Zo, dat heb ik ook weer gedaan
Op mijn bureau in Amsterdam ligt nu een certificaat. Mijn moeder vroeg verbaasd waarom ik het niet mee naar Brabant had genomen. Alsof ik dan bij familie was langsgegaan en een euro had gekregen. Dit werkte trouwens wel goed toen ik mijn kijkdoos over De Kleine Zeemeermin maakte en iedere oom en tante voor een gulden mijn kijkdoos (uhm…) mocht zien. Ik spaarde een knuffelhond met puppies bij elkaar. Goh Robin, leuk zeg.
Een soort diploma-uitreiking
Maar afijn. Mijn hardloopgroepje is afgelopen. Dat wil zeggen: we hebben allemaal een certificaat gekregen (een echte, heus, heel officieel) en kunnen nu allemaal twintig minuten hardlopen. De een wat sneller dan de ander, maar het is ons gelukt.
Dus als je afgelopen donderdagavond een groepje roodaangelopen hardlopers zag die na twintig minuten juichend en hysterisch “Applausje voor jezelf!” hoorde roepen, dan waren wij dat.
Twintig minuten is nog niet veel. Tenminste, voor mij niet genoeg. En het is ook niet zo dat nu ik dat heuse certificaat in mijn bezit heb, ik ‘hardlopen’ van mijn to-do-voor-mijn-hele-leven-lijstje kan afvinken en het nooit meer hoef te doen. Als in: twintig minuten hardlopen, ja gedaan, oké wat nu? Aardewerk glazuren?
Nu komt het echte trainen pas. Iedereen uit mijn groepje gaat door met de tien kilometertraining. En ik ook. We hebben zelfs al voorzichtig voorgesteld om ons misschien wel in te schrijven voor de Damloop. En als ik die gedaan heb, dan kan ik gerust met mijn bewijsje dat ik dan gehaald heb (geen idee of ze bewijsjes uitdelen of dat je misschien een stempel op je hand krijgt, maar ik wil dan een bewijsje. Dat eis ik eigenlijk.) langs de familie om genoeg euro’s bij elkaar te sprokkelen voor deze bijvoorbeeld.
Oké, wat nu?
En dan streep ik ‘damloop’ van mijn to-do-voor-mijn-hele-leven-lijstje af en ga ik op zoek naar iets anders. En dat gaat dan waarschijnlijk curling, macramé of schminken worden.
6 reacties
Gefeliciteerd!
Mijn moeder wil ook nog steeds m'n Microsoft Certificaten zien als ik er eentje gehaald heb. Zo zijn moeders. Doe je niks aan.
Gefeliciteerd!
Toen ik mijn Masterbul op mocht halen, had ik niet helemaal door dat dat echt de uitreiking was. Zodoende was er helemaal geen familie/vrienden en moest ik een kwartier later gewoon werken. Dat was wel een beetje jammer.
Bij de damloop krijg je een medaille. Veul mooier dan een certificaat. Tenminste, om indruk te maken bij je familie. ;-)
De schoenen zijn fantastisch! Dan weet je meteen je volgende to-do-ding: de Stiletto-run.
Alhoewel ik betwijfel of sleehakken daar aan mogen meedoen :)
Oeh, wat goed! Ik ben afgelopen week weer begonnen met grote vriendin Evy. Ik heb vandaag welgeteld drie minuten achter elkaar gelopen! Ben nog opbouwende ;)
Damloop zie ik ook wel zitten, maar misschien volgend jaar.. Dat red ik dit jaar niet met zes weken Indonesie tussendoor (A)
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren