week 12 | 24.03.10 | 19:22 | Blog |Sheila |Shoppen | Door SheilaS

Best lastig, aardig personeel

Een tijdje gelee had ik een… laat ik zeggen… akkefietje met een portier. Pissig als ik was, schreef ik bij thuiskomst ons gesprek op. In een afrond-en-opruimbui zo vlak voor mijn verlof, kom ik het verhaal weer tegen. En ga ik het gewoon bloggen. Ha, dat zal ‘m leren! (Tuurlijk…)

Een gesprek tussen portier en klant (= ik)
“We zijn gesloten, mevrouw.”
“Het is vijf voor zes!” hijg ik nog van het haasten.
“Nee, het is al zes uur.”
“Doe me dan maar een klachtenformulier, want dit is de zoveelste keer dat ik me haast om hier voor sluitingstijd te zijn en ik geweigerd word.”

“Dan moet u tien minuten eerder komen, mevrouw,” zegt de man met zichtbaar plezier.
“Ik ben al een halfuur eerder weggegaan van het werk!” roep ik. “En ik haast me en dan mag ik er niet in.”
“Het is al zes uur,” herhaalt hij.
“Het is vijf voor zes en hier staat dat jullie geopend zijn tot zes uur.” Ik wijs naar het bordje met de openingstijden.

Dan komt de meest belachelijke reactie denkbaar.
“Bij ons is het al zes uur, mevrouw,” zegt hij zonder blikken of blozen.
“Wat een onzin, mijn klok loopt voor en ik heb het nu pas 57. En hij loopt anderhalve minuut voor!” Geen woord van gelogen.
“Ik kan mijn tijd ook aanpassen.” (Waaaaaat?! Ik zeg: waard, gasten!)
“Ik heb internet op mijn mobiel, zullen we even kijken hoe laat het is?” daag ik hem uit.

Stilte. Ik snap de man niet en verzucht: “Ik heb maar een minuut nodig, ik had allang klaar kunnen zijn.”
“Waarom zegt u dat dan niet even?”
“Omdat ik dat bij jouw voorgangers al een paar keer heb geprobeerd en dat werkt nooit.”

De portier pretendeert ineens heul vriendelijk te zijn.
“Ik had u er wel in gelaten als u maar even een dingetje nodig had. Als u nou niet meteen zo hard doet.”
“Dus ik moet wel aardig doen, maar u niet? U had toch ook kunnen zeggen: we gaan zo sluiten mevrouw, dus als u snel bent..?”
“Ja maar, weet je hoeveel mensen ik moet weigeren?” Ineens op amicale toon. “En dan gaan ze een halfuur rommelen binnen. Nou, gaat u nog maar even naar binnen dan.” (Van u, naar je, naar u…)

“Ja, maar nu ben ik echt te laat.” Ik hou namelijk heus wel rekening met winkelpersoneel dat te moe is om nog op hun benen te staan. Ik heb bij een HEMA gewerkt en weet hoe graag je ‘s avonds naar huis wilt.
“Dan niet.”

Dan roept een collega iets over formulieren. De portier kijkt me aan en herhaalt: “We hebben geen klachtenformulieren. Het moet via internet.”
“Prima, dan doe ik dat.”

Ik maak een foto van de openingstijden en zet het online. Volgens fotouploadsite Flickr is het dan 17.57 uur.dot