Een man? Nee, bedankt!

? Onbegrijpelijk.

Wat dan? Snap je mijn punt niet of ben je het totaal niet eens met de uiteenzetting? Ben wel benieuwd...

Jij hebt lef! Ik houd mijn hart vast wat voor reacties je hier op krijgt. Het blijft angstvallig stil. Mijn steun heb je alvast want ik vind dat je helemaal gelijk hebt. Ik merk echt aan mezelf dat ik mezelf stoerder voordoe dan ik ben omdat ik het gevoel hebt dat dat zo hoort. Ik wil gbijvoorbeeld nooit dat een man een dran@kjevoormebetaaltofeendineetj

sorry dat ging even fout. Drukte iets te snel op verstuur. Ik wilde zeggen: ik sta dus nooit toe dat een man me trakteert op een etentje. "dat kan ik zelf wel betalen". Ik merk dat ik ze zelfs voor wil zijn met betalen. Ik vond je column daarom ook confronterend. Want het laatste wat ik wil is als vrijgevochten vrijgezel door het leven. Ik durf nu in ieder geval toe te geven dat ik inderdaad een stoere man wil die voor me zorgt. Boeien die emancipatie. Dus Blanca, bedankt voor de spiegel!

Ik herken me totaal niet in je verhaal en dacht is dit een grap of denken (blijkbaar) vrouwen echt zo , wel, het is het laatste zie ik...

Alleen is honderd miljoen keer beter dan samen met een man die toch niet is wat je hoopt dat ie is.

Ik MOET even reageren. Ik las dit stuk en werd zelfs boos. Ik dacht meteen dat het geschreven was door een verzuurde ouwe doos. (Ik zag alleen net je foto en je ziet er toch bli uit) Ik voelde woede opkomen omdat ik het WEL herken. Ik ben al een tijdje geen vrijgezel meer maar blijkbaar had ik eerst last van het unhappysinglesy6ndroom en nu van het zelfstandigheidssyndroom. Ik wil niet afhankelijk zijn dus doe ik alles zelf. Nu ik dit lees realiseer ik me pas dat ik helemaal geen bindingsangst heb (dat roept mijn vriend altijd), maar dat ik niet afhankelijk wil zijn van zijn hulp. Hoe grappig. Klinkt heel simpel, maar voor mij is dit echt een eyeopener.

Wat een grap. De meningen zijn blijkbaar nogal verdeeld...

Ik heb het stuk uiteraard wat aangedikt om mijn punt duidelijk te maken. Daarom ben ik des te blijer met de reacties van Ringring en Iels2. Het doet mij uiteraard deugd te horen dat het jullie in ieder geval even aan het denken heeft gezet....

Quote: Maar elk mens verlangt op een zeker moment toch naar paarvorming. Dat is mijn stellige mening. Einde quote.

Wat een ontstellende kul.

Ik niet. Nu niet. En nooit niet. Ik ben niet alleen een super-happy-single, maar ook een eenling. Geaccepteerd en dat is nu eenmaal zo.

Twee keer geprobeerd samen te wonen en "paar te vormen". Niet mijn ding. Ik functioneer het beste in mijn eentje.

Dus jouw stellige mening is niet op iedereen van toepassing!

Stoel aanschuiven? Deur open houden ,verzorgen, beschermen,ridders? Mijn hemel zeg. Probeer het eens bij libelle of babybrabbel.

"Het doet mij uiteraard deugd te horen dat het jullie in ieder geval even aan het denken heeft gezet...."

Wat ben je toch vol van jezelf. Ach, misschien moet het me wel meevallen dat je niet om de zin een boek van jezelf promoot.

Ik kreeg ook de kriebels van deze blog.

Of het nu gaat om verzorgen, beschermen of charmant / galant zijn: mijn vriend en ik doen het allebei even goed hoor! Ik kan me wel vinden in je opmerking dat mensen verlangen naar paarvorming, maar ik vind de voorbeelden die jij noemt niet meer van deze tijd. Dus nee, ik verlang niet terug naar 'doe goeie ouwe tijd' - ik ben graag een zelfstandige vrouw. Mét zelfstandige vriend.

What can I say, Jerry?!@# (lees: Espinoza)

Blijkbaar is dit een onderwerp wat nogal wat heftige en bovendien tegenstrijdige reacties oproept. En dat is prima. Ik houd wel van een pittige discussie. Zou saai zijn als iedereen instemmend zou zitten ja-knikken. Toch?

Welke singles zijn er dan in Desperate Housewives? Volgens mij is juist het idee van die serie dat ze allemaal getrouwd zijn...

Volgens mij draait het helemaal niet om al-dan-niet-zelfstandigheid, maar om he feit dat een nieuwe liefde iets groots is. Iets spannends, iets waarover je fantaseert, iets waarvan je altijd hoopt dat het nou eindelijk eens die ene is die je bij elkaar gedroomd hebt. Dat is waar al die series op inspelen, en dat is ook niks nieuws. Soaps gaan ook al eeuwen over nieuwe liefdes, alleen door de emancipatie van de vrouw heft ze niet meer perse van de ene naar de andere kerel te hoppen, maar kan ze single zijn en telkens weer hopen dat het die ene is. Wat natuurlijk niet zo is, want die bestaat helemaal niet, niet zoals je m gedroomd hebt.

Of 'we erin doorslaan' in die zelfstandigheid? Ik denk het niet. Het is gewoon een afweging, wij, als vrouw zijnde, kunnen het ons tegenwoordig permitteren om lekker lang te zoeken/vast te houden aan Hollywood-dromen/wat we dan ook willen, zolang dat leuker is/lijkt dan een vaste relatie, is daar niks mis mee. En als je op een gegeven moment bedenkt dat een relatie wel fijn zou zijn, is daar ook niks mis mee.
Ik weet niet of ieder mens uiteindelijk naar paarvorming verlangt, evolutionair gezien is het wel heel logisch. Ik heb zelf ook lang geroepen dat het voor mij niet hoefde, maar dat is ook veranderd. Ik denk in elk geval dat het een stap vooruit is dat single zijn ook (steeds meer) als normaal wordt gezien.

Ik wil graag een man die me steunt en er voor me is. Zodat ik niet alles alleen hoef te doen. Doe zelfstandigheid komt me inderdaad weleens de keel uit. Maar om nu te zeggen dat ik terugverlang naar charmante ridders die mijn stoel aanschuiven en de deur voor me openhouden? Nou, nee, dat is wel een héle stap terug in de tijd.

Liever heb ik een man van nu (of van de toekomst?) die een gelijkwaardig partner is. Ik hoef geen ridder, geef mij maar een mens. Maar wel één die op eigen benen kan staan, niet één die ik hoef te verzorgen, zoals in die 'goeie ouwe tijd'.

Mijn man is zo´n droomridder.

Geschaakt door hem in zijn prachtige land
Zijn wij aldaar getrouwd op de olifant

Een schattige baby kwam daarna al snel
En koken, klussen en schoonmaken doet hij ook wel

Hij is lief, zorgzaam, galant en mijn held
Het woord emancipatie kan wat mij betreft naar de vuilnisbelt

Ik denk dat veel vrouwen er een beetje tussenin zitten. Voor mezelf kan ik zeggen dat ik graag zelfstandig ben, tot op zekere hoogte. Die zelfstandigheid houdt voor mij in dat, mocht mijn vriend er om wat voor reden dan ook niet meer zijn, ik het zelf ook kan redden.
Voorbeeld: ik heb altijd geroepen dat ik eerst een paar jaar op mezelf wilde wonen voordat ik uberhaupt maar aan samenwonen denk. En dat vind ik nog steeds een van mijn beste beslissingen!
Daarnaast wil ik gewoon lekker mijn eigen dingen kunnen doen, maar wel als ik thuiskom aan hem kunnen vertellen hoe mijn dag was.
Ik verwacht niet dat hij mijn stoel aanschuift of standaard de deur voor mij opendoet. Ik zou me denk ik best ongemakkelijk voelen als hij dat altijd deed.
Maar is het niet zo dat we het stiekem wel leuk vinden als we een romantisch avondje hebben, en hij dan wel net dat soort dingen doet? Ik wel in ieder geval.

Ik ben helemaal happy alleen, en wil dat graag zou houden.
Senk joe verrie muts.

Ik wil even inhaken op hetgeen Steefsje stelt. "Is het niet zo dat we het stiekem wel leuk vinden als we een romantisch avondje hebben, en hij dan wel net dat soort dingen doet?" Dat is nou precies wat ik me afvraag. Zouden we dat echt vreselijk vinden of vinden we het vreselijk omdat we ons daar op de een of andere manier ongemakkelijk bij zouden voelen? En waarom dan in godsnaam? Ik gaf als voorbeeld het aanschuiven van een stoel, het openhouden van de deur of het aangeven van je jas. Maar er zijn natuurlijk legio voorbeelden te bedenken. Zo vind ik het bijvoorbeeld heerlijk (verzorgend) als mijn vent me als verrassing op komt halen van het station omdat het regent of een dekentje over me heen legt als ik op de bank in slaap val. Ik heb het ook over dat soort zaken. Dat is toch een heerlijkheid? Of niet? Dat doet toch niets af aan je zelfstandigheid..?

En Schimmelteentje, moest glimlachen toen ik je stukje las! Dat doe je aardig! dat rijmen...

Erg leuk Schimmelteentje, maar zonder emancipatie was jouw held nou ook niet aan het afwassen en koken.

@blanca: de dingen die je schrijft, die doe je toch ook bij hem of niet? Dat is inderdaad heerlijk, maar niet seksegebonden en zelfs niet liefdesrelatiegebonden... Ik leg ook wel eens een dekentje over mijn zus heen, ik noem maar wat.

[Zo vind ik het bijvoorbeeld heerlijk (verzorgend) als mijn vent me als verrassing op komt halen van het station omdat het regent of een dekentje over me heen legt als ik op de bank in slaap val. Ik heb het ook over dat soort zaken. Dat is toch een heerlijkheid? Of niet? Dat doet toch niets af aan je zelfstandigheid..?]

En ik als man zeg: "een vrouw ? nee, bedankt !"
Niet omdat ik een hekel aan vrouwen heb (integendeel) maar ik ga niet meer samen met een vrouw in 1 huis wonen, veel te ingewikkeld. Af en toe een vrouw op bezoek of te logeren is veel leuker.

Lachen om de heftige reacties hier en daar, daarom: wat een topblog!! Tja, mij wordt verweten door veel mannen dat ik "te zelfstandig'" ben. Zo zal het over komen, en in het dagelijkse leven red ik het zeker in mijn eentje! De voorbeelden die je noemde zijn natuurlijk over de top;) Maar uuuuh, geef mij maar een stoere man die veilig zijn arm om me heen slaat en ik zal hem met alle liefde zijn pantoffeltjes brengen haha!! Ik weet als super zelfstandige single vrouw die alles tiptop voor elkaar heeft dat ALS ik hem tegen kom, ik zal vallen als een blok en graaag een paartje zal vormen. Alleen is de hedendaagse vrouw kritischer omdat we nu eenmaal niet meer afhankelijk zijn. ......... maar áánhankelijk wil ik met alle liefde zijn hoor!!