week 11 | 15.03.10 | 15:14 | Kinderen | Nieuws | Nynke | Relatie | Thuis | Werk | Door NynkeDeJ

Tsssssk, Cisca

Mannen die kiezen voor hun gezin in plaats van voor hun werk: Cisca Dresselhuys zou schaterlachend haar bh moeten verbranden. Haar emancipatiestrijd is gestreden, althans: er is een flinke stap gezet. Waarom ruik ik dan geen verschroeid ondergoed?

De mannen die voor hun kinderen kiezen
We schrijven vrijdag 12 maart 2010. De raarste dag in de Nederlandse politiek sinds tijden. Ik weet niet waar jullie waren, maar ik zat met een pak bokkenpoten, een pot thee en met mijn brulshirt aan voor de tv alle persconferenties te volgen. Na Camiel Eurlings stapte nu ook Wouter Bos uit de politiek om meer tijd aan zijn gezin te kunnen besteden.

Dat lijkt me een moeilijk besluit. Ik heb een via de zijlijn de handel en wandel van Wouter Bos kunnen volgen, en die man had gewoon geen leven. Dus chapeau dat hij niet de man wil worden die op zondag het vlees komt snijden, en dat hij dan niet met zijn neus in zijn sucadelappen in slaap valt.

Ciska zou de slingers op moeten hangen
Cisca Dresselhuys, oer-feministe, heeft de mannen eindelijk waar ze ze wil hebben. Actief betrokken bij de opvoeding en niet meer pijprokend in hun studeerkamer. Mannen die hun banen opgeven om meer tijd te besteden aan vrouw en kinderen. Je zou zeggen: Cisca heeft de slingers opgehangen, een appeltaart gebakken en al haar bh-loze tweede generatie-feministes op de koffie gevraagd om dit heuglijke feit te vieren. Wellicht hielden ze die avond een slaapfeestje, met chips eten en sigaar roken in bed en ‘The first wives club’ in de videorecorder.

Maar nee hoor. Cisca zat bij Pauw en Witteman en riep te pas en te onpas dat ze het niet geloofde. Want Alexander Pechtold kon het toch ook combineren? En mevrouw Bos werkte toch niet? Pas als mevrouw Bos een baan zou zoeken, zou La Dresselhuys tevreden zijn. Nu dacht ze dat het gewoon een campagnestunt was. En hoe vaak Job Cohen en Frits Wester ook tegen haar zeiden dat Wouter Bos ontzettend veel moeite had met de keuze en dat zijn baan echt veel zwaarder was dan zij ooit zou kunnen bevroeden: Cisca geloofde het niet.

Ministers hebben geen leven, Cisca
Hou je mond, Cisca. Dat dacht ik. Hou je mond en terug in je hok. Als Wouter Bos was gebleven had hij na de verkiezingen ook moeten blijven (anders zou het kiezersbedrog zijn), en dus zich weer voor vier jaar aan de politiek moeten verbinden. Wéér politiek leider, en wie weet wéér een plek in de regering.

Heb je gezien, Cisca, hoe grijs hij de afgelopen vier jaar is geworden? Al zou die man hierna CEO zou worden van één of ander bedrijf dan zou hij nog meer thuis kunnen zijn dan nu. Zelfs Frits Wester zei: “ministers hebben geen leven, geen privéleven.” En dan ben je ook nog partijleider en vice-premier. Ga er maar aanstaan, Cisca.

Chapeau voor die mannen
Ik noem mezelf geen feministe, ik vind de Opzij een zeikerig, gelijkhebberig blaadje van mensen die vinden dat ik veertig uur per week moet werken omdat Aletta Jacobs anders ligt te huilen in haar graf. Ik voel me dus geenzins verbonden met Cisca.

En toch was ik kwaad en schaamde ik me een beetje voor haar. Omdat ze een vrouw is, denk ik. Want ik vind: chapeau voor Eurlings en Bos. Ik vind het knap dat ze deze keuze durven maken. Zoals mijn vader gisteren zei: “Hoeveel kinderen van politici zijn zelf de politiek in gegaan?” Wij konden er eentje bedenken (Saskia Noorman-den Uyl). De rest blijft er verre van. Misschien wel omdat ze zagen hoeveel het heeft gevergd van hun vaders en moeders.

Hou toch op met kakelen, Cisca.

CC Foto: oxfamnovib dot