertig en éénendertig moeten er netjes uitzien en uit blíjven zien. Op deze twee pagina’s staan vier mannelijke webstrijders. Het klopt. Voorzichtig schuif ik het tijdschrift in de enveloppe en berg ik hem op in de kast.

De heren zullen eens even laten zien dat ze de Vivavrouw aankunnen. Ik sta er ook tussen met mijn kop. ‘Je kijkt een beetje boos’, zegt mijn vriendin. Victor ziet er relaxed uit, Matthijs heeft een echt ‘kom-maar-op-ik-kan-jullie-wel-aan-gezicht’ en Roy lijkt er over na te denken of hij wel weet waar hij aan begonnen is. Van de vier ben ik de oudste met mijn vijfendertig winters. De Vivavrouwen krijgen op de valreep de even oude Werner voor hun kiezen.

Droomvrouwen
Vier weken lang schrijven over wat mij bezighoudt. Vivavrouwen blijken echte ‘droomvrouwen’. Trillend en badend in het zweet werd ik wel eens wakker. Ze kunnen over elke spelfout vallen. ‘Heb ik verankert wel met een ‘t’ geschreven? Zal ik het nog even checken?’ ‘Ga slapen’, klinkt het naast me. Je vriendje ‘Snooze‘ maakt je wel weer wakker.’

Naast het enveloppe-exemplaar heb ik ook een inkijkexemplaar. Vrienden en familie moeten dat zien natuurlijk, Martin in de Viva. Het blaadje reist ook mee in de trein naar mijn werk in Utrecht. ‘Lachen’, zegt mijn collega. En dan ligt de bal opeens bij mij. Laat die brij van woorden maar van je hoofd naar je blog stromen. Geen moment ontbrak het mij aan inspiratie, ik had eerder teveel. Keuzes maken, waarover schrijf ik wel en waarover niet? Geen clichés, heb ik geleerd. ‘Gewoon jezelf blijven’, zegt een meisje, van – ik schat – een jaar of vijfentwintig, dat tegenover me zit in de terugtrein van Utrecht naar huis.

Avontuur
Met haar raak ik aan de praat over mijn blogavontuur. Ik sla bladzijde dertig en éénendertig open. ‘Ben jij dat?’ Ze kijkt iets verbaasd. In de Viva staat een foto die gemaakt is ten tijde van mijn blonde-haren-avontuur, in het echt is het donker, bijna zwart. Ze blogt zelf ook regelmatig en kletst honderduit over Viva.

Ze heeft een tas bij zich met twee niet nader te noemen letters erop, omdat ik anders reclame loop te maken voor M&S en dat hebben ze hier liever niet. Er hangt een kaartje over de rand: twee halen één betalen.

‘Wat heb je gekocht?’, vraag ik.
‘Deze.’ Ze trekt haar jas opzij en komt iets naar voren. Ik heb moeite mijn aandacht bij de blouse te houden.
‘Leuk!’, roep ik met een voelbaar warmer gezicht.
‘Ja, hè? Ik heb er direct maar twee van meegenomen.’ Ze reikt verder voorover om de Viva die naast me op het bankje ligt te pakken.
‘Mag ik hem even lezen?’

Ik kijk nu recht in haar blouse en krijg twee rondingen verpakt in een Marlies D. voor mijn neus, zo’n BH met van die ingewikkelde bandjes. Ik kan geen kant op en voel dat ik echt begin te blozen nu. Gauw wend ik mijn blik weer richting de roze Vivacover-met-ezelsoren.

Hmmm, ik denk dat ik het begrijp. De blouse in haar tas is om netjes in de kast te bewaren, want de blouse die ze nu aan heeft, is overduidelijk het inkijkexemplaar.

CC foto: Jorge Mejía peraltadot