week 13 | 03.04.10 | 08:43 | Filmpjes |Kinderen |Robin |Thuis |tv | Door Robin

Vroeger keken we naar snottebellen

“Ik snap het! Ik snap het! Ik snap het!” Mijn neef van drie zit met open mond naar de televisie te kijken. Naast hem staat een bakje druiven waar hij al zo’n twee uur over doet om ze op te eten.

“Ik kan het! Ik kan het! Ik kan het!”
Dit hysterische geschreeuw komt niet van mijn neef, maar van de televisie. Op vrijdagmiddag staat van vier tot vijf de televisie bij mijn ouders aan, zodat mijn moeder even niet hoeft te puzzelen of voor te lezen. Ik voel ontzettend de drang om het uurtje televisie kijken van mijn neef te verdedigen, omdat ik dus niet weet hoe het tegenwoordig staat met kinderen opvoeden en televisie kijken. En is het ook nog zo ontzettend verantwoord om je kind alleen met houten speelgoed te laten spelen? Je ziet, ik ben daar niet van op de hoogte.

Fimo klei was het helemaal in mijn tijd

Waar ik wel van de op de hoogte ben is de hysterische kindertelevisie van tegenwoordig. Mijn neef noemde zijn poppetjes laatst “Shusin en Shuson.” Wij dachten: lief! Zelfverzonnen namen! Maar het bleken karakters te zijn van zijn favoriete televisieprogramma. Dit televisieprogramma leert kinderen Chinees. Chi-nees!

Ik leerde van televisieprogramma’s dat postbode mijn droombaan zou zijn. Of dat je heel veel leuke dingen kon doen met Fimo klei en dat pinguïns vooral “Nook! Nook!” zeggen.

Maar wat ik mij nog het meest kan herinneren van mijn televisiekijkcarrière, is dat het vooral stille televisie was. Dat je dan naar een peuter keek, die met een enorme snottebel (zo eentje die met iedere ademhaling groter… kleiner… groter werd),  plastic ringen om een staaf deed. En dit werd dan drie minuten gefilmd en wij keken allemaal met open mond. Of zoals in dit filmpje, het meisje eet een ei. En dat is de hele rode draad van deze aflevering. Een ei-etend-meisje. Gewoon, de dagelijkse dingen.

Het spannendste van dit hele programma was dat achter de schaapjes bij de begintune weleens een hondje kwam. En als er dan een hondje kwam dachten wij “Ja het hondje!” Dat was het dan. En dan konden wij, zonder een woord Chinees te spreken, zielsgelukkig tanden poetsen en naar bed.

cc foto: yajamesudot