Rouw na ontrouw
“Ik ga echt nooit meer iemand vertrouwen”. “Alle mannen zijn toch hetzelfde”: dat zijn typische uitspraken van vrouwen die bedrogen zijn. Ontrouw beschaamt het vertrouwen en laat (bijna) niemand koud.
Bedrogen worden doet pijn en het doet je zelfvertrouwen doorgaans ook geen goed. Hysterische huilbuien, oncontroleerbare woedeaanvallen, achterdochtige controlerondes, maar ook heftige vrijpartijen kunnen het gevolg zijn. Maar vreemdgang kan ook het einde van je relatie betekenen, het begin van een nieuwe ronde. Maar hoe recht je je rug dan weer? Hoe kom je weer van je achterdocht af? Waar haal je het lef vandaan om weer lief te hebben?
‘Vertrouwen komt te voet, maar gaat te paard’
Zo luidt de oude Hollandse tegelwijsheid. Gun jezelf de nodige tijd en ruimte om het onfortuinlijke voorval te verwerken. Op jouw manier! Op jouw moment! Vertrouwen moet groeien en dat kost nu eenmaal tijd. Als je jezelf geen tijd van rouw gunt zal het alleen maar langer duren voordat je weer je oude ‘vertrouwde’ zelf bent.
‘What doesn’t kill you, makes you stronger’
Uiteraard ben je pislink als je erachter komt dat je partner je ontrouw is geweest. Logisch. Je moet alleen niet te lang boos zijn. Daar heb je namelijk vooral jezelf mee. De oplossing zit úm eerder in vergeven, loslaten en opnieuw beginnen. Woede maakt je kleiner, terwijl vergeving je ertoe dwingt groter te groeien dan je al was.
Sherlock Holmes
Blijf alert en waakzaam, maar overdrijf daar niet teveel in. Laat je alsjeblieft niet verleiden tot eindeloze controlerondes. Ga niet als een ware Sherlock Holmes te werk maar speel open kaart over je angsten en onzekerheden. Ook in je nieuwe relatie. Je hebt echt geen keiharde bewijzen nodig voor je boterzachte gevoelens…
Dus: Leer de lessen die in de ontrouw verscholen liggen. En weet: de tijd heelt alle heelbare wonden.
Relatietherapeute Blanca van den Brand blogt iedere dinsdag om 15.30 over liefde en relatie.
6 reacties
Het valt niet mee om de ander te vergeven als hij nooit spijt heeft betuigd van zijn bedrog. Bijv. als hij bij z'n nieuwe vlam is in getrokken, zoals in mijn geval destijds.
Vaak is er meer nodig dan alleen tijd om over zoiets heftigs heen te komen. Professionele hulp bijvoorbeeld.
klopt. Dat is ook knap lastig. Maar vergeven doe je dan ook niet om een ander een plezier te doen, maar jezelf! Professionele hulp kan het verwerkingsproces wellicht versnellen en vergemakkelijken.
Hoe is het nu met je? Achteraf blij dat het zo gelopen is, of had je het liever anders gezien?
De oplossing zit úm eerder in vergeven, loslaten en opnieuw beginnen. Woede maakt je kleiner, terwijl vergeving je ertoe dwingt groter te groeien dan je al was.
Zo waar wat hier beschreven wordt en ook echt mijn streven. Maar zooooooo gvd-moeilijk, het is me nog niet gelukt......
Ik haakte vooral aan op het boos mogen zijn. Doordat ik mijn woede niet heb (h)erkend en vooral graag wilde vergeten en doorgaan, heeft het langer geduurd om samen door te kunnen. Het is uiteindelijk ook niet gelukt, mede omdat hij ook geen volledige verantwoordelijkheid nam voor zijn daden. Het blijft n.l. altijd een keuze om vreemd te gaan, hoe de omstandigheden en relatie op dat moment ook is. MV
Ons wordt van jongsafaan al geleerd om niet TE boos te worden, niet TE verdrietig, maar ook niet TE blij en uitgelaten. Wij mensen vinden het dan ook vervelend om boos te worden of ons verdriet te laten zien. Dus onderdrukken we het.
We vinden al snel dat we niet te moeilijk moeten doen en willen vooral geen truttige zeur zijn. Dus slikken we alles maar in. Zo goed en lang als mogelijk. Maar daar ga je het niet mee redden. Wij zijn nu eenmaal emotionele wezens, negatieve gevoelens incluis. Dat is niet voor niets. "Negatieve" gevoelens als boosheid, jaloezie en verdriet hebben een doel. Het geeft aan dat er niet aan je wensen is voldaan of zelfs over je grenzen heen is gegaan.... Belangrijke signalen dus, waar je eigenlijk nooit aan voorbij moet gaan.
Maar goed. PLUKDEDAG. Ik zeg altijd: "verliefd word je, voor vreemdgang kies je"
Precies Bianca verliefd wordt je en vreemd gaan is een keuze.. jammer dat ex dat niet inziet,.,. en niet heeft willen vechten ( lees therapie) vooral omdat er een kind in het spel is.. en die delft het onderspit.... hoe je het ook wend of keert en hoe we ons best ook doen!
Ik heb gelukkig wel hulp gezocht en een paar hele fijne leerzame gesprekken met een therapeute gehad.. en weet dat je door alle fases van de rouw heen moet gaan.. en dat je als je denkt dat je er bent je ook nog best een keer terug kan vallen in woede etc.
Maar ik kom inderdaad sterker uit deze strijd.. en ik zie ook de winst en niet alleen het verlies gelukkig :)
We are still going strong!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren